Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σιντοϊστικό Ιερό»

μ
Απάληψη των κενών διαστημάτων, μικροβελτιώσεις.
(Προσθήκη 1 βιβλίου για Επαληθευσιμότητα (20211003)) #IABot (v2.0.8.1) (GreenC bot)
μ (Απάληψη των κενών διαστημάτων, μικροβελτιώσεις.)
{{Σιντοϊσμός}}
[[Αρχείο:Plum_trees_Kitano_Tenmangu.jpg|μικρογραφία| Δύο γυναίκες προσεύχονται μπροστά σε ένα ιερό]]
Το '''Σιντοϊστικό ιερό''' (神社, ''jinja'', αρχαϊκό: ''shinsha'', που σημαίνει: "τόπος του θεού (ή των θεών)") <ref>{{Cite book|title=Essentials of Shinto : an analytical guide to principal teachings|first=Stuart D. B.|last=Picken|publisher=Greenwood Press|isbn=978-0-313-36979-7|date=1994|location=Westport, Conn.|url=https://www.worldcat.org/oclc/642205675}}</ref> είναι κτίσμα του οποίου ο κύριος σκοπός είναι να στεγάσει ένα ή περισσότερα ''[[Κάμι (Σιντοϊσμός)|κάμι]]''. <ref name=":0">Iwanami [[Kōjien]] (広辞苑) Japanese dictionary</ref> Το σημαντικότερο κτήριό του χρησιμοποιείται για τη φύλαξη ιερών αντικειμένων και όχι για τη λατρεία. <ref>[[Bernhard Scheid]]. "Religiöse Bauwerke in Japan" (in German). University of Vienna. Retrieved 27 June 2010.</ref> Παρά το γεγονός ότι μόνο μια λέξη ( «ιερό») χρησιμοποιείται στα αγγλικά, στα ιαπωνικά, τα ιερά [[Σιντοϊσμός|Σίντο]] μπορεί να φέρουν οποιοδήποτε από τα πολλά διαφορετικά, μη ισοδύναμα ονόματα όπως ''gongen,'' ''-gū,'' ''Jinja,'' ''Jingu,'' ''mori,'' ''Myojin,'' ''-sha,'' ''Taisha,'' ''ubusuna'' ή ''yashiro''. (Για λεπτομέρειες, ανατρέξτε στην ενότητα Ερμηνεία ονομάτων ιερών.)
 
Δομικά, ένα Σιντοϊστικό ιερό χαρακτηρίζεται συνήθως από την παρουσία ενός ''χόντεν (honden)'' ή ιερού, όπου το ''κάμι'' είναι τοποθετημένο. <ref name=":0">Iwanami [[Kōjien]] (広辞苑) Japanese dictionary</ref> Ωστόσο, το χόντεν (''honden)'' μπορεί να απουσιάζει εντελώς, όπως για παράδειγμα, όταν το ιερό βρίσκεται σε ένα ιερό βουνό στο οποίο είναι αφιερωμένο και το οποίο λατρεύεται απευθείας. Μπορεί να υπάρχει ένα χάιντεν (''haiden)'' (拝 殿, που σημαίνει: "αίθουσα λατρείας") και άλλες κατασκευές επίσης (βλ. Παρακάτω). Ωστόσο, το πιο σημαντικό κτήριο ενός ιερού χρησιμοποιείται για τη φύλαξη ιερών αντικειμένων και όχι για τη λατρεία.
 
Μικροσκοπικά ιερά (''χοκόρα, (hokora''), μπορούν περιστασιακά να βρεθούν στις άκρες του δρόμου. Τα μεγάλα ιερά μερικές φορές έχουν στον περίβολο τους μικροσκοπικά ιερά, σέσα (''sessha)'' (摂 社) ή μάσα (''massha)'' (末 社). Τα φορητά ιερά ([[μικόσι]]) (''mikoshi''), τα οποία μεταφέρονται σε κοντάρια κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ (ματσούρι, ''matsuri''), είναι αφιερωμένα σε κάμι και επομένως είναι αληθινά ιερά.
 
Το 927 μ.Χ., το Ένγκι-σίκι (延 喜 式, κυριολεκτικά: "Διαδικασίες της εποχής Ένγκι") δημοσιεύτηκε. Αυτό το έργο απαριθμούσε όλα τα 2.861 ιερά Σίντο, που υπήρχαν εκείνη την εποχή και τα 3.131 επίσημα αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα ''κάμι'' . <ref>" Engishiki" in Stuart D. B. Pecken, ed., ''Historical Dictionary of Shinto''. Second edition. (Lanham, MD, USA: Scarecrow Press, Inc., 2011) p. 92.</ref> Το 1972, η Υπηρεσία Πολιτιστικών Υποθέσεων υπολόγισε τον αριθμό των ιερών σε 79.467, κυρίως συνδεδεμένα με τον Σύλλογο των Σιντοϊστικών Ιερών (神社 本 庁). <ref> ''Japanese Religion: A Survey by the Agency for Cultural Affairs''. Abe Yoshiya and David Reid, translators. (Tokyo: Kodansha International Ltd., 1972) p. 239.</ref> Ορισμένα ιερά, όπως το ιερό Γιασουκούνι, είναι εντελώς ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εξωτερική αρχή. Ο αριθμός των ιερών Σίντο στην Ιαπωνία εκτιμάται ότι είναι περίπου 100.000. Αυτός ο αριθμός μπορεί, ή ίσως όχι, να περιλαμβάνει ιδιωτικά ιερά σε σπίτια και τα οποία ανήκουν σε μικρές ομάδες, εγκαταλελειμμένα ή ερειπωμένα ιερά, ''χοκόρα στην'' άκρη του δρόμου κ.λπλ.π.
 
Από τους αρχαίους χρόνους, οι ''οικογένειες Σάκε'' (社家) κυριάρχησαν στα Σιντοϊστικά ιερά μέσω κληρονομικών θέσεων και σε ορισμένα ιερά η κληρονομική διαδοχή συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
== Προέλευση ==
[[Αρχείο:Mount_nantai_and_lake_chuzenji.jpg|μικρογραφία| Το όρος Ναντάι, που λατρεύεται στο ιερό Φουταράσαν, έχει το σχήμα των [[Φαλλός|φαλλικών]] πέτρινων ράβδων, που βρίσκονται σε προ-γεωργικές τοποθεσίες περίοδου Τζόμον.]]
Οι πρόγονοι είναι ''κάμι, που λατρεύονταν.'' Συμβούλια χωριών της περιόδου Yayoi ζητούσαν τη συμβουλή των προγόνων και των άλλων ''κάμι,'' και ανέπτυξαν όργανα, (γιορίσιρο) (''yorishiro)'' (依り代), για να τους προκαλέσει. ''Το Yoshishiro'' σημαίνει "υποκατάστατο προσέγγισης" <ref name=":1">Tamura, page 21</ref> και σχεδιάστηκε, για να προσελκύσει τα ''κάμι,'' για να τους επιτρέψει φυσικό χώρο, καθιστώντας έτσι τα ''κάμι'' προσβάσιμα σε ανθρώπους. <ref name=":1" />
 
Οι συνεδριάσεις του συμβουλίου του χωριών πραγματοποιήθηκαν σε ήσυχα σημεία σε βουνά ή σε δάση κοντά σε μεγάλα δέντρα ή άλλα φυσικά αντικείμενα, που χρησίμευαν ως ''γιορίσιρο''. <ref name=":1">Tamura, page 21</ref> Αυτά τα ιερά μέρη και το ''γιόρισιρόγιορισιρό τους'' εξελίχθηκαν σταδιακά σε σημερινά ιερά, η προέλευση των οποίων φαίνεται ακόμα στις ιαπωνικές λέξεις για "βουνό" και "δάσος", που μπορεί επίσης να σημαίνουν "ιερό". <ref name=":1" /> Πολλά ιερά έχουν στη βάση τους ένα από τα αρχικά μεγάλα ''γιορίσιρο'': ένα μεγάλο δέντρο, που περιβάλλεται από ένα ιερό σχοινί που ονομάζεται σιμενάουα (''shimenawa)'' (標 縄 · 注 連 縄 七五 三 縄). <ref name=":1" />
 
Τα πρώτα κτήρια αφιερωμένα στη λατρεία ήταν κατασκευές, που μοιάζουν με καλύβες. <ref name=":1">Tamura, page 21</ref> Ένα ίχνος αυτής της προέλευσης μπορεί να βρεθεί στον όρο χοκούρα (''hokura)'' (神 庫), "αποθήκη θεότητας", που εξελίχθηκε σε χοκόρα (''hokora)'' (γραμμένο με τους ίδιους χαρακτήρες 神 庫) και θεωρείται μία από τις πρώτες λέξεις για το ιερό. <ref name=":1" /> Υπαινιγμοί για τα πρώτα ιερά μπορούν ακόμα να βρεθούν εδώ και εκεί. <ref name=":1" /> Το ιερό Όμιβα στη [[Νάρα]], δεν περιέχει ιερές εικόνες ή αντικείμενα, επειδή πιστεύεται ότι εξυπηρετεί το βουνό στο οποίο βρίσκεται - οι εικόνες ή τα αντικείμενα είναι επομένως περιττά. <ref name=":1" /> <ref>"English | Ohmiwa Jinja Shrine | 大神神社(おおみわじんじゃ)". April 17, 2014.</ref> Για τον ίδιο λόγο, έχει μια αίθουσα λατρείας, ένα χάιντεν (''haiden)'' (殿), αλλά δεν υπάρχει μέρος για να στεγάσει το ''κάμι'', που ονομάζεται σίντεν (''shinden)'' (神殿). <ref name=":1" />
 
== Αρχιτεκτονική και Δομή ==
# Στη στέγη του ''Χάιντεν'' και του ''χόντεν'' είναι ορατά ''Τσίγκι'' (διχαλωτή επίστεψη στέγης) και ''κατσουόγκι'' (κοντά οριζόντια ξύλα), και τα δύο αποτελούν κοινή διακόσμηση των ιερών.
 
Το γενικό σχέδιο ενός ιερού Σίντο είναι βουδιστικής προέλευσης. <ref name=":12">Tamura, page 21</ref> Η παρουσία βεράντας, πέτρινων φαναριών και περίτεχνων πυλών είναι ένα παράδειγμα αυτής της επιρροής. Η σύνθεση ενός ιερού Σίντο ποικίλει εξαιρετικά, δεν εμφανίζονται όλα τα χαρακτηριστικά. Ακόμη και το ''χόντεν'' μπορεί να λείπει, εάν το ιερό λατρεύει ένα κοντινό φυσικό σιντάι (''shintai)''. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι χώροι του είναι ιεροί, συνήθως περιβάλλονται από φράχτη από πέτρα ή ξύλο, που ονομάζεται ''ταμαγκάκι'', ενώ η πρόσβαση είναι δυνατή με μια προσέγγιση, που ονομάζεται σάντο (''sandō)''. Οι ίδιες οι είσοδοι χωρίζονται από πύλες, που ονομάζονται ''[[τορίι]]'', οι οποίες είναι συνήθως ο απλούστερος τρόπος αναγνώρισης ενός Σιντοϊστικού ιερού.
 
