Άνοιγμα κυρίου μενού

Θεόδωρος Αφεντούλης

Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός

Ο Θεόδωρος Αφεντούλης (1824 - 1893) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα και πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνική Συνέλευση του 1862.

Θεόδωρος Αφεντούλης
Theodoros G- Afentoulis.JPG
Γέννηση13ιουλ. / 25  Αυγούστου 1824γρηγ.
Ζαγορά Μαγνησίας
Θάνατος8ιουλ. / 20  Απριλίου 1893γρηγ.
Πειραιάς
ΕθνικότηταΈλληνες
ΥπηκοότηταΕλλάδα
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο της Βιέννης και Πανεπιστήμιο του Μονάχου
Επιστημονική σταδιοδρομία
Αξίωμαπληρεξούσιος (1862, 1863)
Ιδιότηταδιδάσκων πανεπιστημίου και πολιτικός

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στην Ζαγορά Πηλίου στις 13 Αυγούστου 1824.[1] Σπούδασε ιατρική αρχικά στη Σμύρνη και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τότε Οθωναίο από όπου έλαβε διδακτορικό δίπλωμα, και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου για ευρύτερες σπουδές, όπου και πάλι απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα. Στη συνέχεια σπούδασε σε Παρίσι, όπου εργάστηκε και σε νοσοκομείο[2], και Βουδαπέστη και το 1849 επέστρεψε στην Αθήνα όπου και αναγορεύτηκε υφηγητής, και το 1852 καθηγητής της παθολογικής ανατομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διακρίθηκε για την σπάνια εγκυκλοπαιδική γνώση του σε πολλούς κλάδους της επιστήμης. Διέπρεψε και ως καθηγητής της φαρμακολογίας διδάσκοντας επί σαράντα χρόνια, καθώς και Βοτανολογία. Μεταξύ 1887 και 1888 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου.[1] Έγραψε και δημοσίευσε πολλά περισπούδαστα ιατρικά συγγράμματα, αλλά και λογογραφικά κείμενα και ποιήματα. Μετάφρασε ακόμα και σημαντικούς ξένους συγγραφείς. Διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής του Τζαννείου Νοσοκομείου του Πειραιά, ενώ επίσης άσκησε το ιατρικό επάγγελμα.[1] Μια από τις φράσεις του που έμεινε στην ιστορία της ιατρικής είναι η εξής: «Ουδείς ιατρός αφιλοσόφητος».[2]

Πολέμησε στις Επαναστάσεις της Θεσσαλίας το 1845 και το 1878, και της Κρήτης το 1866 και το 1878.[1]

Στην πολιτική αναμείχθηκε το 1862-3 όταν εξελέγη βουλευτής (πληρεξούσιος) Θεσσαλίας[3] στην Εθνική συνέλευση, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος το 1863, επιδεικνύοντας εθνική και κοινωνική δράση ασυνήθη. Τιμήθηκε με παράσημα από τον βασιλέα Όθωνα, τον Γεώργιο τον Α΄ καθώς και με πολλές ξένες διακρίσεις.

Απεβίωσε στον Πειραιά στις 8 Απριλίου 1893.[1] Ο Δήμος του Πειραιά τιμώντας τον, έδωσε το όνομά του σε μία από τις ακτές της πόλης και ανήγειρε μαρμάρινη προτομή του σε κεντρικό σημείο στον λιμένα Ζέας, (πρώην Πασαλιμάνι).

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία