Το κάστρο της Λουνεβίλ (γαλλικά: Le château de Lunéville) βρίσκεται στην κοινότητα Λουνεβίλ, στο νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, στα ανατολικά της Γαλλίας, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης.

Κάστρο της Λουνεβίλ
Chateau de Lunéville - 2012-05-16.jpg
Το κάστρο και οι κήποι του
Κάστρο της Λουνεβίλ βρίσκεται στο τόπο Γαλλία
Κάστρο της Λουνεβίλ
Κάστρο της Λουνεβίλ
Γενικές πληροφορίες
ΕίδοςΚάστρο
Γεωγραφικές συντεταγμένεςΓαλλία
48°35′41″N 6°29′33″E
Διοικητική υπαγωγήΛουνεβίλ[1][2]
ΧώραΓαλλία
ΙδιοκτήτηςΝομαρχιακό Συμβούλιο του νομού Μερτ-ε-Μοζέλ
Προστασίακατηγοριοποιημένο ιστορικό μνημείο στη Γαλλία (από 1998)[1]
Ιστότοπος
http://www.chateauluneville.meurthe-et-moselle.fr/fr

ΠεριγραφήΕπεξεργασία

 
Το κάστρο της Λουνεβίλ, πίνακας του André Joly, 1760

Το κάστρο υπήρξε ιδιοκτησία των δουκών της Λωρραίνης από τον 13ο αιώνα και ξαναχτίστηκε από τον δούκα Λεοπόλδο της Λωρραίνης από το 1703 ως το 1723, σε σχέδια των Πιέρ Μπουρντίκτ και Νικολά Ντορμπαί και στη συνέχεια του αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν.

Ήταν η κατοικία των δουκών της Λωρραίνης, έως ότου το δουκάτο της Λωρραίνης προσαρτήθηκε από τη Γαλλία το 1766. Το κάστρο σχεδιάστηκε στο στυλ των Βερσαλλιών για να ικανοποιήσει την σύζυγο του Λεοπόλδου, Ελισάβετ Καρλόττα της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ' και έμεινε γνωστό ως «οι Βερσαλλίες της Λωρραίνης» για την πολυτέλεια και τις ανέσεις του.

Το 1737, το δουκάτο της Λωρραίνης παραχωρήθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ' στον πεθερό του, εκπεσόντα βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάς Λεστσίνσκι, με την συμφωνία ότι με το θάνατο του τελευταίου το δουκάτο θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα. Ο Λεστσίνσκι ήταν ο τελευταίος δούκας της Λωρραίνης και κατοικούσε στο κάστρο έως το θάνατό του το 1766.

Στην εποχή του, το κάστρο της Λουνεβίλ γνώρισε μεγάλες δόξες. Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της εποχής του Διαφωτισμού συνέρρεαν στην Αυλή του. Το κάστρο έγινε ένα από τα κύρια πνευματικά κέντρα της Ευρώπης. Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ήταν ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ, ο Αντρέ Μορελέ και ο Μοντεσκιέ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, «αυτή η Αυλή της Λουνεβίλ [...] έλαμπε τόσο έντονα ώστε φαινόταν σαν αντανάκλαση της Αυλής των Βερσαλλιών».

Μετά το θάνατο του Στανισλάς το 1766, ο Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας προσάρτησε το δουκάτο της Λωρραίνης στη Γαλλία και μετέτρεψε το κάστρο σε στρατώνες. Μεγάλο μέρος της αρχικής κατασκευής έχει επιβιώσει και είναι ανοικτό για το κοινό. Οι κήποι του είναι σήμερα δημόσιο πάρκο.

Το κάστρο της Λουνεβίλ καταγράφηκε ως ιστορικό μνημείο το 1901 και με διαδοχικές αποφάσεις ένα τμήμα του ανήκε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Άμυνας, ενώ για το υπόλοιπο είχε την ευθύνη το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ.[3]Από τον Μάρτιο 2017, το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ είναι ιδιοκτήτης ολόκληρου του κάστρου.[4]

Τη νύχτα 2 - 3 Ιανουαρίου 2003, ξέσπασε μια πυρκαγιά που κατέστρεψε το κάστρο στο βαθμό που κατέρρευσε η οροφή του βασιλικού παρεκκλησίου. Περνώντας μέσα από τις σοφίτες, η φωτιά κατέστρεψε την οροφή πάνω από ένα μεγάλο μέρος του οικοδομήματος. Η αποκατάσταση του κτιρίου και των διακοσμητικών του έργων βρίσκεται σε εξέλιξη.[5]Το κάστρο έχει ξανανοίξει τις πόρτες του στο κοινό.

ΓκαλερίΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Η επίσημη σελίδα του κάστρου

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία