Βρετανικό Χονγκ Κονγκ: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

μ
+1 σύνδεση
μΧωρίς σύνοψη επεξεργασίας
μ (+1 σύνδεση)
Λόγω της πληθυσμιακής αύξησης και του χαμηλού κόστους εργασίας, η παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και άλλων βιομηχανιών αυξήθηκαν ταχύτατα. Μαζί με την [[Βιομηχανοποίηση|εκβιομηχάνιση]], οι εξαγωγές προς τις ξένες αγορές έγιναν η κύρια κινητήρια δύναμη της [[Οικονομία|οικονομίας]]. Χάρη στην ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής, το βιοτικό επίπεδο αυξήθηκε σταθερά. Το [[1967]] το Χονγκ Κονγκ βυθίστηκε στο χάος λόγω ταραχών <ref name="Wiltshire">Wiltshire, Trea. [First published 1987] (republished & reduced 2003). Old Hong Kong. Central, Hong Kong: Text Form Asia books Ltd. Page 12. ISBN Volume 962-7283-61-4</ref> . Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν από [[Αριστερά (πολιτική)|αριστερούς]], εμπνευσμένοι από την [[Πολιτιστική Επανάσταση]] που ξεκίνησε στην ηπειρωτική χώρα. Η εργατική απεργία μετατράπηκε σε βίαιη εξέγερση κατά της αποικιακής κυβέρνησης, η οποία διήρκεσε μέχρι το τέλος του έτους. [[Αρχείο:Hong_Kong_1978.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Άποψη του Χονγκ Κονγκ και της Καουλούν από τον όρο Βικτόρια, 1978 ]]Το [[1974]] δημιουργήθηκε η Ανεξάρτητη Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, η οποία κατόρθωσε να ελαχιστοποιήσει τη [[διαφθορά]] στα κρατικά όργανα. Μετά την έναρξη των μεταρρυθμίσεων στην Κίνα το [[1978]], το Χονγκ Κονγκ έγινε η κύρια πηγή ξένων επενδύσεων στην [[Κίνα]] . Ένα χρόνο αργότερα, κοντά στα βόρεια σύνορα του Χονγκ Κονγκ, σχηματίστηκε η πρώτη ειδική οικονομική ζώνη στο [[Σεντσέν]] της [[Κίνα|Κίνας]] στο έδαφος της [[Κουανγκτούνγκ|επαρχίας Γκουανγκντόνγκ]]. Ύστερα η κλωστοϋφαντουργία και η μεταποίηση υποχώρησαν σταδιακά, ενώ νέοι ακμάζοντες τομείς της τοπικής οικονομίας έγιναν τα [[χρηματοοικονομικά]] και ο τραπεζικός τομέας. Μετά το τέλος του [[Πόλεμος του Βιετνάμ|πολέμου]] του [[Πόλεμος του Βιετνάμ|Βιετνάμ]] το 1975, οι αρχές του Χονγκ Κονγκ χρειάστηκαν 25 χρόνια για να λύσουν το πρόβλημα της επιστροφής των Βιετναμέζων προσφύγων.
 
Καθώς η 99ετής μίσθωση έφτανε προς το τέλος της, η [[Ηνωμένο Βασίλειο|βρετανική]] κυβέρνηση άρχισε να συζητά την παράδοση του Χονγκ Κονγκ στη [[Κίνα|ΛΔΚ]] από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το 1984[[1984|,]] οι δύο χώρες υπέγραψαν την [[Σινοβρετανική Κοινή Διακήρυξη του 1984|Κοινή Σινοβρετανική Διακήρυξη]], σύμφωνα με την οποία η μεταφορά του Χονγκ Κονγκ στην Κίνα επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το 1997 <ref name="Wiltshire">Wiltshire, Trea. [First published 1987] (republished & reduced 2003). Old Hong Kong. Central, Hong Kong: Text Form Asia books Ltd. Page 12. ISBN Volume 962-7283-61-4</ref> . Η δήλωση ανέφερε ότι το Χονγκ Κονγκ θα αποκτήσει το καθεστώς της ειδικής διοικητικής περιοχής εντός της [[Κίνα|ΛΔΚ]], η οποία θα του επιτρέψει να διατηρήσει τη νομοθεσία του και υψηλό βαθμό αυτονομίας για τουλάχιστον 50 χρόνια μετά τη μεταφορά του στην Κίνα. Πολλοί κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ δεν ήταν βέβαιοι ότι αυτές οι υποσχέσεις θα εκπληρώνονταν. Σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των ανησυχιών αυτών έπαιξε και η [[Διαδηλώσεις της Πλατείας Τιενανμέν|καταστολή της φοιτητικής διαδήλωσης στο Πεκίνο]] το [[1989]].
 
Το [[1990]] εγκρίθηκε ο [[Βασικός Νόμος του Χονγκ Κονγκ|βασικός νόμος του Χονγκ Κονγκ]], ο οποίος θα εκπλήρωνε τον ρόλο του [[Σύνταγμα|συντάγματος]] μετά τη μεταφορά του Χονγκ Κονγκ στην Κίνα. Παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις του [[Πεκίνο|Πεκίνου]], ο τελευταίος κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, ο Κρις Πάτεν, μεταρρύθμισε τη διαδικασία εκλογής του Νομοθετικού Συμβουλίου του Χονγκ Κονγκ, [[Δημοκρατία|εκδημοκρατίζοντάς]] το. Η μεταβίβαση της κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ ολοκληρώθηκε τα μεσάνυχτα της [[1 Ιουλίου|1ης Ιουλίου]] [[1997]] και συνοδεύτηκε από τελετή για τη μεταφορά του Χονγκ Κονγκ στο Κονγκρέσο και Εκθεσιακό Κέντρο του Χονγκ Κονγκ. Ο Ντονγκ Τσιανχουά ήταν ο πρώτος [[Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ|διοικητής]] της πλέον κινεζικής περιοχής.