Άνοιγμα κυρίου μενού

Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1027 μέχρι το θάνατό του το 1039

Ο Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Κορράδος ο Πρεσβύτερος (διεθνώς: Conrad II, Σπάιερ, περ. 990Ουτρέχτη, 4 Ιουνίου 1039) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1027 - 1039) Βασιλιάς της Γερμανίας (1024 - 1039) και Βασιλιάς της Ιταλίας (1027 - 1039). Υπήρξε ο ιδρυτής της δυναστείας των Σαλίων Φράγκων αυτοκρατόρων. Ο Κορράδος ήταν γιος ευγενούς μεσαίας τάξης από την Φρανκονία, του Ερρίκου κόμη του Σπάιερ και της Αδελαΐδας της Αλσατίας. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα, ο Κορράδος Β΄ κληρονόμησε τους τίτλους του κόμη της Σπάιερ και του Βoρμς, ενώ ήταν σε νηπιακή ακόμη ηλικία. Ο Κορράδος Β΄ επεκτάθηκε σύντομα στα εδάφη που κληρονόμησε, δέχτηκε τους τίτλους του πρίγκιπα και του βασιλιά της Γερμανίας. Ο Κορράδος Β΄ επέκτεινε την κυριαρχία του πέρα από τα εδάφη που κληρονόμησε, πήρε την εύνοια των πριγκίπων-εκλεκτόρων του βασιλείου της Γερμανίας. Όταν η -κατά βάση Σαξωνική- Δυναστεία των Οθωνιδών βασιλέων έχασε τη διαδοχή του θρόνου, λόγω της ατεκνίας του Ερρίκου Β΄, ο Κορράδος Β΄ εκλέχθηκε βασιλιάς το 1024 σε ηλικία 34 ετών. Ο Κορράδος Β΄ ίδρυσε τη δική του δυναστεία γνωστή ως δυναστεία των Φράγκων Σαλίων, κυβέρνησε τη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για περισσότερο από έναν αιώνα.

Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Conrad II (HRE).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση990[1]
Σπάιερ
Θάνατος4  Ιουνίου 1039[2][3]
Ουτρέχτη[4]
Τόπος ταφήςΚαθεδρικός Ναός του Σπάιερ[5]
ΘρησκείαΧριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΓκίζελα της Σουαβίας
ΤέκναΕρρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ματθίλδη της Φραγκονίας
ΓονείςΕρρίκος του Σπάυερ και d:Q56285134
ΟικογένειαΣαλική δυναστεία
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΑυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1027–1039)
βασιλέας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Κορράδος Β΄ συνέχισε τις πολιτικές και τα επιτεύγματα του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών στα ζητήματα της Καθολικής Εκκλησίας και της Ιταλίας. Συνέχισε να δομεί την Εκκλησία ως ένα κέντρο της αυτοκρατορικής εξουσίας, προτιμώντας να διορίζει επισκόπους της εκκλησίας σε σημαντικές θέσεις σε όλη τη Γερμανία και επάνω από τους κοσμικούς άρχοντες. Όπως και ο Ερρίκος Β΄ πριν από αυτόν, ο Κορράδος Β΄ συνέχισε επίσης μία πολιτική «καλοήθους παραμέλησης», όσο αφορούσε την Ιταλία και ειδικά την Ρώμη. Η βασιλεία του σηματοδότησε ένα σημαντικό ρόλο της αυτοκρατορικής μεσαιωνικής ηγεμονίας και μία σχετικά ειρηνική περίοδο για την αυτοκρατορία. Μετά τον θάνατο του Ροδόλφου Γ΄ του Νωθρού, βασιλιά της Βουργουνδίας το 1032, ο Κορράδος Β΄ διεκδίκησε την κυριαρχία στο Βασίλειο της Αρλ, το οποίο τελικά ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία. Τα τρία βασίλεια (Γερμανίας, Ιταλίας, και Βουργουνδίας) αποτέλεσαν τη βάση της αυτοκρατορίας ως «βασιλική τριάδα» (regna tria).

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Η καταγωγή των ΣαλίωνΕπεξεργασία

Γενάρχης των Σαλίων ήταν ο Βέρνερ Ε΄ των Σαλίων, ένας Φράγκος ευγενής από το Δουκάτο της Φρανκονίας ανατολικά από τον Ρήνο. Ο γιος του Κορράδος της Λωρραίνης τον διαδέχθηκε ως κόμης (941), ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον διόρισε Δούξα της Λωρραίνης (944). Παντρεύτηκε κατόπιν την Λιούτγκαρτ της Σαξονίας μία από τις κόρες του Όθων Α΄ (947) και έγινε ένας από τους πιο στενούς βασιλικούς συμμάχους. Η συγγένεια τους βρέθηκε σε ένταση όταν ο Όθων Α΄ αρνήθηκε να δεχτεί την ειρήνη που είχε κλείσει ο Κορράδος σαν αντιπρόσωπος του στην Ιταλία με τον επαναστάτη Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας. Ο αδελφός του Όθων Α΄ Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας ήταν επίσης έντονα εχθρικός στον Κορράδο επειδή τον έβλεπε σαν απειλή και για την δική του δύναμη. Ο Κορράδος ενώθηκε με τον γιο του βασιλιά Λιούντολφ της Σουηβίας και επαναστάτησαν εναντίον του Όθων Α΄ αλλά ηττήθηκαν και ο Κορράδος στερήθηκε το δουκάτο του. Ο Όθων Α΄ και ο Κορράδος συμφιλιώθηκαν αργότερα και πολέμησαν μαζί στην "μάχη του Λέχφελντ" (10 Αυγούστου 955), η επίθεση των Γερμανών ήταν επιτυχής αλλά ο Κορράδος της Λωρραίνης έπεσε στην μάχη. Τον Κορράδο διαδέχθηκε ο γιος του Όθων Α΄ της Καρινθίας σαν κόμης του Βορμς, την περίοδο 965 - 970 γεννήθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκος του Σπάυερ, ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή του μέχρι τον πρόωρο θάνατο του την περίοδο 985 - 990. Ο Ερρίκος του Σπάυερ παντρεύτηκε την Αδελαΐδα του Μετς από την Κάτω Λωρραίνη, γιος τους ήταν ο Κορράδος Β΄. Η Αδελαΐδα μετά τον πρόωρο θάνατο του πρώτου συζύγου της παντρεύτηκε έναν Φράγκο ευγενή και έκοψε τις σχέσεις με τον γιο της.

Εκλογή Ερρίκου Β΄Επεξεργασία

Ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας διόρισε τον ανεψιό του Όθων του Βορμς δούκα της Καρινθίας όταν εκθρονίστηκε ο Ερρίκος Α΄ της Καρινθίας που επαναστάτησε στον Πόλεμο των Τριών Ερρίκων. Όταν δέχτηκε τον δουκικό τίτλο ο Όθων έχασε τον τίτλο του κόμη του Βορμς, δόθηκε στον αυτοκρατορικό Καγκελάριο του Όθων Β΄. Ο Όθων Β΄ πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (983), τον διαδέχτηκε ο μικρός γιος του Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με κηδεμόνα την μητέρα του Θεοφανώ Σκλήραινα. Η Θεοφανώ ήθελε να συμφιλιωθεί με τον Ερρίκο Α΄ και τον αποκατέστησε σαν δούκα της Καρινθίας (985), ο Όθων των Σαλίων ξαναπήρε την κομητεία του Βορμς. Ο Όθων μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον τίτλο "Δούκας του Βορμς", τα εδάφη του επεκτάθηκαν σε βαθμό που δεν υποβαθμίστηκε η θέση του. Ο Όθων παρέμεινε πιστός στον νέο αυτοκράτορα, πήρε επιπλέον την κομητεία της Βερόνας (955), το δουκάτο της Καρινθίας πέρασε στον Ερρίκο Δ΄ της Βαυαρίας μετέπειτα αυτοκράτορα. Ο δεύτερος γιος του Όθων του Βορμς Μπρούνο ορκίστηκε πάπας ως Πάπας Γρηγόριος Ε΄. Όταν ο Όθων Γ΄ πέθανε πρόωρα (1002) οι δύο υποψήφιοι για τον Γερμανικό θρόνο ήταν ο Όθων του Βορμς παππούς του Κορράδου Β΄ και ο Ερρίκος Δ΄ της Βαυαρίας. Ο Όθων τελικά οπισθοχώρησε και ο Ερρίκος της Βαυαρίας εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας ως Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας, ο Όθων απαρνήθηκε το Βορμς και το έδωσε στον πολιτικό του αντίπαλο επίσκοπο Μπέρχαρντ του Βορμς. Ο Μπέρχαρντ ανέλαβε τελικά την ανατροφή και την κηδεμονία του μικρού Κορράδου (1000). Ο θείος του Κορράδος Α΄ της Καρινθίας πέθανε πρόωρα και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κορράδος Β΄ της Καρινθίας σε νηπιακή ηλικία πήρε την κομητεία του Βορμς, το δουκάτο της Καρινθίας πέρασε στον Αντάλμπερο του Επστάιν μέχρι την ενηλικίωση του Κορράδου Β΄. Ο μικρός Κορράδος Β΄ της Καρινθίας πέρασε στην κηδεμονία του ίδιου του Κορράδου.

Γάμος με την Γκίζελα της ΣουαβίαςΕπεξεργασία

Ο Κορράδος παντρεύτηκε την Γκίζελα της Σουαβίας που είχε χηρέψει δύο φορές (1016).[6] Ο πατέρας της ήταν ο Χέρμαν Β΄ της Σουηβίας που είχε διεκδικήσει ανεπιτυχώς τον Γερμανικό θρόνο όταν πέθανε ο Όθων Γ΄, τον έχασε από τον Ερρίκο Β΄. Η Γκίζελα παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την ίδια χρονιά τον Μπρούνο Α΄ του Μπράουνσβαϊκ, με τον θάνατο του Μπρούνο (1010) παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερνέστο Α΄ της Σουαβίας από τον Οίκο των Μπάμπενμπερκ. Με τον γάμο αυτό ο Ερνέστος Α΄κληρονόμησε το Δουκάτο της Σαβοΐας όταν πέθανε ο αδελφός της Γκιζέλας Χέρμαν Γ΄ της Σουηβίας (1012), γιοι τους ήταν ο Ερνέστος Β΄ της Σουαβίας και ο Χέρμαν. Όταν πέθανε ο Ερνέστος Α΄ (1015) ο αυτοκράτορας όρισε τον Ερνέστο Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Η Γκιζέλα είχε την ελπίδα ότι ο νέος σύζυγος της θα είναι κηδεμόνας του θετού γιου του στην διοίκηση του δουκάτου και θα διεκδικήσει ταυτόχρονα το δικό του δουκάτο. Ο αυτοκράτορας ακύρωσε τις προσπάθειες αυτές τοποθετώντας κηδεμόνα του μικρού Ερνέστου τον Πόππο επίσκοπο του Τρίερ, η πράξη αυτή μεγάλωσε την εχθρότητα ανάμεσα στον Οίκο των Οθωνιδών και τον Οίκο των Σαλίων.

Οι ελπίδες του Κορράδου Β΄ να διατηρήσει το δουκάτο του απέτυχαν αλλά ο γάμος με την Γκίζελα του έφερε μεγάλο πλούτη. Η μητέρα της Γκέρμπεργκα της Βουργουνδίας ήταν κόρη του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας, προπάππους της ήταν ο τελευταίος Καρολίδης αυτοκράτορας Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας. Η Γκιζέλα διεκδικούσε την καταγωγή της από τον Καρλομάγνο τόσο από τον πατέρα όσο και από την μητέρα της. Ο γάμος είχε μεγάλα προβλήματα αφού είχαν συγγένεια, κοινός τους πρόγονος ήταν ο Οθωνίδης Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας σε πέμπτο βαθμό. Το Κανονικό Δίκαιο δεν επέτρεπε γάμο μέχρι συγγενείς εβδόμου βαθμού αλλά υπήρχαν πολλές απαλλαγές ιδιαίτερα στους ευγενείς. Η συγγένεια επέτρεψε στον αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄ να τους στείλει προσωρινά εξορία, τότε γεννήθηκε και ο γιος του Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (28 Οκτωβρίου 1017), ο Κορράδος συμφιλιώθηκε τελικά με τον αυτοκράτορα και επέστρεψε στην Γερμανία.