Ένα ιερό μπορεί να περιλαμβάνει μέσα στους χώρους του αρκετές κατασκευές, η κάθε μία χτισμένη για διαφορετικό σκοπό. <ref name=":2">The History of Shrines, ''Encyclopedia of Shinto'', retrieved on June 10, 2008</ref> Ανάμεσά τους είναι τα ''χόντεν'' ή τα ιερά, όπου είναι τοποθετημένα ''τα [[κάμι]].'' <ref name=":2" /> Το ''Χέιντεν'' ή αίθουσα των προσφορών, όπου παρουσιάζονται προσφορές και προσευχές. <ref name=":2" /> Το χάιντεν ή η αίθουσα λατρείας, όπου μπορεί να υπάρχουν θέσεις για πιστούς. <ref name=":2" /> Το ''χόντεν'' είναι το κτήριο, που περιέχει το ''σιντάι'', κυριολεκτικά, "το ιερό σώμα του κάμι". Από αυτούς τους χώρους, μόνο το χάιντεν είναι ανοιχτό στους [[Λαϊκοί|λαϊκούς]]. Το ''χόντεν'' βρίσκεται συνήθως πίσω από το χάιντεν και συχνά είναι πολύ μικρότερο και χωρίς διακόσμηση. Άλλα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του ιερού είναι το ''τεμίζουγια'', το σιντριβάνι όπου οι επισκέπτες καθαρίζουν τα χέρια και το στόμα τους και το σαμούσο (''shamusho)'' (社 務 所), το γραφείο, που επιβλέπει το ιερό. <ref name=":2" /> Τα κτήρια συχνά διακοσμούνται με ''τσίγκι'' και ''κατσουόγκι'', διαφορετικά προσανατολισμένα κοντάρια, που προεξέχουν από τη στέγη τους.
 
Όπως εξηγήθηκε παραπάνω, πριν από την [[Μεταρρύθμιση Μεϊτζί|αποκατάσταση]] του Μεϊτζί ήταν σύνηθες να χτίζεται ένας βουδιστικός ναός μέσα ή δίπλα σε ένα ιερό ή αντίστροφα. <ref>See [[Shinbutsu shūgō]] article</ref> Εάν ένα ιερό φιλοξενούσε έναν βουδιστικό ναό, ονομαζόταν τζίνγκουτζι (''jingūji)'' (神宮 寺). Παρομοίως, ναοί σε όλη την Ιαπωνία υιοθέτησαν τους προστάτες-φύλακες κάμι (鎮守/鎮 主, ''chinju'') και έχτισαν ιερά (寺 社, ''jisha'') για να τα στεγάσουν. <ref>Mark Teeuwen in ''Breen and Teeuwen'' (2000:95-96)</ref> Μετά τον βίαιο διαχωρισμό των βουδιστικών ναών και των ιερών Σίντο (shinbutsu bunri), που διατάχθηκε από τη νέα κυβέρνηση στην [[Μεϊτζί (περίοδος)|περίοδο Μεϊτζί]], η σύνδεση μεταξύ των δύο θρησκειών διακόπηκε επίσημα, αλλά συνεχίστηκε παρόλα αυτά στην πράξη και είναι ακόμα ορατή σήμερα.
 
=== Αρχιτεκτονικά στυλ ===
Τα καθοριστικά χαρακτηριστικά ενός ιερού είναι το ''κάμι'' και το σιντάι (ή γκο-σιντάι εάν χρησιμοποιείται το τιμητικό πρόθεμα γκο-), που το φιλοξενεί. Ενώ το όνομα σημαίνει "σώμα ενός καμί", τα σιντάι είναι φυσικά αντικείμενα, που λατρεύονται στα Σιντοϊστικά ιερά ή κοντά στα ιερά, επειδή πιστεύεται ότι ένα κάμι κατοικεί σε αυτά. <ref name=":3">''Shintai'', Encyclopedia of Shinto</ref> Παρά το τι μπορεί να υποδηλώνει το όνομά τους, τα σιντάι δεν είναι τα ίδια μέρος του ''κάμι'', αλλά μάλλον συμβολικά αποθετήρια, που τα καθιστούν προσβάσιμα σε ανθρώπους για λατρεία. <ref>Smyers, page 44</ref> Λέγεται λοιπόν ότι το κάμι κατοικεί σ' αυτά. <ref name=":4">{{Cite web|url=https://www.univie.ac.at/rel_jap/an/Bauten/Schreine|title="Schreine"|last=Bernhard|first=Scheid|ημερομηνία=}}</ref> Τα σιντάι είναι επίσης απαραίτητα ''γιορίσιρο''. Τα πιο συνηθισμένα σιντάι είναι τεχνητά αντικείμενα όπως καθρέφτες, σπαθιά, κοσμήματα (για παράδειγμα πέτρες σε σχήμα κόμμα, που ονομάζονται ''magatama''), γκοχέι (ραβδιά, που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια θρησκευτικών τελετών) και γλυπτά του ''κάμι,'' που ονομάζονται σίνζο (''shinzō'') (神像). Μπορούν επίσης να είναι φυσικά αντικείμενα όπως βράχια, βουνά, δέντρα και καταρράκτες. <ref name=":3" /> Τα βουνά ήταν από τα πρώτα, και εξακολουθούν να είναι από τα σημαντικότερα, σιντάι , και λατρεύονται σε πολλά διάσημα ιερά. Ένα βουνό που πιστεύεται ότι στεγάζει ένα κάμι, όπως για παράδειγμα το [[Φούτζι|όρος Φούτζι]] ή το όρος Μίβα, ονομάζεται σιντάι-ζαν (神 体 山). <ref>Ono, Woodard (2004:100)</ref> Στην περίπτωση ενός τεχνητού σινταϊ, πρέπει να καλέσετε ένα κάμι να κατοικήσει σε αυτό (δείτε την επόμενη υποενότητα, Κάντζο). <ref name=":4" />
 
Η ίδρυση ενός νέου ιερού απαιτεί την παρουσία είτε ενός προϋπάρχοντος, απαντώμενου στη φύση σιντάι (για παράδειγμα ενός βράχου ή ενός καταρράκτη που φιλοξενεί ένα τοπικό κάμι), είτε ενός τεχνητού, το οποίο πρέπει επομένως να προμηθευτεί ή να κατασκευαστεί σύμφωνα με τον σκοπό.
 
Το πρώτο καθήκον ενός ιερού είναι να στεγάσει και να προστατεύσει το σιντάι του και το [[κάμι]], που κατοικεί σε αυτό. <ref name=":4">{{Cite web|url=https://www.univie.ac.at/rel_jap/an/Bauten/Schreine|title="Schreine"|last=Bernhard|first=Scheid|ημερομηνία=}}<cite class="citation web cs1" data-ve-ignore="true" id="CITEREFBernhard">Bernhard, Scheid. [https://www.univie.ac.at/rel_jap/an/Bauten/Schreine "<span class="cs1-kern-left">"</span>Schreine<span class="cs1-kern-right">"</span>"].</cite></ref> Εάν ένα ιερό έχει περισσότερα από ένα κτήρια, αυτό που περιέχει το σιντάι ονομάζεται χόντεν. Επειδή προορίζεται για την αποκλειστική χρήση του καμί, είναι πάντα κλειστό για το κοινό και δεν χρησιμοποιείται για προσευχή ή θρησκευτικές τελετές. Το σιντάι φεύγει από το χόντεν μόνο κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ (ματσούρι), όταν τοποθετείται σε φορητά ιερά (μικόσι) και μεταφέρεται στους δρόμους μεταξύ των πιστών. <ref name=":4" /> Το φορητό ιερό χρησιμοποιείται, για να προστατεύσει φυσικά το σιντάι και να το κρύψει από τη θέα. <ref name=":4" />
 
Η οροφή του χόντεν έχει πάντα αέτωμα και ορισμένα στυλ έχουν επίσης ένα διάδρομο, που μοιάζει με βεράντα, που ονομάζεται χισάσι (hisashi). Μεταξύ των στοιχείων, που εμπλέκονται στην ταξινόμηση, σημαντικά είναι η παρουσία ή η απουσία:
 
* χιράιρι (hirairi) ή χιράιρι ζουκούρι (''hirairi-zukuri'') (平入・平入造)- ένα στυλ κατασκευής κατά το οποίο το κτήριο έχει την κύρια είσοδό του στην πλευρά που τρέχει παράλληλα με την κορυφογραμμή της στέγης (από την πλευρά χωρίς το αέτωμα). Τα σινμέι-ζουκούρι (''shinmei-zukuri''), ναγκάρε-ζουκούρι ( ''nagare-zukuri''), χατσίμαν-ζουκούρι (''hachiman-zukuri'') και χίε-ζουκούρι (''hie-zukuri'') ανήκουν σε αυτόν τον τύπο. <ref name=":5">Jinja Kenchiku, [[Shogakukan]] Nihon Daihyakka Zensho, accessed on November 29, 2009</ref>
* τσουμάιρι (''tsumairi'') ή τσουμάρι-ζουκούρι (''tsumari-zukuri'') (妻入・妻入造)-ένα στυλ κατασκευής κατά το οποίο το κτήριο έχει την κύρια είσοδό του στην πλευρά, που τρέχει κάθετα στην κορυφογραμμή της στέγης (πλευρά με το [[αέτωμα]]). Τα ταΐσα-ζουκούρι (''taisha-zukuri''), σουμιγιόσι-ζουκούρι (''sumiyoshi-zukuri''), οριτόρι-ζουκούρι (''oritori-zukuri'') και κασούγκα-ζουκούρι (''kasuga-zukuri'') ανήκουν σε αυτόν τον τύπο. <ref name=":5" />
 
Οι αναλογίες είναι επίσης σημαντικές. Ένα κτήριο ενός συγκεκριμένου στυλ πρέπει συχνά να έχει ορισμένες αναλογίες σε κεν (η απόσταση μεταξύ των πυλώνων, μια ποσότητα μεταβλητή από το ένα ιερό στο άλλο ή ακόμα και μέσα στο ίδιο ιερό).
 
Τα παλαιότερα στυλ είναι τα τσουμάιρι -ζουκούρι (''tsumairi shinmei-zukuri''), ταΐσα-ζουκούρι (''taisha-zukuri'') και σουμιγιόσι-ζουκούρι (''sumiyoshi-zukuri''), που πιστεύεται ότι προηγήθηκαν της άφιξης του βουδισμού. <ref name=":5">Jinja Kenchiku, [[Shogakukan]] Nihon Daihyakka Zensho, accessed on November 29, 2009</ref>
 
Τα δύο πιο συνηθισμένα είναι το χιραΐρι ναγκάρε-ζουκούρι (''hirairi nagare-zukuri'') και το τσουμάιρι κασούγκα-ζουκούρι (''tsumairi kasuga-zukuri''). <ref name=":6">History and Typology of Shrine Architecture, Encyclopedia of Shinto accessed on November 29, 2009</ref> Τα μεγαλύτερα, πιο σημαντικά ιερά τείνουν να έχουν μοναδικά στυλ.
 
==== Ναγκάρε-ζουκούρι (''Nagare-zukuri'') ====
Το ρέον στυλ (流造, ''nagare-zukuri'') ή το ρέον αέτωμα (流 破 風 造, ''nagare hafu-zukuri'') είναι ένα στυλ, που χαρακτηρίζεται από μια πολύ ασύμμετρη στέγη με αέτωμα (''kirizuma-yane'' (切妻屋根) στα Ιαπωνικά), που προεξέχει προς τα έξω στην πλευρά, που δεν έχει αέτωμα, πάνω από την κύρια είσοδο, για να σχηματίσει μια στοά. <ref name=":6">History and Typology of Shrine Architecture, Encyclopedia of Shinto accessed on November 29, 2009</ref> Αυτό είναι το χαρακτηριστικό, που δίνει στο στυλ το όνομά του, το πιο συνηθισμένο μεταξύ των ιερών σε όλη τη χώρα. Μερικές φορές η βασική διάταξη που αποτελείται από έναν υπερυψωμένο πυρήνα (母 屋, ''moya''), που περιβάλλεται εν μέρει από μια βεράντα, που ονομάζεται χισάσι (όλα κάτω από την ίδια στέγη), τροποποιείται με την προσθήκη ενός δωματίου μπροστά από την είσοδο. <ref name=":6" /> Το χόντεν ποικίλλει στο μήκος της κορυφογραμμής της οροφής από 1 έως 11 [[κεν]], αλλά ποτέ δεν είναι 6 ή 8 κεν. <ref name=":7">JAANUS, Nagare-zukuri, accessed on December 1, 2009</ref> Τα πιο συνηθισμένα μεγέθη είναι 1 και 3 κεν. Το παλαιότερο ιερό στην Ιαπωνία, το ιερό Ούτζι'ς Ουτζιγκάμι, έχει ένα χόντεν αυτού του τύπου. Οι εξωτερικές του διαστάσεις είναι 5 × 3 κεν, αλλά εσωτερικά αποτελείται από τρία ιερά (内殿, νάιντεν) διαστάσεων 1 κεν το καθένα. <ref name=":7" />
 
==== Κασούγκα-ζουκούρι (''Kasuga-zukuri'') ====
Το κασούγκα-ζουκούρι (春日 造) ως στυλ παίρνει το όνομά του από το χόντεν του Κασούγκα Ταΐσα. Χαρακτηρίζεται από την υπερβολική μικρότητα του κτηρίου, μόλις 1 × 1 κεν σε μέγεθος, αυτό μεταφράζεται σε 1,9 m × 2,6 m. <ref>JAANUS, Kasuga-zukuri, accessed on December 1, 2009</ref> Η οροφή έχει αέτωμα με ενιαία είσοδο, διακοσμημένη με τσίγκι και κατσουόγκι, καλυμμένη με φλοιό κυπαρισσιού και καμπυλωτή προς τα πάνω στις μαρκίζες. Οι υποστηρικτικές κατασκευές είναι βαμμένες με έντονο κόκκινο χρώμα, ενώ οι σανίδες των τοίχων είναι λευκές. <ref name=":6">History and Typology of Shrine Architecture, Encyclopedia of Shinto accessed on November 29, 2009</ref>
 
Μετά από το ''Nagare-zukuri'', αυτό είναι το πιο συνηθισμένο στυλ, με τις περισσότερες περιπτώσεις στην περιοχή Κανσάι γύρω από τη [[Νάρα]].
 
== Λατρεία ==
Συχνά το άνοιγμα ενός νέου ιερού θα απαιτήσει την τελετουργική διαίρεση ενός καμί και τη μεταφορά ενός από τα δύο πνεύματα, που προκύπτουν, στη νέα τοποθεσία, όπου θα ζωντανέψει το σιντάι. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται κάντζο (''kanjō'') και τα διαιρεμένα πνεύματα μπουνρέι (''bunrei'') (分霊, κυριολεκτικά: "διαιρεμένο πνεύμα"), γκο-μπουνρέι (''go-bunrei'') (御 分 霊) ή βακεμιτάμα (''wakemitama'') (分 霊). <ref name=":8">Smyers (1999:235)</ref> Αυτή η διαδικασία αναπαραγωγής περιγράφεται από τους ιερείς, όχι ως διαίρεση αλλά παρόμοια με το άναμμα ενός κεριού από ένα άλλο ήδη αναμμένο, αφήνοντας το αρχικό κάμι άθικτο στην αρχική του θέση και ως εκ τούτου δεν αλλοιώνει καμία από τις ιδιότητές του. <ref name=":8" /> Το πνεύμα, που προκύπτει, έχει όλες τις ιδιότητες του πρωτότυπου και ως εκ τούτου είναι "ζωντανό" και μόνιμο. <ref name=":8" /> Η διαδικασία χρησιμοποιείται συχνά - για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ Σίντο (ματσούρι), για να ζωντανέψει προσωρινά ιερά, που ονομάζονται μικόσι. <ref>Sonoda (1975:12)</ref>
 
Η μεταφορά δεν πραγματοποιείται απαραίτητα από ένα ιερό σε άλλο. Η νέα τοποθεσία του διαιρεμένου πνεύματος μπορεί να είναι ένα ιδιόκτητο αντικείμενο ή το σπίτι ενός ατόμου. <ref>Smyers (1999: 156-160)</ref> Η διαδικασία κάντζο (''kanjō'') ήταν θεμελιώδους σημασίας για τη δημιουργία όλων των δικτύων ιερών της Ιαπωνίας (ιερά Ινάρι, ιερά Χατσίμαν κ.λπλ.π.).
 
