Άνοιγμα κυρίου μενού

Ζαν ντ'Ορμεσόν

Γάλλος συγγραφέας, χρονογράφος, εκδότης, ηθοποιός και φιλόσοφος

Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν (απαντώμενος και με το ψευδώνυμο Ζαν ντ'Ο, Jean Bruno Wladimir François de Paule Le Fèvre d'Ormesson, Παρίσι, 16 Ιουνίου 1925 - Νεϊγί-συρ-Σεν, 5 Δεκεμβρίου 2017[10][11]) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και φιλόσοφος, του οποίου η εργογραφία περιλαμβάνει μερικώς ή ολικώς αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα.

Ζαν ντ'Ορμεσόν
Jean d'Ormesson italia.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jean d'Ormesson (Γαλλικά)
Γέννηση16  Ιουνίου 1925[1][2][3][4][5]
7ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Θάνατος5  Δεκεμβρίου 2017[6][4]
Νεϊγί-συρ-Σεν
Αιτία θανάτουέμφραγμα του μυοκαρδίου
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Περ-Λασαίζ
ΠαρατσούκλιJean d'O
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[7]
ΣπουδέςΛύκειο Ερρίκος Δ' (1943–1944)
École Normale Supérieure (από 1944)
Hattemer
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδημοσιογράφος
συγγραφέας
φιλόσοφος
ΕργοδότηςLe Figaro
Paris Match
Αξιοσημείωτο έργοd:Q3209416
Οικογένεια
ΣύζυγοςFrançoise Béghin (από 1962)
ΤέκναΕλοΐζ ντ'Ορμεσόν
ΓονείςΑντρέ ντ'Ορμεσόν και Marie Anisson du Perron
ΑδέλφιαHenry d'Ormesson
ΟικογένειαΟικογένεια Λεφέβρ ντ'Ορμεσόν
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαπρόεδρος (1992–1996, International Council for Philosophy and Humanistic Studies)
ΒραβεύσειςΜεγάλο Βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας (1971)[8]
Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής (2014)[9]
Διοικητής της Τάξης των Ακαδημαϊκών Φοινίκων
Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων
Commander of the Order of the Southern Cross
Grand prix Jean-Giono (1999)
Αξιωματούχος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας
Grand prix RTL-Lire (1994)
Scanno Prize (1992)
βραβείο Μπαλζάκ (1975)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Ζαν ντ'Ορμεσόν γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στην Βαυαρία. Ο πατέρας του ήταν ο Αντρέ Λεφέβρ, μαρκήσιος του Ομερσόν, Γάλλος πρέσβης στην Βραζιλία. Ο Βλαντιμίρ ντ'Ορμεσόν (1888-1973), πρέσβης στο Βατικανό, ήταν ο θείος του.

Έγινε δεκτός στην École normale supérieure και έλαβε πτυχίο στην φιλοσοφία. Αργότερα έγινε διευθυντής στο Διεθνές Συμβούλιο για την Φιλοσοφία και τις Ανθρωπιστικές Σπουδές της UNESCO και διευθυντής στην γαλλική εφημερίδα Figaro από το 1974 έως το 1979.

Στις 18 Οκτωβρίου 1973 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας μετά τον θάνατο του Ζυλ Ρομαίν. Μετά τον θάνατο του Κλωντ Λεβί-Στράους στις 30 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο πρύτανης της Γαλλικής Ακαδημίας και το μέλος με την μεγαλύτερη χρονική παρουσία σε αυτό. Ήταν επίσης αξιωματικός στην Λεγεώνα επί Τιμών. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Ovid της Ρουμανίας ως αναγνώριση του έργου του συνολικά και έγινε διοικητής του Τάγματος του Σταυρού του Νότου της Βραζιλίας.

ΕργογραφίαΕπεξεργασία

Είναι συγγραφέας περίπου σαράντα βιβλίων που εκτείνονται, ως προς την θεματολογία τους, από ιστορικά φανταστικά πανοράματα έως φιλοσοφικά δοκίμια εντός των οποίων μοιραζόταν τις σκέψεις του σχετικά με την ζωή, τον θάνατο ή την ύπαρξη του Θεού.

Μεταξύ των μυθιστορημάτων του περιλαμβάνεται μια τριλογία στην οποία περιγράφει μια φανταστική εκδοχή περί της εκμετάλλευσης των τεσσάρων αδερφών Μίτφορντ, στις οποίες αναφέρεται ως "Πανδώρα, Βανέσα, Αταλάντα και Τζέσικα".

Στις 5 Δεκεμβρίου 2017, ο ντ'Ορμεσόν πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν σε ηλικία 92 ετών. Ήταν πατέρας της εκδότριας Ελοΐζ ντ'Ορμεσόν.

ΕργογραφίαΕπεξεργασία

  • L'Amour est un plaisir (1956)
  • Du côté de chez Jean (1959)
  • Un amour pour rien (1960)
  • Au revoir et merci (1966)
  • les Illusions de la mer (1968)
  • La Gloire de l'Empire (1971) – Grand Prix du roman de l'Académie française
  • Au plaisir de Dieu (1974)
  • Le Vagabond qui passe sous une ombrelle trouée (1978)
  • Dieu, sa vie, son œuvre (1981)
  • Mon dernier rêve sera pour vous (1982)
  • Jean qui grogne et Jean qui rit (1984)
  • Le Vent du soir (1985)
  • Tous les hommes en sont fous (1985)
  • Le Bonheur à San Miniato (1987)
  • Album Chateaubriand (1988) – Bibliothèque de la Pléiade
  • Garçon de quoi écrire (with François Sudreau, 1989)
  • Histoire du juif errant (Wandering Jew story) (1991)
  • Tant que vous penserez à moi (with Emmanuel Berl, 1992)
  • La Douane de mer (1994)
  • Presque rien sur presque tout (1995)
  • Casimir mène la grande vie (1997)
  • Une autre histoire de la littérature française (vol. I, 1997 & vol. II, 1998)
  • le Rapport Gabriel (1999)
  • Voyez comme on danse (2001)
  • C'était bien (2003)
  • Et toi, mon cœur, pourquoi bats-tu? (2003)
  • Une fête en larmes (2005)
  • La Création du monde (2006)
  • Odeur du temps (2007)
  • Qu'ai-je donc fait (2008)
  • L'enfant qui attendait un train (2009)
  • Saveur du temps (2009)
  • C'est une chose étrange à la fin que le monde (2010)
  • Un jour je m'en irai sans en avoir tout dit (2013)
  • Dieu, les affaires et nous (2015)

ΦιλμογραφίαΕπεξεργασία

  • Les saveurs du Palais (2012) ως Ο Πρόεδρος

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 118941178. Ανακτήθηκε στις 21  Ιουλίου 2015.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) SNAC. w6750892. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Γαλλικά) NooSFere. -42626. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 228027. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Αγγλικά) Discogs. 3053275. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. www.lexpress.fr/culture/jean-d-ormesson-est-mort_1966219.html.
  7. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11918207z. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  8. academie-francaise.fr/grand-prix-du-roman. Ανακτήθηκε στις 27  Οκτωβρίου 2017.
  9. Légifrance. www.legifrance.gouv.fr/affichTexte.do;jsessionid=?cidTexte=JORFTEXT000029225117&dateTexte=&oldAction=dernierJO&categorieLien=id. Ανακτήθηκε στις 6  Δεκεμβρίου 2016.
  10. « L’écrivain et académicien Jean d’Ormesson est mort », στο lemonde.fr. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2017.
  11. « L'écrivain Jean d'Ormesson est mort à l'âge de 92 ans », στο afp.com. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2017.