Βασιλιάς της ΓερμανίαςΕπεξεργασία

Βασιλική εκλογήΕπεξεργασία

 
Sigillum Domini Conradi Romanos Regis Secundi.

Ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ πέθανε άτεκνος (1024) τερματίζοντας την Δυναστεία των Οθωνιδών που είχε βασιλεύσει στην Γερμανία από το 919, η χήρα του Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου διορίστηκε αντιβασίλισσα μέχρι να ολοκληρωθεί η εκλογή του νέου βασιλιά. Την Κουνιγούνδη βοήθησαν οι αδελφοί της όπως ο δούκας Ερρίκος Ε΄ της Βαυαρίας και ο επίσκοπος Ντήτριχ Β΄ του Μέτζ. Οι Γερμανοί πρίγκιπες συγκεντρώθηκαν να εκλέξουν νέο βασιλιά υπό την προεδρεία του αρχιεπισκόπου Αρίμπο (4 Σεπτεμβρίου 1024), οι δύο υποψήφιοι ήταν ο ίδιος ο Κορράδος και ο μικρότερος ξάδελφος του Κορράδος Β΄ της Καρινθίας. Οι δυο υποψήφιοι ήταν απόγονοι του αυτοκράτορα Όθων Α΄ μέσω του κοινού τους παππού Όθων Α΄ της Καρινθίας, γιου της Λιουτγάρδης, μιας από τις κόρες του Όθων Α΄.[7] Υπήρχαν και άλλα μέλη της δυναστείας των Οθωνιδών αλλά δεν ήταν σοβαροί υποψήφιοι, ο Καγκελάριος του Κορράδου Γουίπο της Βουργουνδίας βρισκόταν μαζί και κατέγραψε την εκλογή. Το Δουκάτο της Σαξονίας ακολούθησε ουδετερότητα, το Δουκάτο της Λωρραίνης υποστήριζε τον μικρότερο Κορράδο αλλά η πλειοψηφία των ευγενών ήθελε τον Πρεσβύτερο επειδή ο 7χρονος γιος του εξασφάλιζε την σταθερότητα της βασιλικής δυναστείας.

Ο πρόεδρος της εκλογής αρχιεπίσκοπος Αρίμπο έριξε την πρώτη ψήφο στον Κορράδο τον πρεσβύτερο, το παράδειγμα του ακολούθησαν και οι υπόλοιποι ευγενείς. Οι μοναδικοί που υποστήριξαν τον Κορράδο τον Νεώτερο ήταν ο αρχιεπίσκοπος Πιγκρίμ της Κολωνίας, ο Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης και ο Φρειδερίκος Β΄ της Άνω Λωρραίνης. Ο Κορράδος Β΄ στέφτηκε βασιλιάς της Γερμανίας στον Καθεδρικό ναό του Μαίντς από τον αρχιεπίσκοπο Αρίμπο (8 Σεπτεμβρίου 1024) σε ηλικία 34 ετών.[8][9] Αμέσως μετά διέταξε την κατασκευή του Καθεδρικού ναού του Σπάιερ (1030), ο αρχιεπίσκοπος Αρίμπο διορίστηκε Καγκελάριος της Γερμανίας. Ο Κορράδος Β΄ ήθελε να ανταμείψει περισσότερο τον Αρίμπο για την στήριξη του, τον διόρισε Καγκελάριο στην Ιταλία και ταυτόχρονα αυτοκρατορικό Καγκελάριο. Ο Αρίμπο ωστόσο αρνήθηκε να στέψει βασίλισσα την Γκίζελα επειδή θεωρούσε ότι παραβίαζε τους εκκλησιαστικούς κανόνες, η πράξη αυτή τον έφερε για πρώτη φορά σε σύγκρουση με τον Κορράδο. Ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας που τον είχε καταψηφίσει στην βασιλική εκλογή βρήκε την μεγάλη ευκαιρία να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον νέο βασιλιά και έστεψε ο ίδιος την Γκίζελα βασίλισσα (21 Σεπτεμβρίου 1024).

