Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θεόδωρος Τουρκοβασίλης»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
 
{{πληροφορίες προσώπου|εικόνα=Θ.Τουρκοβασίλης.JPG}}
Ο '''Θεόδωρος Τουρκοβασίλης''' ([[Αλωνίσταινα Αρκαδίας]], [[17 Ιουλίου]]<ref>Ρεβέκα Γαλανού - Τουρκοβασίλη, ''Θεόδωρος Τουρκοβασίλης. Ιστορική αναφορά'', εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2000, σελ. 19.</ref> [[1891]] - [[Παλαιό Φάληρο]], [[3 Μαρτίου]] [[1975]]) ήταν [[Έλληνας]] [[δικηγόρος]] και [[πολιτικός]] [[εθνικισμός|εθνικιστικών]] και ακροδεξιών πεποιθήσεων. Διατέλεσε βουλευτής, υπουργός, γερουσιαστής, αρχηγός πολιτικού κόμματος και διοικητής της [[Τράπεζα της Ελλάδος|Τράπεζας της Ελλάδος]]. Στην μακρόχρονη πολιτική του σταδιοδρομία συνεργάστηκε με διάφορους πολιτικούς ηγέτες, από τον [[Ιωάννης Μεταξάς|Ιωάννη Μεταξά]] μέχρι τον [[Γεώργιος Παπανδρέου|Γεώργιο Παπανδρέου]].<ref name="kath">Θανάσης Διαμαντόπουλος, Η Ελλάδα τον 20ό αιώνα, Επτά Ημέρες Καθημερινή, 5 Δεκεμβρίου 1999</ref>
 
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Γεννήθηκε το 1891 στην [[Αλωνίσταινα Αρκαδίας|Αλωνίσταινα]] της [[νομός Αρκαδίας|Αρκαδίας]]. Ήταν απόγονος οικογένειας οπλαρχηγών της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Επανάστασης του 1821]], η οποία έφερε αρχικά το επώνυμο '''Δημητρακόπουλος'''. Σύμφωνα με τον γνωστό ιστορικό [[Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος|Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο]], ο Βασίλειος Δημητρακόπουλος, οπλαρχηγός υπό τις διαταγές του [[Θεόδωρος Κολοκοτρώνης|Θεόδωρου Κολοκοτρώνη]] συνήθιζε να τιμωρεί άγρια τους Έλληνες που συνεργάζονταν με τους Οθωμανούς, προκαλώντας το σχόλιο του Κολοκοτρώνη «''Τούρκος είσαι ρε Βασίλη και τους τιμωρείς έτσι;''», απ' όπου προέκυψε και το επώνυμο '''Τουρκοβασίλης'''.<ref>[[Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος]], «''Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»'', Βιβλίο 15ο, σελ. 242, εκδόσεις Γαλαξία-Ερμείας.</ref>
 
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην [[Νομική Σχολή Αθηνών|Νομική Σχολή]] του [[Πανεπιστήμιο Αθηνών|Πανεπιστημίου Αθηνών]], ο Θεόδωρος Τουρκοβασίλης επέστρεψε στη [[Τρίπολη Αρκαδίας|Τρίπολη]] (1914) όπου και άρχισε να δικηγορεί. Από νωρίς ασχολήθηκε με την πολιτική και πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας το [[1920]] με το [[Λαϊκό Κόμμα]] του [[Δημήτριος Γούναρης|Δημητρίου Γούναρη]]. Στη συνέχεια προσχώρησε στο [[Κόμμα των Ελευθεροφρόνων]] του [[Ιωάννης Μεταξάς|Ιωάννη Μεταξά]]. Μετά τις εκλογές του 1926 και την δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης, ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης και στις δύο κυβερνήσεις συνασπισμού που ακολούθησαν, έως το 1928. Το 1929 εκλέχθηκε [[γερουσία της Ελλάδας|γερουσιαστής]] Αρκαδίας, ενώ το 1933 ανέλαβε υπουργός [[Υπουργείο Παιδείας|Παιδείας]] στην [[Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932|κυβέρνηση συνασπισμού]] του [[Παναγής Τσαλδάρης|Παναγή Τσαλδάρη]]. Επί [[Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935|κυβερνήσεως]] του [[Γεώργιος Κονδύλης|Γ. Κονδύλη]] το 1935 ανέλαβε και πάλι υπουργός Παιδείας.
Μετά την απελευθέρωση, ίδρυσε το [[Κόμμα Εθνικοφρόνων (1946)|Κόμμα των Εθνικοφρόνων]], ενώ στις εκλογές των ετών 1950 και 1951 συνεργαζόμενος με τον πρώην υπουργό του Μεταξά [[Κωνσταντίνος Μανιαδάκης|Κωνσταντίνο Μανιαδάκη]] δημιούργησαν την [[Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις|Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη]]. Στις εκλογές του [[1956]], έλαβε μέρος ως αρχηγός του Κόμματος των Εθνικοφρόνων.
 
Το 1961 συνεργάστηκε με τον [[Γεώργιος Παπανδρέου|Γεώργιο Παπανδρέου]] (όπως και αρκετοί άλλοι αντικαραμανλικοί δεξιοί) και συμμετείχε στην ίδρυση της [[Ένωσις Κέντρου|Ένωσης Κέντρου]], αλλά απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αρκαδίας.<ref name="kath">Θανάσης Διαμαντόπουλος, ''Η Ελλάδα τον 20ό αιώνα'', «Επτά Ημέρες», ''Καθημερινή'', 5 Δεκεμβρίου 1999</ref>
 
Πέθανε στις 3 Μαρτίου 1975, σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε την επομένη στο [[Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών]].
43.156

επεξεργασίες