Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αριστοτέλης»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 82.102.65.244 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Ttzavaras)
Ετικέτα: Επαναφορά
 
==Γενικά==
Μετά τον θάνατο του [[Πλάτων|Πλάτωνα]], φεύγει από την [[Αθήνα]] και κατόπιν εντολής του [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φιλίππου]], αναλαμβάνει το [[343 π.Χ.]]/42 τη διδασκαλία του [[Μεγάλου Αλεξάνδρου]].<ref>Νέα Δομή, τόμος 5 (σελ. 105)</ref> Σύμφωνα με την [[Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα]]: «ο Αριστοτέλης υπήρξε ο πρώτος γνήσιος επιστήμονας στην ιστορία... και κάθε κατοπινός επιστήμονας του οφείλει κάτι»<ref>{{cite book |title=The Britannica Guide to the 100 Most Influential Scientists |url=https://archive.org/details/britannicaguidet0000unse_c1v7 |publisher=Running Press |author=Encyclopædia Britannica |year=2008 |pages=[https://archive.org/details/britannicaguidet0000unse_c1v7/page/12 12] |isbn=9780762434213}}</ref>
 
Ως διδάσκαλος του [[Μεγάλου Αλεξάνδρου]], ο Αριστοτέλης, απέκτησε διάφορες ευκαιρίες και αφθονία προμηθειών. Έτσι, ίδρυσε μια βιβλιοθήκη στο [[Λύκειο]], η οποία έγινε αρωγός στην παραγωγή εκατοντάδων έργων του. Το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής του [[Πλάτωνας|Πλάτωνα]], τον οδήγησε στις απόψεις του [[Πλατωνισμός|πλατωνισμού]], αργότερα, όμως, μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, οδηγήθηκε, περισσότερο, σε εμπειρικές μελέτες και μετατοπίζεται από τον πλατωνισμό στον [[Εμπειρισμός|εμπειρισμό]].{{sfn|Barnes|2007|p=6}} Πίστευε ότι οι ιδέες και οι γνώσεις όλων των λαών βασιζόταν, τελικά, στην [[αντίληψη]]. Στις απόψεις του, για τις [[φυσικές επιστήμες]], βασίστηκαν πολλά έργα του.
== Ζωή και δράση ==
 
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε το έτος [[384 π.Χ.]] στα [[Αρχαία Στάγειρα]] της [[Χαλκιδική]]ς, 55 χιλιόμετρα, ανατολικά, από τη σημερινή [[Θεσσαλονίκη]].{{Ref_label|α|α|none}}<ref>{{cite book |title=Aristotle: The Great Philosophers |author=McLeisch, Kenneth Cole |publisher=Routledge |year=1999 |isbn=0-415-92392-1 |page=[https://archive.org/details/aristotle00mcle/page/5 5] |url-access=registration |url=https://archive.org/details/aristotle00mcle/page/5 }}</ref> Ο πατέρας του Νικόμαχος ήταν γιατρός του βασιλιά της Μακεδονίας [[Αμύντας Γ΄|Αμύντα Γ΄]], τον οποίο είχε πατέρα ο [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φίλιππος]]. Ο Νικόμαχος, που κατά το [[Σουίδας|Σουίδα]] είχε γράψει έξι βιβλία ιατρικής και ένα φυσικής, θεωρούσε πρόγονό του τον ομηρικό ήρωα και γιατρό [[Μαχάων|Μαχάονα]], το γιο του [[Ασκληπιός|Ασκληπιού]].<ref>''[[Σουίδα]]'', nu,399</ref> Η μητέρα του Φαιστιάδα καταγόταν από τη [[Χαλκίδα]] και ανήκε κι αυτή, όπως και ο πατέρας του, στο γένος των Ασκληπιαδών. Το ενδιαφέρον του Αριστοτέλη, εν μέρει, για τη [[βιολογία]], το απέκτησε από τον πατέρα του, καθώς οι Ασκληπιάδες, συνήθιζαν, να διδάσκουν στα παιδιά τους, από νεαρή ηλικία, [[ανατομία]], λέγεται, επίσης, ότι ο Αριστοτέλης ενίοτε βοηθούσε και τον πατέρα του, όταν ήταν μικρός.<ref>Pi-Schools.gr, [http://www.pi-schools.gr/books/gymnasio/anth_c/math/s_082_106.pdf ''Αριστοτέλης, Γέννηση και καταγωγή''] (σελ. 2)</ref>
 
Ο Αριστοτέλης πρόωρα ορφάνεψε από πατέρα και μητέρα και την κηδεμονία του ανέλαβε ο φίλος του πατέρα του [[Πρόξενος]], που ήταν εγκαταστημένος στον [[Αταρνεύς|Αταρνέα]] της μικρασιατικής [[Αιολίδα]]ς, απέναντι από τη [[Λέσβος|Λέσβο]]. Ο Πρόξενος, που φρόντισε τον Αριστοτέλη σαν δικό του παιδί, τον έστειλε στην [[Αρχαία Αθήνα|Αθήνα]] σε ηλικία 17 ετών ([[367 π.Χ.]]), για να γίνει μαθητής του Πλάτωνα. Πράγματι, ο Αριστοτέλης σπούδασε στην [[Ακαδημία του Πλάτωνα]] επί 20 χρόνια (367 - 347), μέχρι τη χρονιά δηλ. που πέθανε ο δάσκαλός του. Στο περιβάλλον της Ακαδημίας άφηνε κατάπληκτους όλους και τον ίδιο το δάσκαλό του, με την ευφυΐα και τη φιλοπονία του. Ο Πλάτωνας τον ονόμαζε "νουν της διατριβής" και το σπίτι του "οίκον αναγνώστου".
Στην Άσσο ο Αριστοτέλης δίδαξε τρία χρόνια και μαζί με τους φίλους του κατόρθωσε ό,τι δεν μπόρεσε ο Πλάτωνας. Συνδέθηκαν στενά με τον Ερμία και τον επηρέασαν τόσο, ώστε η τυραννία του να καταστεί ηπιότερη και δικαιότερη. Το τέλος του τυράννου όμως ήταν τραγικό. Επειδή προέβλεπε την εκστρατεία των Μακεδόνων στην [[Ασία]], συμμάχησε με το Φίλιππο. Γι' αυτό τον συνέλαβαν οι [[Πέρσες]] και τον θανάτωσαν με μαρτυρικό σταυρικό θάνατο.
 
Το [[345 π.Χ.]] ο Αριστοτέλης, ακολουθώντας τη συμβουλή του μαθητή του [[Θεόφραστος|Θεόφραστου]], πέρασε απέναντι στη Λέσβο και εγκαταστάθηκε στη [[Μυτιλήνη]], όπου έμεινε και δίδαξε μέχρι το [[342 π.Χ.]] Στο μεταξύ είχε παντρευτεί την βιολόγο [[Πυθιάδα]], που ήταν ανιψιά και θετή κόρη του [[Ερμίας ο Αταρνεύς|Ερμία]], από την οποία απέκτησε κόρη που πήρε το όνομα της μητέρας της. Μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου ο Αριστοτέλης συνδέθηκε αργότερα στην [[Αθήνα]] με τη Σταγειρίτισσα [[Ερπυλλίδα]], από την οποία απέκτησε ένα γιο, το [[Νικόμαχο]].
Το [[342 π.Χ.]] τον προσκάλεσε ο Φίλιππος στη Μακεδονία, για να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του γιου του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρου]], που ήταν τότε μόλις 13 χρονών. Ο Αριστοτέλης άρχισε με προθυμία το έργο της αγωγής του νεαρού διαδόχου. Φρόντισε να του μεταδώσει το πανελλήνιο πνεύμα και χρησιμοποίησε ως παιδευτικό όργανο τα ομηρικά έπη. Η εκπαίδευση του Αλέξανδρου γινόταν άλλοτε στην [[Πέλλα]] και άλλοτε στη [[Μίεζα]], μια κωμόπολη της οποίας τα ερείπια έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη· βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η σημερινή [[Νάουσα]] της Μακεδονίας. Εκεί το [[341 π.Χ.]] πληροφορήθηκε το θάνατο του Ερμία.
 
Ο Αριστοτέλης έμεινε στη μακεδονική αυλή έξι χρόνια. Όταν ο Αλέξανδρος συνέτριψε την αντίσταση των Θηβαίων και αποκατέστησε την ησυχία στη νότια Ελλάδα, ο Αριστοτέλης πήγε στην [[Αρχαία Αθήνα|Αθήνα]] ([[335 π.Χ.]]) και ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή. Για να εγκαταστήσει τη σχολή του διάλεξε το [[Γυμνάσιο]], που λεγόταν και [[Λύκειο]], ανάμεσα στο [[Λυκαβηττός|Λυκαβηττό]] και τον [[Ιλισός|Ιλισό]], κοντά στην πύλη του [[Διοχάρης|Διοχάρη]]. Ο χώρος του Γυμνασίου βρέθηκε πρόσφατα στις ανασκαφές, για την ανέγερση του νέου Μουσείου Γουλανδρή, πίσω από το Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών, στην οδό Ρηγίλλης. Ο ιστορικός αυτός αρχαιολογικός χώρος διασκευάζεται έτσι ώστε να γίνει επισκέψιμος. Εκεί υπήρχε άλσος αφιερωμένο στον [[Απόλλων]]α και τις [[Μούσες (μυθολογία)|Μούσες]]. Με χρήματα που του έδωσε άφθονα ο Αλέξανδρος, ο Αριστοτέλης έχτισε μεγαλόπρεπα οικήματα και στοές, που ονομάζονταν "περίπατοι". Ίσως γι' αυτό η σχολή του ονομάστηκε [[Περιπατητική Σχολή]] και οι μαθητές του περιπατητικοί φιλόσοφοι.
 
Η οργάνωση της σχολής είχε γίνει κατά τα πρότυπα της [[Πλατωνική Ακαδημία|Πλατωνικής Ακαδημίας]]. Τα μαθήματα για τους προχωρημένους μαθητές γίνονταν το πρωί ("εωθινός περίπατος") και για τους αρχάριους το απόγευμα ("περί το δειλινόν", "δειλινός περίπατος"). Η πρωινή διδασκαλία ήταν καθαρά φιλοσοφική ("ακροαματική"). Η απογευματινή "ρητορική" και "εξωτερική".
Το [[323 π.Χ.]] με την είδηση του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου οι οπαδοί του αντιμακεδονικού κόμματος νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν τους Μακεδόνες στο πρόσωπο του Αριστοτέλη. Το ιερατείο, με εκπρόσωπό του τον ιεροφάντη της Ελευσίνιας Δήμητρας [[Ευρυμέδων ο Ιεροφάντης|Ευρυμέδοντα]], και η σχολή του [[Ισοκράτης|Ισοκράτη]], με το [[Δημόφιλος (πολιτικός)|Δημόφιλο]], κατηγόρησαν τον Αριστοτέλη για ασέβεια ("γραφή ασεβείας"), επειδή είχε ιδρύσει βωμό στον Ερμία, είχε γράψει τον ύμνο στην Αρετή και το επίγραμμα στον ανδριάντα του Ερμία, στους Δελφούς. Ο Αριστοτέλης όμως, επειδή κατάλαβε τα πραγματικά κίνητρα και τις αληθινές προθέσεις των μηνυτών του, έφυγε για τη [[Χαλκίδα]], προτού γίνει η δίκη του ([[323 π.Χ.]]). Εκεί έμεινε, στο σπίτι που είχε από τη μητέρα του, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του την Ερπυλλίδα και με τα δύο του παιδιά, το Νικόμαχο και την Πυθιάδα.
 
Ο Αριστοτέλης απεβίωσε μεταξύ πρώτης και εικοστής δευτέρας Οκτωβρίου του έτους [[322 π.Χ.]] στη Χαλκίδα από στομαχικό νόσημα, μέσα σε θλίψη και μελαγχολία. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν "οικιστή" της πόλης και έχτισαν βωμό πάνω στον τάφο του. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή, τα "Αριστοτέλεια", και ονόμασαν έναν από τους μήνες "Αριστοτέλειο". Η πλατεία όπου θάφτηκε ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της βουλής.
 
Στα τέλη Μαΐου του 2016, ο αρχαιολόγος [[Κώστας Σισμανίδης|Κωνσταντίνος Σισμανίδης]] ανακοίνωσε ότι οικοδόμημα το οποίο βρέθηκε στα [[Αρχαία Στάγειρα |Στάγειρα]] της Χαλκιδικής, κοντά στην σημερινή [[Ολυμπιάδα Χαλκιδικής|Ολυμπιάδα]] ανήκει στον τάφο του Αριστοτέλη. Ο Σισμανίδης θεωρεί ότι έχει ισχυρές ενδείξεις για αυτό.<ref>{{Cite news|url=https://www.newsit.gr/topikes-eidhseis/kamia-amfivolia-oti-einai-o-tafos-toy-aristoteli-to-xroniko-tis-anakalypsis-kai-i-istoria-toy-mnimeioy/1295403/|title=“Είναι χωρίς αμφιβολία ο τάφος του Αριστοτέλη” – Το χρονικό της ανακάλυψης και η ιστορία του μνημείου|last=|first=|work=NewsIT|date=29 Μαΐου 2016|page=|archive-url=|archive-date=|accessdate=|via=}}</ref><ref>{{Cite web|url=http://www.naftemporiki.gr/story/1108093/o-tafos-tou-aristoteli-parousiazetai-stin-epistimoniki-koinotita|title=Ο τάφος του Αριστοτέλη παρουσιάζεται στην επιστημονική κοινότητα|website=naftemporiki.gr|language=el-GR|accessdate=2016-05-27}}</ref><ref>{{Cite web|url=http://www.kathimerini.gr/861209/article/epikairothta/ellada/epishmh-prwth-gia-ton-tafo-aristotelh|title=«Επίσημη πρώτη» για τον τάφο Αριστοτέλη, Της Γιώτας Μυρτσιώτη {{!}} Kathimerini|website=www.kathimerini.gr|accessdate=2016-05-27}}</ref><ref>{{Cite web|url=http://www.efsyn.gr/arthro/eimai-sigoyros-oti-vrikame-ton-tafo-toy-aristoteli|title=«Είμαι σίγουρος ότι βρήκαμε τον τάφο του Αριστοτέλη»|date=2016-05-29|website=Η Εφημερίδα των Συντακτών|accessdate=2016-05-29}}</ref>
== Το οδοιπορικό και η προσωπικότητά του ==
[[Αρχείο:Alexander and Aristotle.jpg|thumb|Ο Αριστοτέλης διδάσκει τον [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρο]].|εναλλ.=|392x392εσ]]
Στην Αθήνα βρέθηκε να ζει την εποχή που η μακεδονική ηγεμονία επεκτεινόταν σε ολόκληρη την Ελλάδα. Εκείνη την εποχή στην Αθήνα διαμορφώθηκαν δυο πολιτικές παρατάξεις: Οι κάτοχοι της πολιτικής εξουσίας με επικεφαλής τον [[Δημοσθένης|Δημοσθένη]] που τάχθηκαν κατά του [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φιλίππου]] και οι οπαδοί όμως της ιδέας της ενωμένης [[Ελλάδα|Ελλάδας]] που τηρούσαν φιλομακεδονική στάση. Ο Αριστοτέλης ήταν ξένος και επιπλέον διατηρούσε επαφές με μακεδονικούς κύκλους. Για να μη διακινδυνεύσει τη ζωή του, έφυγε και πήγε το [[348 π.Χ.]] στον [[Αταρνεύς|Αταρνέα]] και ύστερα από πρόσκληση του [[Θεόφραστος|Θεοφράστου]] εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη μέχρι του [[342 π.Χ.]]. Το έτος αυτό προσκλήθηκε από τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο για να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του νεαρού τότε Αλεξάνδρου του μετέπειτα Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επανέκαμψε στη Αθήνα μετά την καταστροφή της [[Θήβα|Θήβας]] ([[335 π.Χ.]]) κι έμεινε εκεί για άλλα δεκατρία χρόνια για να φύγει οριστικά στην Χαλκίδα μετά το θάνατο του [[Μέγας Αλέξανδρος|Μεγάλου Αλεξάνδρου]] ([[323 π.Χ.]]).
 
Αντίθετα, από αξιόπιστες πηγές μαθαίνουμε ότι ο Αριστοτέλης υπήρξε η ενσάρκωση του ορθού μέτρου σ' όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του. Την έμφυτη ευγένεια και τρυφερότητα της ψυχής του τη βρίσκουμε διάχυτη μέσα στη διαθήκη του. Μέσα σ' αυτή φροντίζει για τη μνήμη των γονέων και του αδερφού του και δε λησμονεί ούτε την οικογένεια του πατρικού φίλου Πρόξενου, που τον ανέθρεψε. Φροντίζει για τη δεύτερη γυναίκα του την [[Ερπυλλίδα]] και το γιο που απέκτησε μαζί της, το Νικόμαχο. Ακόμα για την κόρη του Πυθιάδα, καρπό του πρώτου του γάμου. Η μεγάλη του όμως φιλανθρωπία φαίνεται στο σημείο εκείνο της διαθήκης, όπου ορίζει να μην πουληθεί κανείς από τους δούλους που τον υπηρέτησαν, αλλά να ελευθερώνονται μόλις ενηλικιώνονται.
 
== Ο γραπτός λόγος του Αριστοτέλη ==
 
[[File:Constitution_of_Athens_BL_Papyrus_131.jpg|thumb|Η Αριστοτελική Πολιτεία των Αθηναίων σε πάπυρο αρ. 131 που εκτίθεται στη [[Βρετανική Βιβλιοθήκη]]|εναλλ.=|509x509εσ]]
Οι Αλεξανδρινοί υπολόγιζαν ότι ο Αριστοτέλης έγραψε 400 περίπου συνολικά βιβλία. Ο [[Διογένης ο Λαέρτιος]] υπολόγισε το έργο του σε στίχους και βρήκε ότι έφταναν τις 45 μυριάδες, επακριβώς 445.270 στίχους. Μεγάλο μέρος από το έργο του αυτό χάθηκε. Ανήκε στην κατηγορία των δημόσιων ή "εξωτερικών" μαθημάτων και ήταν γραμμένα σε μορφή διαλογική. Από αυτά σώθηκε μόνο η [[Αθηναίων Πολιτεία (Αριστοτέλης)|Αθηναίων Πολιτεία]], σ' έναν πάπυρο που βρέθηκε στην [[Αρχαία Αίγυπτος|Αίγυπτο]]. Τα σωζόμενα σήμερα έργα του αντιστοιχούν στη διδασκαλία που ο Αριστοτέλης έκανε στους προχωρημένους μαθητές του και που λέγονται "ακροαματικές ή εσωτερικές". Γι' αυτό και είναι γραμμένα σε συνεχή λόγο και όχι σε διάλογο. Ο κατάλογος του [[Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς|Ησυχίου]] (είναι προσηρτημένος στη Βιογραφία του Αριστοτέλη) περιλαμβάνει 197 τίτλους συγγραφών και ουσιαστικά συμπίπτει με τον κατάλογο του [[Διογένη Λαέρτη]]. Η συνηθέστερη κατάταξή τους είναι η ακόλουθη:
 
=== Λογικά ή Όργανον ===
''</blockquote>
|}
 
 
 
Όσον αφορά τη δικαιοσύνη αφιερώνει ολόκληρο το πέμπτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων και τη δικαιοσύνη την ορίζει ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία εκείνου που την ασκεί, αλλά στον άλλο άνθρωπο. Διακρίνει τη δικαιοσύνη σε τρία είδη:
Τυπική διατύπωση: <br />
Προκείμενες <br />
Αν ένα σώμα έχει στραμμένη μια πλευρά του σε μια φωτεινή πηγή (σε ένα αντικέιμενοαντικείμενο που φωτίζει) τότε φωτίζεται δανειζόμενη το φως της φωτεινής πηγής <br />
Η σελήνη έχει συνεχώς στραμμένη την ίδια πλευρά της Α στον ήλιο <br />
Ο ήλιος είναι φωτεινή πηγή <br />
 
==== Ρητορική και ποίηση ====
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την [[Έπος|επική ποίηση]], την τραγωδία, την κωμωδία, τη [[Διθύραμβος|διθυραμβική ποίηση]] και τη μουσική ότι είναι [[μίμηση|μιμητικές]], με την καθεμία να διαφέρει στην μίμηση κατά το μέσο, το αντικείμενο και την μορφή. Για παράδειγμα, η μουσική μιμείται με τα μέσα του ρυθμού και της αρμονίας, ενώ ο χορός μιμείται μόνο τον ρυθμό, και η ποίηση με τη γλώσσα. Οι μορφές επίσης διαφέρουν στο αντικείμενο της μίμησης. Η Κωμωδία, για παράδειγμα, είναι μια δραματική απομίμηση ανδρών χειρότερων από το μέσο όρο, ενώ η τραγωδία μιμείται άνδρες ελαφρώς καλύτερους από το μέσο όρο. Τέλος, οι μορφές διαφέρουν ως προς τον τρόπο της μίμησης - μέσω της αφήγησης ή του χαρακτήρα, μέσω της αλλαγής ή καμίας αλλαγής, και μέσω του δράματος ή χωρίς δράμα.<ref>Αριστοτέλης, ''Ποιητική'' Γ</ref> Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι η μίμηση είναι φυσική για την ανθρωπότητα και αποτελεί ένα από τα πλεονεκτήματά της ανθρωπότητας πάνω από τα ζώα.<ref>Αριστοτέλης, ''Ποιητική'' Δ</ref>
 
Ενώ πιστεύεται ότι η ''Ποιητική'' του Αριστοτέλη αποτελείται από δύο βιβλία - ένα για την κωμωδία και ένα για την τραγωδία - μόνο το τμήμα που εστιάζε στην τραγωδία έχει επιζήσει. Ο Αριστοτέλης δίδαξε ότι η τραγωδία αποτελείται από έξι στοιχεία: ιστορία-δομή, το χαρακτήρα, το ύφος, τη σκέψη, το θέαμα, και τη λυρική ποίηση.<ref>Αριστοτέλης, ''Ποιητική'' ΣΤ</ref> Οι χαρακτήρες σε μια τραγωδία είναι απλώς ένα μέσο για την προώθηση της ιστορίας·. και το σενάριο, όχι οι χαρακτήρες, είναι ο κύριος στόχος της τραγωδίας. Τραγωδία είναι η μίμηση της πράξης που προκαλεί οίκτο και φόβο, και έχει ως στόχο να πραγματοποιήσει την [[κάθαρση]] των ίδιων συναισθημάτων. Ο Αριστοτέλης ολοκληρώνει την ''Ποιητική'' με μια συζήτηση στην οποία, αναρωτιέται αν και ποια είναι ανώτερη: η επική ή η τραγική [[μίμηση]]. Προτείνει ότι, επειδή η τραγωδία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός έπους, ενδεχομένως διαθέτει επιπλέον χαρακτηριστικά, όπως θέαμα και μουσική, είναι περισσότερο συμπυκνωμένη, και επιτυγχάνει το στόχο της μίμησης της με μικρότερο μήκος, μπορεί να θεωρηθεί ανώτερη από το έπος.<ref>Αριστοτέλης, ''Ποιητική'' ΙΣΤ</ref>
}}</ref> Ο Λορντ εκφράζει ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με αυτή την ιστορία. Πρώτον, η κατάσταση των κειμένων είναι πάρα πολύ καλή για να έχουν υποστεί σημαντικές ζημιές που ακολουθήθηκε από την άπειρη προσπάθεια του Απελλίκωνος για την επισκευή.
 
Δεύτερον, υπάρχουν «αδιάσειστα στοιχεία»,, ότι οι πραγματείες ήταν σε κυκλοφορία κατά τη διάρκεια του χρόνου στον οποίο ο [[Στράβων|Στράβωνας]] και ο [[Πλούταρχος]]<ref>[[s:Βίοι Παράλληλοι/Σύλλας|Βίοι Παράλληλοι/Σύλλας]]</ref> υποστηρίζου ότι ήταν εγκλωβισμένες μέσα στο κελάρι στην Σκήψη. Τρίτον, η οριστική έκδοση των κειμένων του Αριστοτέλη φαίνεται να έχει γίνει στην Αθήνα, περίπου πενήντα χρόνια πριν από την υποτιθέμενη συμπίληση από τον Ανδρόνικο. Και τέταρτον, σε αρχαίους καταλόγους βιβλιοθηκών προγενέστερους του Ανδρόνικου εμφανίζονται αρκετά παρόμοια έγγραφα με αυτά που σήμερα κατέχουμε. Ο Λορντ βλέπει μια σειρά από μετα-αριστοτελικές παρεμβολές στα [[Πολιτικά (Αριστοτέλης)|''Πολιτικά'']], για παράδειγμα, αλλά γενικά είναι σίγουρος ότι το έργο έχει έρθει σε μας σχετικά άθικτο.
 
Από τη μία πλευρά, τα σωζόμενα κείμενα του Αριστοτέλη δεν προέρχονται από ολοκληρωμένα λογοτεχνικά κείμενα, αλλά μάλλον από τα σχέδια εργασιών που χρησιμοποιούνταν στο σχολείο του Αριστοτέλη, σε αντιδιαστολή, από την άλλη πλευρά, στους διαλόγους και τα άλλα "εξωτερικά" κείμενα που ο Αριστοτέλης δημοσίευσε ευρύτερα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η συναίνεση είναι ότι ο Ανδρόνικος της Ρόδου συγκέντρωσε τα απόκρυφα έργα του σχολείου του Αριστοτέλη που υπήρχαν με τη μορφή μικρότερων, ξεχωριστών έργων, τα διέκρινε από εκείνα του Θεόφραστου και άλλων Περιπατητικών, τα επιμελήθηκε, και τελικά τα συγκέντρωσε σε πιο συνεκτικά, μεγαλύτερα έργα, όπως είναι γνωστά σήμερα.<ref>Anagnostopoulos, G., "Aristotle's Works and Thoughts", ''A Companion to Aristotle'' (Blackwell Publishing, 2009), p. 16. Δείτε επίσης, Barnes, J., "Life and Work", ''The Cambridge Companion to Aristotle'' (Cambridge University Press, 1995), pp.&nbsp;10–15.</ref>
86

επεξεργασίες