Μιντάουγκας: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Ενώ η δεκάχρονη βασιλεία του σημαδεύτηκε από διάφορα επιτεύγματα για τη δημιουργία κράτους, συνέχισαν οι διαμάχες του Μιντάουγκας με συγγενείς και άλλους δούκες και η [[Σαμογιτία]] (Δυτική σύγχρονη «[[Λιθουανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία|Lietuva]]», αλλά όχι ιστορική Λιθουανία) αντιστάθηκε στην εξουσία του. Τα κεκτημένα εδάφη στα νοτιοανατολικά δέχθηκαν επιθέσεις από τους [[Τάταροι|Τατάρους]]. Διέλυσε τη συμμαχία με το Τάγμα της Λιβονίας το 1261, πιθανότατα αποκηρύσσοντας τον Χριστιανισμό, και δολοφονήθηκε το 1263 από τον ανιψιό του [[Τρενιότα]] και ένα αντίπαλο δούκα, τον δούκα [[Νταούμαντας]]. Οι τρεις επόμενοι διάδοχοί του δολοφονήθηκαν επίσης. Η αναταραχή συνέχισε μέχρι την άνοδο του [[Τραϊντένις]] στο τίτλο του Μεγάλου Δούκα το 1270.
 
Αν και η υστεροφημία του ήταν ακανόνιστη τους επόμενους αιώνες και οι απόγονοί δεν ήταν αξιόλογοι, η φήμη του εδραιώθηκε τον 19ο και 20ό αιώνα. Ο Μιντάουγκας ήταν ο μόνος βασιλιάς της Λιθουανίας, αν και οι περισσότεροι Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας μετά τον [[Βλάντισλαβ Γιαγκέλο]] εξουσίαζαν ως βασιλιάδες της Πολωνίας, οι τίτλοι παρέμειναν ξεχωριστοί. Σήμερα θεωρείται ιδρυτής του κράτους της Λιθουανίας και του χρεώνεται η αναχαίτιση της πορείας των Τατάρων προς την βαλτική, η διεθνής αναγνώριση της Λιθουανίας και η στροφή της χώρας προς το δυτικό πολιτισμό. Τη δεκαετία του 1990, ο ιστορικός Εντβάρντας Γκουνταβίτσιους δημοσίευσε μια έρευνα η οποία υποστήριζε ότι η ακριβής μέρα της στέψης του ήταν 6 Ιουλίου 1253, μέρα η οποία αποτελεί εθνική γιορτή της Λιθουανίας.
 
 
20

επεξεργασίες