Η κόμησσα της Κέρκυρας είναι ελληνική μουσική κωμική ταινία του 1972 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ. Η σκηνοθεσία και το σενάριο ανήκουν στον Αλέκο Σακελλάριο.[1] Πρωταγωνιστούν η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Η κόμησσα της Κέρκυρας
Η κόμησσα της Κέρκυρας (αφίσα).jpg
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας.
ΣκηνοθεσίαΑλέκος Σακελλάριος
ΠαραγωγήΦίνος Φιλμ
ΣενάριοΑλέκος Σακελλάριος
ΠρωταγωνιστέςΡένα Βλαχοπούλου
Αλέκος Αλεξανδράκης
Νόνικα Γαληνέα
Μάκης Δεμίρης
Μπάμπης Ανθόπουλος
Μανώλης Δεστούνης
Βαγγέλης Πλοιός
Ορφέας Ζάχος
ΜουσικήΓιώργος Κατσαρός
ΤραγούδιΡένα Βλαχοπούλου
ΦωτογραφίαΓιώργος Αρβανίτης
ΜοντάζΣπύρος Ανακτορίδης
ΣκηνογραφίαΜάρκος Ζέρβας
ΧορογραφίαΦώτης Μεταξόπουλος
ΔιανομήFinos Film
Victory
Πρώτη προβολή7 Φεβρουαρίου 1972 (Ελλάδα)
Κυκλοφορία7 Φεβρουαρίου 2006 (DVD)
Διάρκεια84΄
ΠροέλευσηΕλλάδα
Γλώσσαελληνική
ιταλική

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη σιόρα Αντζολίνα (Ρένα Βλαχοπούλου), μια δύστροπη δασκάλα πιάνου και δις χήρα. Ένας επιχειρηματίας, ο Σωτήρης Καρέλης (Αλέκος Αλεξανδράκης), εμφανίζεται στην Αντζολίνα και της ζητά να του πουλήσει το αρχοντικό της για να το κάνει ξενοδοχείο. Εκείνες τις μέρες φτάνει στην Κέρκυρα ένα ιταλικό μουσικό συγκρότημα, το οποίο έμεινε χωρίς τραγουδίστρια, αφού η σταρ τους, η Αλίντα Ρίτσι, δεν ήρθε στο νησί. Η Αντζολίνα πείθεται, όχι μόνο να τους φιλοξενήσει στο σπίτι της, αλλά και να αντικαταστήσει την Αλίντα Ρίτσι επί σκηνής. Κατόπιν, όταν έρχεται η Αλίντα Ρίτσι, αρχίζουν τα μπερδέματα.[1]

ΠλοκήΕπεξεργασία

Η ταινία ξεκινά, δείχνοντας τον παραδοσιακό κερκυραϊκό τρόπο απλώματος ρούχων, ενώ στη συνέχεια δείχνει τον Καρέλη και τον Κώστα να περπατούν στα σοκάκια της Κέρκυρας. Ο Καρέλης λέει στον Κώστα ότι θέλει να φτιάξει ξενοδοχείο στο νησί και βλέποντας το σπίτι της Αντζολίνας, μιας δασκάλας πιάνου, το θεωρεί ιδανικό για το σκοπό του. Ο Κώστας του λέει πως το συγκεκριμένο δεν πουλιέται, τονίζοντάς του το δύστροπο του χαρακτήρα της Αντζολίνας. Ο Καρέλης πληροφορείται ότι η Αντζολίνα είναι δις χήρα καθώς και αρραβωνιασμένη με τον Σπύρο, ο οποίος δεν έχει δώσει σημεία ζωής εδώ και τρία χρόνια. Έτσι ο Καρέλης εκμεταλλεύεται το γεγονός και πάει στο σπίτι της, τάχα εκ μέρους του Σπύρου, όπου της προσφέρει ένα δαχτυλίδι ως υποτιθέμενο δώρο του αρραβωνιαστικού της. Της κάνει ως και καντάδα για να τη γοητεύσει, αλλά εκείνη τον διώχνει κακήν κακώς, καθώς ήταν ξεκούρδιστες οι κιθάρες και η Αντζολίνα δεν ανεχόταν το φάλτσο. Παράλληλα έφτασε στο νησί μία ορχήστρα κι ένα μπαλέτο από την Ιταλία που δεν βρήκε μέρος για διαμονή. Μέσω μιας παράστασης στο δρόμο μπροστά από το σπίτι της, την έπεισαν μέσω του ταλέντου τους να τους φιλοξενήσει στο αρχοντικό της. Στο μεταξύ η σταρ του συγκροτήματος δεν έδινε σημεία ζωής και η ορχήστρα δεν είχε τραγουδίστρια.

Η Αντζολίνα μαθαίνει πως το δαχτυλίδι δεν ήταν από τον Σπύρο, αλλά από τον Καρέλη, ο οποίος δεν της είχε κάνει νύξη για την σκοπούμενη αγορά, επειδή είχε αρχίσει να τη συμπαθεί. Αργότερα η ιστορία περιπλάκη, αφού ο μάνατζερ και μνηστήρας της σταρ του συγκροτήματος, Αλίντα Ρίτσι, είναι ο Σπύρος Καρέτας, δηλαδή ο "αρραβωνιαστικός" που περίμενε επί τρία χρόνια η Αντζολίνα. Στη συνέχεια η ορχήστρα ζήτησε από την Αντζολίνα να αντικαταστήσει προσωρινά την Αλίντα Ρίτσι, πράγμα που εκείνη αρχικά αρνήθηκε. Στη συνέχεια πείστηκε, γιατί ειδάλλως η ορχήστρα θα καταστρεφόταν χωρίς τραγουδίστρια. Σε αυτό το σημείο, όταν η ορχήστρα κάνει την πρώτη της πρόβα με την Αντζολίνα, εκείνη λέει: «Αφήστε με να κλείσω τα μάτια μου και να δω την Κέρκυρα όμορφη, όπως είναι» και ακολουθεί ένα χορευτικό στο πολύ γνωστό κομμάτι Κέρκυρα - Κέρκυρα. Στη συνέχεια κάνει την εμφάνισή της ως Αλίντα Ρίτσι.

Αργότερα έρχεται στο νησί ο Σπύρος και ψάχνει την Αλίντα Ρίτσι, που -όπως είχε μάθει- είχε κάνει πρεμιέρα την προηγούμενη βραδιά. Την επομένη ο Σπύρος (Πίπης κατά την Αντζολίνα) πηγαίνει στο καμαρίνι της Αλίντα Ρίτσι, εκεί όμως συναντά την Αντζολίνα. Από την απρόσμενη αυτή συνάντηση αιφνιδιάζονται και οι δύο. Αργότερα ο Πίπης πηγαίνει στην αστυνομία, γιατί είχε στείλει ένα κόσμημα στο καμαρίνι της Αντζολίνας, νομίζοντας πως είναι η Αλίντα Ρίτσι, αφού η Αντζολίνα δεχόταν να το επιστρέψει μόνο αν ο Σπύρος εμφανιζόταν αυτοπροσώπως να της το ζητήσει. Η Αντζολίνα την επόμενη μέρα παρέδωσε το κόσμημα, αλλά και αυτό που της είχε στείλει ο Καρέλης, σε έναν αστυνομικό, ώστε να επιστραφούν στον Σπύρο. Στο μεταξύ έφτασε στο νησί και η πραγματική Αλίντα Ρίτσι, η οποία μόλις πληροφορήθηκε ότι κάποια άλλη τραγούδησε για λογαριασμό της, προσβλήθηκε και έκλεισε αμέσως εισιτήριο για επιστροφή.

Τέλος, αφού πάλι η ορχήστρα έμεινε χωρίς τραγουδίστρια, ο Σπύρος πηγαίνει στο σπίτι της Αντζολίνας να την καλοπιάσει, ώστε να τραγουδήσει ξανά. Εκείνη την ώρα καταφτάνει και ο Καρέλης, ο οποίος διώχνει κακήν κακώς τον Σπύρο, λέγοντας πως η Αντζολίνα είναι μνηστή του, κάτι που αιφνιδιάζει την ίδια. Μόλις αποχωρεί ο Σπύρος, ο Καρέλης την ζητά σε γάμο, εκείνη δέχεται, ενώ βοηθά ξανά την ορχήστρα. Η ταινία τελειώνει με το ζευγάρι να κάνει βόλτα με μία άμαξα και να φεύγει για την Ιταλία με το καράβι.

ΔιανομήΕπεξεργασία

ΠαραγωγήΕπεξεργασία

 
Η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας, στην πόλη της Κέρκυρας, που εμφανίζεται στην ταινία ως το αρχοντικό της Αντζολίνας.

Η παραγωγή της ταινίας ανήκει στη Φίνος Φιλμ και διευθυντής παραγωγής ήταν ο Μάρκος Ζέρβας. Η σκηνοθεσία έχει υπογραφεί από τον Αλέκο Σακελλάριο, όπως επίσης και το σενάριο, ενώ ήταν μία από τις τελευταίες ταινίες του με την εταιρεία. Κινηματογραφιστής της ταινίας ήταν ο Γιώργος Αρβανίτης, ο οποίος έως τότε είχε υπάρξει 20 φορές διευθυντής φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ.[2] Το μοντάζ ανέλαβε ο Σπύρος Ανακτορίδης, του οποίου ήταν η δεύτερη και τελευταία ταινία με την Φίνος Φιλμ.[3] Η σκηνογραφία έγινε από τον Μάρκο Ζέρβα, ενώ το μακιγιάζ από τον Νίκο Ξεπαπαδάκο, ο οποίος έως τότε είχε άλλες 60 ταινίες με την εταιρεία από αυτό το πόστο.[4] Τέλος ηχολήπτης της ταινίας ήταν ο Τάκης Κοντός.[1]

ΜουσικήΕπεξεργασία

Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Γιώργος Κατσαρός.[1] Δύο τραγούδια από την ταινία έγιναν αρκετά γνωστά: Το πετεινάρι και το Κέρκυρα - Κέρκυρα. Μάλιστα το τελευταίο είναι σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κατσαρό σχετικά με τοπωνύμια, λέξεις και φράσεις της Κέρκυρας, καθότι ο συνθέτης κατάγεται από το νησί.[5]

Τη χορογραφία ανέλαβε ο Φώτης Μεταξόπουλος, ενώ σε ένα από τα χορευτικά εμφανίζεται μαζί με τη Νάντια Φοντάνα, με την οποία ήταν χορευτικό δίδυμο. Αν και ο Μεταξόπουλος δεν είχε πολλές συνεργασίες με την εταιρεία, είχε με τη Ρένα Βλαχοπούλου σε θεατρικές παραστάσεις και σε νυκτερινά κέντρα.[5]

ΓυρίσματαΕπεξεργασία

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Κέρκυρα, τόπο καταγωγής της Ρένας Βλαχοπούλου.[5] Η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί ως διαφήμιση για το νησί, καθώς μεταξύ άλλων τα χορευτικά λάμβαναν χώρα σε διάφορα μνημεία και αξιοθέατα του νησιού, όπως το Λιστόν, το Αχίλλειο, τα γραφικά καντούνια, τις παραλίες κ.ά.[6]

ΚριτικέςΕπεξεργασία

Νεότερη κριτική από το Αθηνόραμα:[7]

Η Βλαχοπούλου έχει αρχίσει να φωνάζει πολύ και να χάνει την αυτοσυγκράτησή της, σε μια κωμωδία που λειτούργησε, φαντάζομαι, ως διαφήμηση της ομορφιάς της Κέρκυρας.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 «Κόμησσα της Κέρκυρας (Η)». Ταινιοθήκη της Ελλάδος. 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  2. «Γιώργος Αρβανίτης». Finosfilm.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  3. «Σπύρος Ανακτορίδης». Finosfilm.com. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  4. «Νίκος Ξεπαπαδάκος». Finosfilm.com. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Η Κόμησσα Της Κέρκυρας(1972)». Finosfilm.com. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  6. Λήδα Γαλανού. «Τα νησιά του ελληνικού σινεμά #9 - Η Κέρκυρα στο «Η Κόμησσα της Κέρκυρας» του Αλέκου Σακελλάριου». Flix.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 
  7. «Η Κόμησσα της Κέρκυρας». Αθηνόραμα. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία