Άνοιγμα κυρίου μενού

Θεόδωρος Πάγκαλος (πολιτικός)

πολιτικός γενν, 1938

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος (γενν. 17 Αυγούστου 1938)[1] είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής και υπουργός, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου (7 Οκτωβρίου 2009 – 17 Μαΐου 2012) και αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ελλάδας την ίδια περίοδο, ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο μετείχε από την ίδρυσή του.

Θεόδωρος Πάγκαλος
Theodoros Pangalos, Simi.jpg
Αντιπρόεδρος Ελληνικής Κυβέρνησης
Περίοδος
6 Οκτωβρίου 2009 – 17 Μαΐου 2012
Μαζί μεΕυάγγελος Βενιζέλος
ΠρωθυπουργόςΓιώργος Παπανδρέου Λουκάς Παπαδήμος
Υπουργείο Πολιτισμού
Περίοδος
Απρίλιος 2000 – Νοέμβριος 2000
ΠρωθυπουργόςΚωνσταντίνος Σημίτης
Υπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
25 Σεπτεμβρίου 1996 – 19 Φεβρουαρίου 1999
ΠρωθυπουργόςΚωνσταντίνος Σημίτης
Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών
Περίοδος
8 Ιουλίου 1994 – 15 Σεπτεμβρίου 1994
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
13 Οκτωβρίου 1993 – 8 Ιουλίου 1994
Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
5 Ιουνίου 1985 – 26 Ιουλίου 1985
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
Υφυπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
17 Ιανουαρίου 1984 – 5 Ιουνίου 1985
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
Υφυπουργός Εμπορίου
Περίοδος
5 Ιουλίου 1982 – 17 Ιανουαρίου 1984
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Περίοδος
18 Οκτωβρίου 1981 – 11 Απριλίου 2012
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση17 Αυγούστου 1938 (1938-08-17) (81 ετών)
Ελευσίνα
ΕθνικότηταFlag of Greece.svgΕλληνική
ΥπηκοότηταΕλλάδα
Πολιτικό κόμμαΠΑΣΟΚ
ΣύζυγοςΧριστίνα Χριστοφάκη
Παιδιά5
ΕπάγγελμαΝομικός
ΥπογραφήAmsterdam Treaty FA Greece.png
Ιστοσελίδαwww.pangalos.gr

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 17 Αυγούστου 1938 και είναι γιος του Αντιπτέραρχου της Πολεμικής Αεροπορίας Γεωργίου Πάγκαλου, που διετέλεσε Υπαρχηγός ΓΕΑ. Από την πλευρά του πατέρα του είναι ανιψιός του Αντιναυάρχου του Πολεμικού Ναυτικού Θησέα Παγκάλου και εγγονός του ομώνυμου στρατηγού και δικτάτορα Θεόδωρου Δ. Πάγκαλου. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών. Σπούδασε Νομική και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης ανακηρύσσεται το 1973 διδάκτορας των Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Παρισιού 1 (Πάνθεον-Σορβόννη). Από το 1969 ως το 1978 εργάστηκε ως ερευνητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο και κατόπιν ορίστηκε Διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου. Συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα και το 1968 το δικτατορικό καθεστώς του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια, την οποία επανέκτησε μετά τη Μεταπολίτευση.

Είναι παντρεμένος με τη Χριστίνα Χριστοφάκη και πατέρας πέντε παιδιών. Η κόρη του Αριάδνη είναι λυρική τραγουδίστρια στη χορωδία του Δήμου Αθηναίων[2].

Πολιτική παρουσίαΕπεξεργασία

Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον φοιτητικό συνδικαλισμό, συμμετέχοντας σε διάφορες φοιτητικές ομάδες. Υπήρξε μέλος της ομάδας που προχώρησε στην αναγραφή του συνθήματος «1 1 4» σε τοίχους δημοσίων κτιρίων (που εν συνεχεία καθιερώθηκε ως κυρίαρχο στις φοιτητικές διαδηλώσεις της δεκαετίας του 1960).[3] Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων «Γρηγόρης Λαμπράκης», που μετονομάστηκε σε Νεολαία «Γρηγόρης Λαμπράκης», καθώς και της αριστερής οργάνωσης «Δημοκρατική Αντίσταση Σπουδαστών».[3]

Το 1977 έβαλε υποψηφιότητα για Δήμαρχος στην Ελευσίνα και κατετάγη τρίτος. Επίσης σε νεαρή ηλικία είχε δραστηριοποιηθεί και στο ΚΚΕ. Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης υπήρξε ηγετικό στέλεχος της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Εξελέγη Βουλευτής Αττικής για πρώτη φορά το 1981 με το ΠΑΣΟΚ και έκτοτε εξελέγη σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που έθεσε υποψηφιότητα. Διετέλεσε:

198284 Υφυπουργός Εμπορίου
198485 Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για θέματα Ευρωπαϊκής Κοινότητας
198589 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
198993 Αντιπρόσωπος του Ελληνικού Κοινοβουλίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης
199394 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
199496 Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
199699 Υπουργός Εξωτερικών
2000 (Απρίλιος–Νοέμβριος) Υπουργός Πολιτισμού
200912 Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης

Η θητεία του Θ. Πάγκαλου ως Υπουργoύ Εξωτερικών έληξε με την παραίτησή του, τον Φεβρουάριο του 1999, λόγω των χειρισμών που έγιναν στην Υπόθεση Οτσαλάν, του Κούρδου ηγέτη που κατέφυγε στην Ελλάδα και φυγαδεύθηκε στην Ελληνική Πρεσβεία στην Κένυα, όπου και συνελήφθη καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και παραδόθηκε στις αναμένουσες εκεί τουρκικές αρχές.

Τον Μάρτιο του 2004 επανεκλέγεται Βουλευτής Αττικής. Ορίστηκε υπεύθυνος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στον Τομέα Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Πολιτικής Καταναλωτών και Αγροτικής Ανάπτυξης, καθώς και εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στη Συνταγματική Αναθεώρηση. Μετέχει στην αντιπροσωπεία της Ελληνικής Βουλής στο Συμβούλιο της Ευρώπης και τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση. Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009 στις εκλογές, ορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ελλάδας, θέση που διατήρησε και στους δύο ανασχηματισμούς της Κυβέρνησης Παπανδρέου. Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης παρέμεινε και κατά τη θητεία της μεταβατικής Κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου 2011.

Αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2012.[4]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. pangalos.gr
  2. «Πάγκαλος: «Η κόρη μου προσελήφθη νομίμως»». mandata.gr. 2010-07-06. http://www.madata.gr/epikairotita/politics/68875.html. 
  3. 3,0 3,1 Μωραϊτίδης Μιχάλης, Το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα, Πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και συλλογική δράση (1956-1964), διδακτορική διατριβή, Βόλος 2015, σσ. 109, 123, 142
  4. «Αποχωρεί από την Πολιτική ο Θεόδωρος Πάγκαλος - Parapolitiki.com». www.parapolitiki.com. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2016. 

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία