Ο Ελληνικός Στρατός (Ε.Σ.) ήταν μια βραχυβια αντάρτικη οργάνωση που έδρασε το 1943 στην Πελοπόννησο.

Την άνοιξη του 1943 συγκροτήθηκαν μικρές ανταρτοομάδες του «Ελληνικού Στρατού», μιας οργάνωσης κατά πλειονότητα βασιλοφρόνων αξιωματικών, που αρχικά διακήρυξε την πολιτική της ανεξαρτησία, αλλά μετά την ανάπτυξη σχέσεων με αθηναϊκά και κυρίως τοπικά φιλοβασικά δίκτυα και κάποιες συμπλοκές με τον ιταλικό στρατό, απέκτησε τον Ιούλιο αντιεαμικό προσανατολισμό.[1] Τον Αύγουστο ο Ε.Σ. ενεπλάκη σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και τα επιφανέστερα στελέχη του, Διονύσιος Παπαδόγγονας και Τηλέμαχος Βρεττάκος, επιδίωξαν τη συνεργασία με τον ιταλικό και το γερμανικό στρατο. Η καθυστέρηση της ενίσχυσής τους, όμως, είχε ως αποτέλεσμα την οριστική ήττα από τον ΕΛΑΣ και τη βίαιη διάλυση του Ε.Σ. τον Οκτώβριο, καθιστώντας έτσι το ΕΑΜ μοναδική αντιστασιακή πολιτική δύναμη στην Πελοπόννησο.[2] Μετά τη διάλυση του Ε.Σ. τα μέλη του εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, ιδιώτευσαν ή συμμετείχαν στα δωσιλογικά Τάγματα Ασφαλείας.[3]

ΥποσημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Φλάισερ 1995, σελ. 95-8, 109.
  2. Φλάισερ 1995, σελ. 100-8, 109-10, 97.
  3. Φλάισερ 1995, σελ. 110-1.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Φλάισερ, Χἀγκεν (1995). Στέμμα και Σβάστικα: Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης 1941-1944. 2. Αθήνα: Παπαζήση.