Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λυκούργος Λογοθέτης»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Το έτος 1811, αφού έχει επιστρέψει στη [[Σάμος|Σάμο]], νυμφεύθηκε την Πουλουδίτσα Γεωργιάδη, από τη μεγάλη [[Προεστοί|προυχοντική]] οικογένεια του [[Μαραθόκαμπος Σάμου|Μαραθόκαμπου]]. Πολύ γρήγορα, εκμεταλλευόμενος τα συγγενικά δίκτυα, έγινε προεστός δυτικής Σάμου και το 1812 πρόεδρος του σώματος των προεστών. Με την Πουλουδίτσα θα αποκτήσει εννέα παιδιά, εκ των οποίων τα πέντε πέθαναν νωρίς: τη Μαρουδιώ, τη Διαμαντούλα, τον Ιπποκράτη, τον Αλέξανδρο, την Κλεοπάτρα, τη Μαρία, τον Αλέξανδρο, την Αγγελική και τον Ιωάννη. Τα επιζήσαντα τέσσερα ήταν η Διαμαντούλα (1814-1897), ο Ιπποκράτης (1816-1857), η Κλεοπάτρα (1824-1882) και ο Αλέξανδρος (1826-1875), μετέπειτα καθηγητής στη [[Θεολογική Σχολή Αθηνών|Θεολογική Σχολή]] του [[Πανεπιστήμιο Αθηνών|Πανεπιστημίου Αθηνών]] (1861-1866) και Αρχιεπίσκοπος [[Σύρος|Σύρου]] και άλλων [[Κυκλάδες|Κυκλάδων]] (1866-1875). Όταν στις αρχές του 1813 η φατρία των Καρμανιόλων απώλεσε την εξουσία από τους Καλικαντζάρους, η ζωή του Λογοθέτη αντιμετώπισε ξανά θανάσιμο κίνδυνο. Αναχώρησε τότε από τη Σάμο και δύο χρόνια αργότερα, το 1815, μετά από συνεχείς μετακινήσεις ([[Μύκονος]], [[Τήνος]], [[Κέρκυρα]], [[Κωνσταντινούπολη|Πόλη]], [[Κουσάντασι|Νέα Έφεσος-Κουσάντασι]]), εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του οριστικά στη [[Σμύρνη]], ασκώντας το επάγγελμα του ιατρού/φαρμακέμπορου.
 
Τον Ιούνιο του 1819 μυήθηκε στη [[Φιλική Εταιρεία]] από τον Θεσσαλό [[Αριστείδης Παππάς|Αριστείδη Παππά,]] και έλαβε το όνομα Λυκούργος (από το όνομα του αρχαίου [[Αρχαία Σπάρτη|Σπαρτιάτη]] νομοθέτη), το οποίο έκτοτε θα κρατήσει έως το τέλος της ζωής του. Ορίστηκε από τον ''απόστολο'' [[Δημήτριος Θέμελης|Δημήτριο Θέμελη]] ως «τοποτηρητής της Αυτού Εκλαμπρότητος» [ήτοι, του [[Αλέξανδρος Υψηλάντης (Φιλικός)|Αλέξανδρου Υψηλάντη]], Αόρατης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας] στη [[Σάμος|Σάμο]], και αποβιβάστηκε στο νησί στις 24 Απριλίου/6 Μαΐου 1821, λίγο μετά τις πρώτες επαναστατικές κινήσεις στο [[Βαθύ Σάμου|Βαθύ]] υπό την αρχηγία του καπετάνιου [[Κωνσταντής Λαχανάς|Κωνσταντή Λαχανά]]. Ανέπτυξε έντονη επαναστατική δραστηριότητα προσπαθώντας να μυήσει στην τοπική αδελφότητα συμπατριώτες του, ακόμη και από την αντίπαλη φατρία. Στις 8/20 Μαΐου 1821 κήρυξε επίσημα τη σαμιακή επανάσταση στο [[Καρλόβασι]] και στις 12/24 Μαΐου στην πόλη της [[Σάμος|Σάμου]]. Λίγο αργότερα, ίδρυσε τον ''Στρατοπολιτικό Διοργανισμό της νήσου Σάμου'', το αυτόνομο επαναστατικό πολίτευμα του νησιού, που αποτελούσε θεσμική πλαισίωση της ιδεολογίας των [[Καρμανιόλοι|Καρμανιόλων]], του ''καρμανιολισμού'' (βλ. σχετικό λήμμα). Ο ίδιος ανακηρύσσεται ''Γενικός Διοικητής και Στρατηγός'' και γίνεται ο μεγάλος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της σαμιακής επανάστασης, οργανώνοντας ταχύτατα το νησί σε διοικητικό και στρατιωτικό επίπεδο ενόψει του οθωμανικού κινδύνου.
 
Στο διάστημα από το 1821 έως το 1826 αποκρούει τρεις φορές συντονισμένες επιθετικές ενέργειες του οθωμανικού στόλου (υπό τον Καρά Αλή το 1821 και υπό τον [[Κοτζά Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασάς|Χοσρέφ Πασά]] το 1824 και 1826) και αναλαμβάνει στρατιωτικά την πρωτοβουλία εξαγωγής της εθνικής επανάστασης στη [[Χίος|Χίο]] κατόπιν συνεννόησης με τον Χιώτη [[Αντώνης Μπουρνιάς|Αντώνη Μπουρνιά]], χωρίς την επίσημη εντολή της Κεντρικής Επαναστατικής Διοίκησης. Η επιχείρηση στέφθηκε με αποτυχία (1822) και έγινε αιτία της ολοσχερούς [[Σφαγή της Χίου|καταστροφής της Χίου]] από τους Οθωμανούς. Το γεγονός αυτό, στάθηκε για τον ίδιο ως αφορμή διώξεων από τη Διοίκηση, σε μία περίοδο μάλιστα που η ηγεσία της Επανάστασης μεθόδευε, στα πλαίσια των αποφάσεων της [[Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου|Α΄]] και [[Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους|Β΄ Εθνοσυνέλευσης]], τον περιορισμό αρχικά και την κατάργηση αργότερα των ισχυρών τοπικών κέντρων, με το διορισμό εντεταλμένων «ξένων» επάρχων στην περιφέρεια. Οι σχέσεις της Διοίκησης με τον απείθαρχο Λογοθέτη αποκαταστάθηκαν τελικά το 1826, μετά την τρίτη απόκρουση του οθωμανικού κινδύνου από τους Σαμίους και τον τυπικό συμβιβασμό της Διοίκησης με τις πραγματικότητες που παρήγαγε η ίδια η Επανάσταση στην εξέλιξή της.
Ανώνυμος χρήστης