Καρλόττα των Βουρβόνων

Η Καρλόττα, γαλλ. Charlotte de Bourbon (1546/47 - 5 Μαΐου 1582) ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου του Μοντπεσιέ και της Ζακλίν του Λονουί. Με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Οράγγης.

Καρλόττα των Βουρβόνων
Charlottebourbon.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Charlotte de Montpensier (Γαλλικά)
Γέννηση1546[1][2][3]
Θάνατος5  Μαΐου 1582[3][4]
Αμβέρσα
Αιτία θανάτουπνευμονία
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[5]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμοναχή
Οικογένεια
ΣύζυγοςΓουλιέλμος Α΄ της Οράγγης (από 1575)[6]
ΤέκναΛουίζα Τζουλιάνα του Νασσάου
Ελισάβετ του Νάσσαου
Αικατερίνη Βελγική του Νάσσαου
Καρλόττα Φλαντρίνα του Νάσσαου
Καρλόττα Βραβαντίνα του Νασσάου
Αιμιλία Αντβερπιάνα του Νάσσαου
ΓονείςΛουδοβίκος Γ΄ του Μονπανσιέ και Ζακλίν του Λονουί
ΑδέλφιαΦραγκίσκος του Μονπανσιέ
ΟικογένειαHouse of Bourbon-Montpensier
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΗγουμένη
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Η μητέρα της, Ζακλίν, ήταν πιστή στον Καλβινισμό τον οποίο και δίδασκε κρυφά στα παιδιά της. Ο πατέρας της έστειλε τις κόρες του σε μοναστήρια για να τις αποκόψει από την επιρροή της μητέρας τους. Η δεκατριάχρονη Καρλόττα ικέτεψε να μείνει με τη μητέρα της, που πέθανε τον καιρό που βρισκόταν στο μοναστήρι.[7] Ο πατέρας της την πρόοριζε για μοναστική ζωή. Όταν επισημοποιήθηκε ως μοναχή στην ηλικία των δεκατριών, έφτιαξε επίσημη γραπτή διαμαρτυρία.[8]

Άλλες πηγές λένε ότι σκοπός του Λουδοβίκου ήταν να αποφύγει τις προίκες. Το σχέδιο ήταν η Καρλόττα να διαδεχθεί τη θεία της ως ηγουμένη μετά τον θάνατό της, κάτι που πραγματοποιήθηκε ενάντια στη θέλησή της. Ως ηγουμένη, κατηχήθηκε κρυφά στον Καλβινισμό από έναν ιερέα[9] Η νεαρή Καρλόττα συγκλόνισε την οικογένειά της και το βασίλειο εγκαταλείποντας το μοναστήρι το 1572, επισημοποιώντας τον προσηλυτισμό της στον Καλβινισμό, ενώ, με συμβουλή της Ιωάννας της Ναβάρρας, δραπέτευσε στο Παλατινάτο. [10]

ΓάμοςΕπεξεργασία

Στις 24 Ιουνίου του 1574 η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Νάσσαου πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα:

Ο γάμος τους ήταν πολύ ευτυχισμένος, καθώς λέγεται ότι ήταν ο μόνος γάμος του Γουλιέλμου από έρωτα, και μάλιστα αύξησε τη δημοτικότητά του στο βασίλειο.[11]

Η Καρλόττα πέθανε το 1582 από υπερκόπωση, ενώ περιέθαλψε τον Γουλιέλμο, που είχε επιβιώσει από απόπειρα δολοφονίας.[12] Αν και ο Γουλιέλμος θεωρούταν στωικός, υπήρχε ο φόβος ότι θα πέθαινε αν μάθαινε για τον θάνατό της.[13] Μετά τον θάνατό της, παντρεύτηκε τη Λουίζ ντε Κολινί, με την οποία απέκτησε έναν γιο.

Ο αδερφός του Γουλιέλμου Ιωάννης ΣΤ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, που αρχικά είχε εναντιωθεί στον γάμο της Καρλόττας με τον Γουλιέλμο, τίμησε τη μνήμη της Καρλόττας ως "γνωστή για την αρετή της, την πίστη της, την μεγάλη ευφυία της, όσο υπέροχη όσο ο Γουλιέλμος επιθυμούσε.[14]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 134287363. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 British Museum person-institution thesaurus. 147839. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p11320.htm#i113200. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003. I00000012.
  5. «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) IdRef. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
  6. p11320.htm#i113200. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  7. Famous Women of the Reformed Church|date=1901 page=103}
  8. Robin, Larsen and Levin (2007). Encyclopedia of Women in the Renaissance: Italy, France, and England. p. 56.
  9. Wedgwood, C.V. William the Silent, Jonathan Cape, 1944, p. 153
  10. Charmarie Blaisdell, ‘Religion, Gender, and Class: Nuns and Authority in Early Modern France’, in Michael Wolfe (ed.), Changing Identities in Early Modern France (London, 1997), pp.147–168, p155
  11. Wedgwood, C.V. William the Silent Phoenix Press 2001 p.152
  12. Wedgwood p. 235
  13. Wedgwood, p.235
  14. Wedgwood, p.157

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Blaisdell, Charmarie, ‘Religion, Gender, and Class: Nuns and Authority in Early Modern France’, in Michael Wolfe (ed.), Changing Identities in Early Modern France (London, 1997), pp. 147–168.
  • Dalberg-Acton, John Emerich Edward, et al. The Cambridge Modern History. Vol. III, New York: Macmillan Co, 1902. googlebooks.com Accessed July 30, 2007
  • Robin, Diana Maury; Larsen, Anne R; Levin, Carole (2007). Encyclopedia of Women in the Renaissance: Italy, France, and England. ABC-CLIO.