Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ιούλιος Μαζαρίνος (Jules Mazarin, Giulio Mazarini ή Mazzarini, 14 Ιουλίου 16029 Μαρτίου 1661), του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Τζούλιο Ραϊμόντο Ματσαρίνο ή Ματζαρίνι[16] (στα γαλλικά Ζυλ Μαζαρέν) ήταν Γαλλο-Ιταλός[17] καρδινάλιος, διπλωμάτης και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1642 έως το θάνατό του. Ο Μαζαρίνος διαδέχτηκε τον μέντορά του, Καρδινάλιο Ρισελιέ. Ήταν σημαντικός συλλέκτης έργων τέχνης και κοσμημάτων, ιδιαιτέρως διαμαντιών, και κληροδότησε τα "διαμάντια του Μαζαρίνου" στον Λουδοβίκο ΙΔ' το 1661, ορισμένα από τα οποία παραμένουν στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι[18]. Όπως ο Ρισελιέ, έτσι και ο καρδινάλιος Ιούλιος Μαζαρίνος έπαιξε μεγάλο ρόλο στην πολιτική ζωή της Γαλλίας, τον 17ο αιώνα.

Καρδινάλιος Μαζαρίνος
Cardinal Mazarin.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Giulio Raimondo Mazzarino (Ιταλικά) και Jules Mazarin (Γαλλικά)
Γέννηση14  Ιουλίου 1602[1][2][3][4][5][6]
Πεσίνα[7][8]
Θάνατος9  Μαρτίου 1661[1][2][3][4][5][6]
Βανσέν[9]
Τόπος ταφήςtomb of Cardinal Mazarin
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Βασίλειο της Νεαπόλεως
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία[10]
Θρησκευτικό τάγμαΤάγμα του Αγίου Βενέδικτου
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[11]
ΣπουδέςΠοντιφικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο
Πανεπιστήμιο της Αλκαλά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδιπλωμάτης
πολιτικός
κληρικός
καθολικός ιερέας
συλλέκτης τέχνης[12]
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης
Οικογένεια
ΓονείςΠιέτρο Ματζαρίνι και Ortensia Buffalini[13]
ΑδέλφιαLaura Margherita Mazzarini
Girolama Mazzarini
Michele Mazzarino
Francesco Maria Mancini
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμακαρδινάλιος (από 1641)[14]
Πρωθυπουργός της Γαλλίας (1642–1661)
επίσκοπος του Μετς (1653–1658)[15]
καθολικός επίσκοπος
Υπογραφή
Undated signature of Cardinal Mazarin.jpg
Θυρεός
Coat of arms of Cardinal Mazarin.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η καταγωγή του Μαζαρίνου ήταν ιταλική. Γεννήθηκε το 1602 στην Πεσίνα, η οποία τότε αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Νάπολης

Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΓ', ο Μαζαρίνος απόκτησε την εύνοια της Άννας της Αυστριακής, η οποία είχε αναλάβει την αντιβασιλεία ως την ενηλικίωση του γιου της Λουδοβίκου ΙΔ', και ήταν ο ουσιαστικός ρυθμιστής της πολιτικής ζωής της Γαλλίας. Η μετριοπαθής συμπεριφορά του ήταν αντίθετη με την υπεροψία του Ρισελιέ, και η Άννα τον συμπαθούσε πολύ και του συμπεριφερόταν τόσο οικεία ώστε δημιουργήθηκαν φήμες ότι παντρεύτηκαν κρυφά και ότι ο Δελφίνος ήταν απόγονός τους[19].

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121112687. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 RKDartists. 431897. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w61v5krj. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Cardinal-Jules-Mazarin. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 1642. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  8. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  9. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  10. mazarin.
  11. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121112687. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  12. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
  13. 13,0 13,1 Darryl Roger Lundy: The Peerage.
  14. Ζακ Πολ Μιν: «Nouvelle encyclopédie théologique». (Γαλλικά) Abbé Migne, "Nouvelle encyclopédie théologique", 1851. Παρίσι. 1851. σελ. 419-422.
  15. Ζακ Πολ Μιν: «Nouvelle encyclopédie théologique». (Γαλλικά) Abbé Migne, "Nouvelle encyclopédie théologique", 1851. Παρίσι. 1851. σελ. 419-422.
  16. George J. Buelow, A history of baroque music, σελ.158, Indiana UP (2004), ISBN 9780253343659
  17. Ο Μαζαρίνος ποτέ δεν παραιτήθηκε από την ιταλική υπηκοότητά του, επειδή λέγεται ότι σκόπευε να εκλεγεί Πάπας. Βλέπε Guido Gerosa, Il re sole, Mondadori, Μιλάνο
  18. Από την επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου του Λούβρου
  19. Garrett, σελ.279, 1940

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  • Mitchell Bennett Garrett, "European history, 1500-1815", American Book Company, 1940

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία