Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ινιάτσιο Σιλόνε (Ignazio Silone), (ψευδώνυμο του Σεκόντο Τρανκουίλι) (1η Μαΐου 1900– 22 Αυγούστου 1978), ήταν Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός. Το πιο γνωστό έργο του, το μυθιστόρημα Φονταμάρα, που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, αποτελεί καταγγελία της φτώχειας, της καταπίεσης και της κοινωνικής αδικίας.

Ινιάτσιο Σιλόνε
Silone.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Ignazio Silone (Ιταλικά)
Γέννηση 1  Μαΐου 1900[1][2][3][4]
Πεσίνα[5]
Θάνατος 22  Αυγούστου 1978[1][2][3][4][6]
Γενεύη[7]
Χώρα πολιτογράφησης Ιταλία (1946–1978)
Βασίλειο της Ιταλίας (1900–1946)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Ιταλικά[8]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
δημοσιογράφος
μυθιστοριογράφος
θεατρικός συγγραφέας
Εργοδότης Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα member of the Constituent Assembly of Italy
Βραβεύσεις Παγκόσμιο Βραβείο Τσίνο ντελ Ντούκα (1971)
Βραβείο Ιερουσαλήμ (1969)
Βραβείο Γκότφριντ-Κέλερ (1973)
Ο τάφος του Ινιάτσιο Σιλόνε στην Πεσίνα

Ο Σιλόνε ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI) αλλά αντιτάχθηκε στην μορφή που πήρε το καθεστώς στη ΕΣΣΔ μετά την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν και διεγράφη από το κόμμα το καλοκαίρι του 1931. Από τις αρχές της δεκαετίας του τριάντα και μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 έζησε εξόριστος στην Ελβετία.

Το 2000 ξέσπασε στην Ιταλία μια έντονη συζήτηση μεταξύ των ιστορικών με αφορμή τους ισχυρισμούς των ιστορικών Mauro Canali και Dario Biocca, που βασίστηκαν σε έγγραφα από τα αρχεία του φασιστικού καθεστώτος, ότι ο Σιλόνε ενώ ήταν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν συγχρόνως και συνεργάτης της φασιστικής αστυνομίας. Οι ισχυρισμοί των δύο ιστορικών αμφισβητήθηκαν από τον συνάδελφό τους Giuseppe Tamburrano ο οποίος, αν και δεν αρνήθηκε ότι ο Σιλόνε είχε επαφές με τη φασιστική αστυνομία προκειμένου να βοηθήσει τον αδερφό του που ήταν στη φυλακή, υποστήριξε ότι ο συγγραφέας δεν έδωσε ποτέ στο καθεστώς χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το κόμμα και τους συντρόφους του.

Έργα του στα ΕλληνικάΕπεξεργασία

  • Fontamara (Φονταμάρα, 1930) ― μετάφρ. Δ. Μπούας ("Εκδόσεις των Φίλων")
  • Pane e vino (Άρτος και οίνος, 1937) ― μετάφρ. Α. Σταθόπουλος ("Ηριδανός")
  • Il segreto di Luca (Το μυστικό του Λουκά, 1956) ― μετάφρ. Αν. Λαμπρόπουλος (";")


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ignazio Silone της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119247632. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) SNAC. w6p57df6. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 187834. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  6. (Αγγλικά) Discogs. 3266839. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  8. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119247632. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.