Σουλιώτες: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

1.860 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 8 μήνες
αφαίρεση μη-αξιόπιστων πηγών
(αφαίρεση μη αξιόπιστων πηγών (ο Γαλενιανός είναι θεολόγος, ο Potts διοικητικός υπάλληλος πολιτιστικού οργανισμού, δεν έχουν κάποια επιστημονική δημοσίευση πάνω στο θέμα, οι εκδοτικοί οίκοι στους οποίους δημοσιεύουν δεν έχουν κάποιο εχέγγυο αξιοπιστίας, τα γραπτά τους δεν έχουν επιστημονική αναγνώριση))
(αφαίρεση μη-αξιόπιστων πηγών)
* Kalliopi Nikolopoulou (2012). ''Tragically Speaking: On the Use and Abuse of Theory for Life'' (στα αγγλικά). University of Nebraska Press, {{ISBN|978-0803244870}}. σελ. 238: "Despite Souli's community being ethnically hybridized, consisting chiefly of Greeks and Arvanites, ..."
 
* Quentin Russell & Eugenia Russell (2017). ''Ali Pasha, Lion of Ioannina: The Remarkable Life of the Balkan Napoleon'' (στα αγγλικά). Pen and Sword Books, {{ISBN|978-1-47387-722-1}}. "In Thesprotia in western Epirus two tribes of Albanian origin stubbornly held on to their semi-autonomous way of life, the Muslim Tsamides or Chams, a south Albanian sub-group, and particularly the inhabitants of the mountainous area of Suli. The historic core of Suli consisted of four villages and their linked families, the heads of which formed a council. Renowned for their fighting prowess, the Suliotes ranks were swelled during the eighteenth century by disaffected Greeks drawn to the remoteness of their wild refuge, and a further seven villages were added lower down the mountain, forming a frontier zone from which the inhabitants would retreat in times of trouble. The code of these independently minded and warlike people was summed up by George Finlay as: 'Depredation they honoured with the name of war, and war they considered to be the only honourable occupation for a true Suliot.' Classified by the Turks as Greeks, they spoke both Albanian and Greek. The mountain regions enjoyed their degree of autonomy at a price. It was a harsh environment, and the communities, who relied heavily on sheep husbandry for their survival, were obliged to protect themselves and their flocks from raids and the arbitrary acts of the Ottoman provincial governors by going well-armed. With the addition of marginalized Greeks, the constant surplus of able-bodied men meant it that was a small step to the formation of a warrior society."</ref> πληθυσμός. Ανεξαρτήτως της καταγωγής τους, οι Σουλιώτες είχαν ελληνική συνείδηση.<ref>{{Cite book|title=Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες|first=Σαράντος|last=Καργάκος|authorlink=Σαράντος Καργάκος|publisher=Ι. Σιδέρης|year=2000|chapter=Το «ένστικτο του χελιού»|edition=Β'|location=|page=|quote=Οι Σουλιώτες αισθάνονταν σαν τμήμα του χριστιανικού ελληνόφωνου κόσμου, που διαμόρφωνε σιγά‐σιγά υπό συνθήκες σκλαβιάς ελληνική συνείδηση.}}</ref><ref>{{Cite book|title=Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ ΩΣ ΗΘΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ|first=Μιχαήλ Β.|last=Γαλενιανός|publisher=Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος|year=2003|chapter=Ἡ Καταγωγή τῶν Σουλιωτῶν|location=|page=18|quote=Ἐξαιρετικῆς σημασίας τυγχάνει καί τό γεγονός ὅτι οἱ ὅποιοι ἀλβανικῆς καταγωγῆς κάτοικοι τοῦ Σουλίου χαρακτηρίζονται, ὅπως εἴδαμε, ἐξελληνισμένοι. Καί στήν περίπτωση δηλαδή πού γίνει δεκτό ὅτι οἱ Σουλιῶτες δέν ἦταν ἀμιγεῖς Ἕλληνες παραμένει τό ὅτι ὅλοι τους αἰσθάνονταν Ἕλληνες. Αὐτό μάλιστα ὁμολογεῖται ἀκόμη καί ἀπό ἐρευνητές πού δέχονται ὅτι οἱ Σουλιῶτες ἦταν Ἀλβανοί· ...}}</ref><ref>{{cite book|title=Σούλι|first=|last=|publisher=[[Πάπυρος Larousse Britannica]]|year=|volume=54|location=|page=|pages=414–415}}</ref>
 
Είναι ιδιαίτερα γνωστοί για την ένοπλη αντίσταση τους απέναντι στον [[Αλή Πασάς|Αλή Πασά]] των Ιωαννίνων, ο οποίος μετά από τρεις πολέμους κατάφερε να τους εκδιώξει από το Σούλι το 1803, οπότε και κατέφυγαν στα Επτάνησα. Συμμετείχαν στην [[Ελληνική Επανάσταση του 1821]], με ηγέτες όπως ο [[Μάρκος Μπότσαρης]] και ο [[Κίτσος Τζαβέλας|Κίτσος Τζαβέλλας]].