== Ανακατασκευή ιερών Σίντο ==
Μόλις χτίστηκαν τα πρώτα μόνιμα ιερά, ο Σιντοϊσμός διαμόρφωσε μια ισχυρή τάση να αντιστέκεται στην αρχιτεκτονική αλλαγή, που ονομάζεται σικίνεν σένγκου-σάι (''shikinen sengū-sai'') (式 年 遷 宮 祭). Έτσι, δημιουργήθηκε η παράδοση της ανοικοδόμησης των ιερών πιστά σε τακτά χρονικά διαστήματα τηρώντας αυστηρά τον αρχικό τους σχεδιασμό. Αυτό το έθιμο είναι ο λόγος που τα αρχαία στυλ έχουν αναπαραχθεί κατά τη διάρκεια των αιώνων έως σήμερα, παραμένοντας λίγο πολύ άθικτα. <ref name=":9">Fujita, Koga (2008:20-21)</ref> [[Μεγάλο Ιερό της Ίσε|Το Μεγάλο Ιερό της Ίσε]], που εξακολουθεί να χτίζεται κάθε 20 χρόνια, είναι το καλύτερο παράδειγμα, που υπάρχει. Η παράδοση της ανοικοδόμησης ιερών ή ναών είναι παρούσα στον Σιντοΐσμό, παίζοντας τον σημαντικό ρόλο στη διατήρηση των αρχαίων αρχιτεκτονικών στυλ. <ref name=":9" />
 
Τα ιερά Ιζούμο Ταΐσα, Σουμιγιόσι Ταΐσα, και Νισίνα Σινμέι στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν το καθένα ένα διαφορετικό στυλ του οποίου η προέλευση πιστεύεται ότι προηγήθηκε του [[Βουδισμός|Βουδισμού]] στην Ιαπωνία. Αυτά τα τρία στυλ είναι γνωστά αντίστοιχα ως ταΐσα-ζουκούρι (''taisha-zukuri''), σουμιγιόσι-ζουκούρι (''sumiyoshi-zukuri''), και σινμέι-ζουκούρι (''shinmei-zukuri'').
 
== Οικογένειες Σάκε ==
Το Σάκε (''Shake)'' (社家) είναι το όνομα για τις οικογένειες και την πρώην κοινωνική τάξη, που κυριαρχούσε στα Σιντοϊστικά ιερά μέσω κληρονομικών θέσεων εντός ενός ιερού από την αρχαιότητα. Η κοινωνική τάξη καταργήθηκε το 1871, αλλά πολλές οικογένειες Σάκε εξακολουθούν να συνεχίζουν την κληρονομική διαδοχή μέχρι σήμερα και ορισμένοι διορίστηκαν κληρονομικοί ευγενείς (''καζόκου'') μετά την [[Μεταρρύθμιση Μεϊτζί|αποκατάσταση]] του Μεϊτζί. <ref name=":02">{{Cite book|title=Encyclopedia Nipponica|publisher=Shogakukan|year=2001}}</ref>
 
Μερικές από τις πιο γνωστές ''οικογένειες Σάκε'' περιλαμβάνουν:
 
* Αρακίντα και Βαταράι του [[Μεγάλο Ιερό της Ίσε|Μεγάλου Ιερού της Ίσε]] <ref name=":13">{{Cite book|title=Britannica International Encyclopædia|first=Frank B|last=Gibney|publisher=TBS Britannica|year=1991}}</ref>
* Σένγκε και Κιτατζίμα του Ιζούμο Ταΐσα <ref name=":13" />
* Ονακατόμι του Κασούγκα Ταΐσα <ref name=":13" />
* Ουράμπε του Ιερού Γιοσίντα <ref name=":13" />
 
== Εικόνες ==
23.294

επεξεργασίες