Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Α΄ Παπαγεωργίου: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
 
==Δίωξη από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών==
Μετά την επιβολή της [[Χούντα των Συνταγματαρχών|Χούντας των Συνταγματαρχών]] το καθεστώς έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα την τοποθέτηση νέου αρχιεπισκόπου και μητροπολιτών ευνοούμενων του Παλατιού και της Χούντας. Αρχικά η Δικτατορία επέβαλε κατ΄οίκον περιορισμό στον Μητροπολίτη Παντελεήμονα Α', , ώστε να μην λειτουργεί σε κανέναν ναό και να μην μπορεί να εξέλθει από το Επισκοπείο.<ref>[http://ikee.lib.auth.gr/record/133958/files/GRI-2014-11988.pdf Γεώργιος Κ. Τερμεντζόγλου, ''Εγκαίνια Νεώτερων Ναών της Θεσσαλονίκης (1912-2011)'', Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ., Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, Μεταπτυχιακό Τμήμα, Ειδίκευση: Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, 2011]</ref> Αργότερα στο αντικανονικό αυτό πλαίσιο, το 1968, εκθρονίστηκε παράνομα ο κανονικός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Α΄ Παπαγεωργίου από την χουντική ''Αριστίνδην Σύνοδο'' του [[Ιερώνυμος Κοτσώνης|Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου]] Κοτσώνη<ref>{{Cite book|title=Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση|first=Χαράλαμπος (Χάρης)|last=Ανδρεόπουλος|publisher=Επίκεντρο|isbn=978-960-458-311-9|year=2017|location=Θεσσαλονίκη|page=180-185|quote=}}</ref>. Έτσι το δικτατορικό καθεστώς κατέστησε τον θρόνο σε χηρεία ώστε να εκλεγεί Μητροπολίτης θετικά διακείμενος και συνεργάσιμος με τη [[Χούντα των Συνταγματαρχών|Χούντα]] καθώς ο Μητροπολίτης Παντελεήμων εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν τη συνεργασία με το καθεστώς σε σημείο να αποχωρήσει από τον ναό του αγίου Δημητρίου ως διαμαρτυρία για την παρουσία των Συνταγματαρχών.
 
Ο αρχιμανδρίτης [[Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μητροπολίτης)|Λεωνίδας Παρασκευόπουλος]], αν και ήδη συνταξιούχος ιεροκήρυκας, δέχτηκε να καταστεί Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης παρά την αντικανονική απομάκρυνση του νόμιμου Μητροπολίτη Παντελεήμονα. Ο Παντελεήμων από τις 2 Ιανουαρίου 1968 τέθηκε σε αυστηρο περιορισμό και εγκλεισμό στο επισκοπείο ενώ ταυτόχρονα του απαγόρευσαν να τελεί ιεροπραξίες. Μετά την καταδίκη του από το Συνοδικό Δικαστήριο στην Αθήνα και αφού κατέστη ''έκπτωτος'' επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για να αποχαιρετίσει το ποίμνιό του κατά τον Εσπερινό της Συγχωρήσεως στις 22 Μαρτίου 1968.<ref>Ο Λεωνίδας παρέμεινε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καθόλη τη διαρκεια της [[Χούντα των Συνταγματαρχών|δικτατορίας των Συνταγματαρχών]], έως το [[1974]].</ref><ref>{{Cite web |url=https://www.alfavita.gr/koinonia/96804_ekklisia-kai-21i-aprilioy-ora-gia-mia-syggnomi |title=''Εκκλησία και 21η Απριλίου: Ωρα για μια «συγγνώμη»'' του Χάρη Ανδρεόπουλου |accessdate=2019-01-07 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20181106120038/http://www.alfavita.gr/koinonia/96804_ekklisia-kai-21i-aprilioy-ora-gia-mia-syggnomi |archivedate=2018-11-06 |url-status=dead }}</ref>
 
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Α΄ανέπτυξε αντιστασιακή δράση εναντίων του δικτατορικού καθεστώτος μέσω σημαντικών δημοσιεύσεών του στον διεθνή τύπο, με χαρακτηριστικότερο το δημοσίευμά του στην εφημερίδα Times.<ref>[http://ikee.lib.auth.gr/record/133958/files/GRI-2014-11988.pdf Γεώργιος Κ. Τερμεντζόγλου, ''Εγκαίνια Νεώτερων Ναών της Θεσσαλονίκης (1912-2011)'', Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ., Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, Μεταπτυχιακό Τμήμα, Ειδίκευση: Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, 2011]</ref>
 
==Τελευταία χρόνια==
Μετά την οριστική του απομάκρυνση από το δικτατορικό καθεστώς ο Μητροπολίτης Παντελεήμων Α΄ εγκαταστάθηκε στην οικία της αδελφής του στην Αθήνα στην Πλάκα μαζί με την μητέρα του και την ανηψία του. Στις 5 Δεκεμβρίου 1974 η νέα Ιερά Σύνοδος επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ αποκαθιστά ηθικά τον Παντελεήμονα αποσύροντας τις ψευδείς κατηγορίες. Στις 14 Μαρτίου 1979 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο συνήλθε εν μέρει. Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 1979. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στην Αγία Τριάδα Πειραιώς προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Νέας Ιωνίας Τιμοθέου και άλλων αρχιερέων. Ο ενταφιασμός πραγματοποιήθηκε στα Κοιμητήρια Αναστάσεως του κυρίου Πειραιά. Στις 11 Ιουνίου 1986 τα οστά του μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στο Κοιμητήριο της [[Μονή Βλατάδων|Μονής Βλατάδων]] της Θεσσαλονίκης.<ref>Αγγελοπούλου, Αθανασίου Αν. (1998). Εκκλησιαστική Ιστορία. Ιστορία των δομών διοικήσεως και ζωής της Εκκλησίας της Ελλάδος (Εικοστός αιώνας). Θεσσαλονίκη: Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη, σελ. 67-68.</ref>