Αναγνώριση στην ΣαξονίαΕπεξεργασία

Ο Κορράδος Β΄ κληρονόμησε ένα βασίλειο με ταραχές και αμέτρητα προβλήματα, τα δουκάτα της Σαξονίας και της Λωρραίνης βρέθηκαν σε σύγκρουση μαζί του όπως και ο ξάδελφος του Κορράδος της Καρινθίας. Ο Κορράδος ξεκίνησε νέα περιοδεία στην Γερμανία, στο Άουγκσμπουργκ δέχτηκε την υποστήριξη του επισκόπου Μπρούνο και στο Στρασβούργο του επισκόπου Βέρνερ, δέχτηκαν ψηλά αξιώματα στην αυλή του. Μετέβη κατόπιν στην πρωτεύουσα του Καρλομάγνου Άαχεν, συνέχισε την παράδοση των βασιλέων της Γερμανίας να θεωρούν τον εαυτό τους διάδοχο του Καρλομάγνου, το Δουκάτο της Λωρραίνης δεν δέχτηκε την κυριαρχία του. Επισκέφτηκε στην Σαξονία τις κόρες του αυτοκράτορα Όθων Β΄ Αδελαΐδα Α΄, Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ και Σοφία Α΄, Ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ, η Σαξονική αριστοκρατία τις παρότρυνε έντονα να υποστηρίξουν τον Κορράδο. Ο Βερνάρδος Β΄ της Σαξονίας και οι υπόλοιποι Σάξονες ευγενείς τον αναγνώρισαν βασιλιά αφού υποσχέθηκε ότι θα σεβαστεί τον Σαξονικό νόμο.

Ο Κορράδος Β΄ και η Γκίζελα παρέμειναν στην Σαξονία ολόκληρο τον χειμώνα μέχρι τον Μάρτιο του 1025, μετά πήγε στο Δουκάτο της Σουηβίας και το Πάσχα έφτασε στο Άουγκσμπουργκ, από κεί πήγαν στο Δουκάτο της Βαυαρίας και πέρασαν την Πεντηκοστή στο Ρέγκενσμπουργκ. Ο Κορράδος Β΄ πίεσε τον άτεκνο Ροδόλφο Γ΄ της Βουργουνδίας να τον ορίσει διάδοχο, επισκέφτηκε μέσα σε δέκα μήνες μετά την εκλογή του όλες τις περιοχές του βασιλείου του. Ο βασιλιάς βρέθηκε αντιμέτωπος με την μακρόχρονη σύγκρουση που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και τον επίσκοπο του Χίλντεσχαϊμ για την κατοχή του αβαείου του Γκάντερσχαϊμ, ο Όθων Γ΄ είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς. Ο Αρίζο του Μαίντς είχε αυτή την φορά τον πρώτο λόγο σαν εκλεκτός του βασιλιά. Ο βασιλιάς συγκάλεσε δύο Συνόδους (1027, 1028) δεν έφεραν αποτέλεσμα, μια τρίτη Σύνοδος (1030) έλυσε οριστικά το πρόβλημα και ο επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ παραιτήθηκε υπέρ του Αρίζο. Την εποχή που ταξίδευσε στο Άουγκσμπουργκ ξέσπασε σύγκρουση ανάμεσα στον Κορράδο Β΄ και στον μικρότερο ξάδελφο του Κορράδο τον Νεώτερο για άγνωστος λόγους, το πιθανότερο είναι η οργή του νεώτερου Κορράδου επειδή δεν του έδωσε ο βασιλιάς αποζημίωση για την παραίτηση του (1024).

Ταραχές στην ΙταλίαΕπεξεργασία

Ο Κορράδος Β΄ συναντήθηκε στην Βαυαρία με την Ιταλική άρχουσα τάξη, ο αρχιεπίσκοπος Αριμπέρτ του Μιλάνου ταξίδευσε στην Άλπεις τον Ιούνιο του 1025 με άλλους επισκόπους για να δηλώσει την υποτέλεια του στον βασιλιά. Ο Αριμπέρτ συμφώνησε να στέψει σε αντάλλαγμα τον Κορράδο Β΄ με το Χρυσό Στέμμα της Λομβαρδίας.[10] Στην Ιταλία η κατάσταση ήταν ασταθής μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β΄, οι ευγενείς αρνήθηκαν να δεχτούν τον Κορράδο νέο βασιλιά της Ιταλίας. Οι ευγενείς πρόσφεραν το στέμμα στον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας και τον μεγαλύτερο γιο του Ούγο Μάγνο αλλά αρνήθηκαν την προσφορά, νέος μνηστήρας του θρόνου ήταν ο Γουλιέλμος Ε΄ της Ακουιτανίας αλλά και εκείνος τελικά αρνήθηκε.

Πολλοί ευγενείς από την Παβία ταξίδευσαν βόρεια μαζί με ιερείς για να συναντήσουν τον Κορράδο. Με τον θάνατο του Ερρίκου Β΄ ξέσπασαν σκληρές ταραχές στην Ιταλία, πολλοί Ιταλοί ευγενείς απαιτούσαν να διαχωριστεί το Βασίλειο της Ιταλίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι κάτοικοι της Παβίας εξεγέρθηκαν πρώτοι όταν άκουσαν ότι πέθανε ο Ερρίκος Β΄, κατέστρεψαν τα αυτοκρατορικά ανάκτορα που είχε οικοδομήσει ο βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος ο Μέγας τον 5ο αιώνα. Τα ανάκτορα είχαν γίνει το σύμβολο της αυτοκρατορικής εξουσίας στην Ιταλία αλλά η Παβία είχε χάσει τον ρόλο της σαν αυτοκρατορικό κέντρο την εποχή των Οθωνιδών. Οι έμποροι που αναχωρούσαν για την Γαλλία και την Βουργουνδία την είχαν μετατρέψει σε σημαντικό κέντρο, απαιτούσαν όλο και μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τον αυτοκράτορα που είχε γίνει ανεπιθύμητος. Οι απεσταλμένοι από την Παβία που πήγαν να συναντήσουν τον Κορράδο πίστευαν ότι το Γερμανικό βασίλειο δεν ήταν ενωμένο με το Ιταλικό, αποτελούσε ένα "διαφορετικό στέμμα και έθνος". Οι κάτοικοι της Παβίας ισχυρίστηκαν ότι ήταν πάντα πιστοί στον Ιταλό βασιλιά, εξεγέρθηκαν μονάχα όταν έμεινε ο Ιταλικός θρόνος κενός, αυτό εξηγεί την πράξη που προχώρησαν με το κάψιμο των ανακτόρων. Ο Κορράδος Β΄ τους απάντησε ότι το Βασίλειο της Ιταλίας ανήκει στον ίδιο σαν κληρονομικό δικαίωμα μαζί με το βασίλειο της Γερμανίας. Το ανάκτορο ήταν περιουσία του αυτοκράτορα και όχι του βασιλιά της Ιταλίας συνεπώς ο νέος βασιλιάς θα τιμωρούσε τους υπεύθυνους, οι απεσταλμένοι επέστρεψαν στην Παβία έντονα ενοχλημένοι.

Εκστρατεία στην ΠαβίαΕπεξεργασία

Ο Κορράδος Β΄ συγκέντρωσε τον Φεβρουάριο του 1026 στρατό από χιλιάδες οπλισμένους ιππότες με στόχο την εκστρατεία στην Ιταλία, αρχηγοί του στρατού ήταν οι αρχιεπίσκοποι του Μαίντς και της Κολωνίας. Ο Γερμανικός στρατός πολιόρκησε την Παβία αλλά οι κάτοικοι αντιστάθηκαν, ο Κορράδος σκέφτηκε να αφήσει μια φρουρά στα τείχη της πόλης με στόχο να εμποδίσει τις εμπορικές δραστηριότητες. Τον Μάιο του 1026 ο Κορράδος έφτασε στο Μιλάνο και στέφτηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αρίμπερτ του Μιλάνου με το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας. Ο Κορράδος Β΄ πήγε κατόπιν στο Βερτσέλλι όπου γιόρτασε το Πάσχα με τον ηλικιωμένο επίσκοπο Λέων του Βερτσέλλι που ήταν σύμβουλος του Όθων Γ΄. Ο Όθων πέθανε σε λίγες μέρες και ο Αρίμπερτ του Μιλάνου έγινε ο αρχηγός των οπαδών του Κορράδου, με την βοήθεια του βασιλιά ήταν η κορυφαία θρησκευτική φυσιογνωμία, επέβλεψε και την επέκταση της Βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο. Τον Ιούνιο του 1026 ο Κορράδος Β΄ βάδισε στην Ραβέννα αλλά οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν επειδή αρνήθηκαν να στεγάσουν τον στρατό του, στην συνέχεια βάδισε βόρεια επειδή η καλοκαιρινή ζέστη ήταν ανυπόφορη. Το φθινόπωρο εγκατέλειψε την κοιλάδα του Πάδου και έφτασε στα σύνορα με την Βουργουνδία, στα τέλη του χειμώνα οι Ιταλοί ευγενείς δήλωσαν την υποταγή τους. Οι κάτοικοι της Παβίας ήταν οι μοναδικοί που συνέχισαν να αντιστέκονται, στις αρχές του 1027 όταν ο ηγούμενος Οντίλο του Κλυνύ έκλεισε ειρήνη δήλωσαν και εκείνοι την υποταγή τους.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε το 1016 τη Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:

  • Ερρίκος Γ΄ 1017-1056, βασιλιάς της Βουργουνδίας, Γερμανίας & Ιταλίας.
  • Ματθίλδη π.1027-1034, απεβ. 7 ετών, Βεατρίκη π.1030-1036, απεβ. 6 ετών.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 CONOR. 81700963. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Conrad-II. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. (Γερμανικά) Brockhaus Enzyklopädie. konrad-konrad-ii-der-salier.
  4. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  5. 5,0 5,1 www.deutsche-biographie.de/sfz57382.html#ndbcontent.
  6. Wolfram 2006, σ. 32
  7. Bernhardt 2002, σ. 311
  8. Heer 1968, σ. 51
  9. Wolfram 2006, σ. 97
  10. Bury 1922, σ. 264

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Halliday, Andrew (1826). Annals of the House of Hannover. London.  Google Books
  • Wolfram, Herwig (2006). Conrad II 990-1039: Emperor of Three Kingdoms. University Park, Pennsylvania State: University Press. 
  • Bury, John Bagnell, ed. (1922). The Cambridge Medieval History: Vol. III. Germany and the Western Empire.
  • Bernhardt, John W. (2002). Itinerant Kingship & Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936-1075. Cambridge University Press.
  • Halliday, Andrew (1826). Annals of the House of Hannover. London.at Google Books
  • Györffy, György (1983). István király és műve [=King Stephen and his work] (in Hungarian). Gondolat Könyvkiadó.
  • Heer, Friedrich (1968). The Holy Roman Empire. Translated by Sondheimer, Janet. Frederick A. Praeger.
  • Makk, Ferenc (2001). "On the Foreign Policy of Saint Stephen". In Zsoldos, Attila (ed.). Saint Stephen and His Country: A Newborn Kingdom in Central Europe - Hungary. *Lucidus Kiadó.
  • Herrmann, Joachim (1985). Die Slawen in Deutschland: Geschichte und Kultur der slawischen Stämme westlich von Oder und Neiße vom 6. bis 12. Jahrhundert. Berlin: Akademie-Verlag.
  • Boshof, Egon (2008). Die Salier (in German) (5 ed.). Kohlhammer.
  • Knefelkamp, Ulrich (2002). Das Mittelalter. UTB M (in German). 2105 (2 ed.)
  • Lenkey, Zoltán (2003). "Szent István [=Saint Stephen]". In Szentpéteri, József (ed.)
  • Györffy, György (1994). King Saint Stephen of Hungary. Atlantic Research and Publications.
  • Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990–1039: Emperor of Three Kingdoms. The Pennsylvania State University Press.
  • Butler, Alban; Cumming, John; Burns, Paul (1998). Butler's Lives of the Saints (New Full Edition): August. Burns & Oates.
  • Kristó, Gyula (2003). Háborúk és hadviselés az Árpádok korában [Wars and Tactics under the Árpáds] (in Hungarian). Szukits Könyvkiadó.
  • North, William L. (2001). "Conrad II". In Jeep, John M. (ed.). Medieval Germany: An Encyclopedia. Garland Publishing Inc.
  • Previté-Orton, C.W. (1912). The Early History of the House of Savoy.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Conrad II, Holy Roman Emperor της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βασιλιάς της Ιταλίας
1024 - 1039
Διάδοχος
Ερρίκος ο ευσεβής
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Conrad II, Holy Roman Emperor της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).