Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ανταλλαγή αιχμαλώτων μικρασιατικού πολέμου»

 
==Η ανταλλαγή==
Η ανταλλαγή των αιχμαλώτων άρχισε επίσημα στις [[17 Μαρτίου]] του 1923 και εκτυλίχθηκε σε διαδοχικές φάσεις<ref>Εφημερίδα ‘Μακεδονία’, φύλλο της [[29 Μαρτίου]] 1923, σελ. 4: «''Η ανταλλαγή των αιχμαλώτων''»</ref> <ref>Εφημερίδα ‘Έθνος’, φύλλο της [[1 Απριλίου]] 1923, σελ. 4: «''Άφιξις 600 αιχμαλώτων μας''»</ref>, υπερβαίνοντας όμως κατά πολύ το αρχικό χρονοδιάγραμμα που είχε τεθεί, αφού –θεωρητικά τουλάχιστον- ολοκληρώθηκε στις [[13 Ιουνίου]] 1923, όταν το σύνολο των Τούρκων στρατιωτικών (10.000 αιχμάλωτοι) είχε απελευθερωθεί, μαζί με ίσο αριθμό Ελλήνων, όπως όριζε η συμφωνία. Για τους υπόλοιπους Έλληνες στρατιώτες συμφωνήθηκε να επιστραφούν μετά την οριστική υπογραφή συνθήκης ειρήνης. Παρόλα αυτά, καταγγελίες για σημαντικό αριθμό Ελλήνων αιχμαλώτων οι οποίοι κρατούνταν λόγω των εξειδικευμένων γνώσεών τους (τεχνίτες, οπλίτες πυροβολικού κ.α.) από τους Τούρκους σε διάφορες απόμερες περιοχές<ref>Φύλλο εφημερίδας ‘Έθνος’ της [[2 Απριλίου]] 1923, σελ. 4: «''Ποιους κρατούν οι Τούρκοι''»</ref> προκειμένου να χρησιμοποιηθούν αργότερα σε καταναγκαστικά και άλλα έργα, είχαν σαν αποτέλεσμα, με πρωτοβουλία του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, να συσταθεί 5μελής διεθνής επιτροπή για τη διερεύνηση του θέματος. Την επιτροπή αποτελούσαν ο [[Ιταλία|Ιταλός]] στρατηγός Γκαντίνι, ο [[Μεγάλη Βρετανία|Άγγλος]] ταγματάρχης Ντάραν, ο [[Σουηδία|Σουηδός]] Λούνοβοργκ, ο [[Ελβετία|Ελβετός]] Πετί-Μερμέ και ο Έλληνας καθηγητής Α. Ανδρεάδης. Η επιτροπή, ύστερα από έρευνα που πραγματοποίησε, υπέβαλε έκθεση που αποτελούνταν από συνολικά 60 σελίδες. Σύμφωνα με αυτήν, από τους αιχμάλωτους 2.250 Έλληνες αξιωματικούς στη ζωή βρίσκονταν μόλις 750, ενώ από τους 54.000 ελλείποντες οπλίτες είχαν επιζήσει μόλις 14.000. Οι υπόλοιποι (συνολικά περίπου 41.500 άνδρες, εκ των οποίων 1.500 αξιωματικοί και 40.000 στρατιώτες) είχαν αποβιώσει είτε λίγο μετά τη σύλληψή τους<ref>Εφημερίδα ‘Εμπρός’, φύλλο της [[6 Απριλίου]] 1923, σελ. 4: «''Φρικιαστικαί αφηγήσεις''»</ref>, είτε κατά τη διάρκεια της κράτησής τους<ref>Εφημερίδα Έθνος’ της [[5 Απριλίου]] 1923, σελ. 3: «''Απαγχονισθέντες αξιωματικοί''»</ref> <ref>Εφημερίδα ‘Εμπρός’ της [[15 Απριλίου]] 1923, σελ. 4: «''Να προκληθεί διεθνής έρευνα δια την εξαφάνισιν 116 αξιωματικών''»</ref> ή και παρέμειναν κρατούμενοι στην Τουρκία και απεβίωσαν τελικά εκεί, δίχως να τους δοθεί ποτέ η ευκαιρία να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Στις [[22 Αυγούστου]] του 1923 επέστρεψαν οι τρεις Έλληνες στρατηγοί Τρικούπης, Διγενής και Δημαράς, μαζί με 226 αξιωματικούς<ref>Φύλλο εφημερίδας 'Έθνος' της 22/8/1923, σελ. 3: "''Άφιξις των στρατηγών Τρικούπη, Διγενή, Δημαρά και 226 άλλων αξιωματικών''"</ref>. Ο Τούρκος στρατηγός [[Τζαφέρ Ταγιάρ]] είχε προηγουμένως ανταλλαχθεί με τον Έλληνα ομόβαθμό του, Κλαδά<ref>Εφημερίδα ‘Έθνος’ της [[2 Απριλίου]] 1923, σελ. 4: «''Έρχονται 3.000 νέοι αιχμάλωτοι και ο στρατηγός Κλαδάς μαζί με 40 αξιωματικούς''»</ref> <ref>Εφημερίδα ‘Εμπρός’ της [[12 Απριλίου]] 1923, σελ. 1: «''Ο στρατηγός Κλαδάς και 2.778 αιχμάλωτοι έφτασαν χθες''»</ref>
 
==Διαπιστώσεις==
22.605

επεξεργασίες