Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης

Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου

Ο Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης (1833 - 15 Οκτωβρίου 1898) ήταν Έλληνας επιστήμονας της Ιατρικής και καθηγητής πανεπιστημίου τον 19ο αιώνα.

Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης
Konstantinos Diligiannis.JPG
Ο Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης στην Ποικίλη Στοά του 1889
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Κωνσταντίνος Δηλιγιάννης (Ελληνικά)
Γέννηση1833
Ναύπλιο
Θάνατος15  Οκτωβρίου 1898
Αθήνα
ΥπηκοότηταΕλλάδα
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πανεπιστήμιο της Βιέννης
ΓονείςΠανάγος Δεληγιάννης
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςΕσωτερική παθολογία
Ιδιότηταιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1833. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική οικογένεια των Δηλιγιαννέων. Έμεινε σε μικρή ηλικία ορφανός από πατέρα και ανατράφηκε από τον αδελφό του, Θεόδωρο Δεληγιάννη, πρωθυπουργό της Ελλάδας.[1]

Μετά το γυμνάσιο φοίτησε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1855. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, και σε Βερολίνο και Παρίσι.

Στην Βιέννη εργάστηκε στο Παθολογικό εργαστήριο του Πόλλιτσερ, και εν συνεχεία μετέβη στο Βίρτσμπουργκ όπου εργάστηκε επί της νεοφανούς τότε επιστήμης της μικροβιολογίας.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε αρχικά το 1863 υφηγητής παθολογικής ανατομικής προτού αναλάβει προσωρινά το μάθημα αυτό το 1885. Εξελέγη έκτακτος Καθηγητής της Παθολογίας, αργότερα τακτικός Καθηγητής και Διευθυντής της Κλινικής του Νοσοκομείου. Το 1875 ανέλαβε την διδασκαλία της Ειδικής Νοσολογίας, και το 1886 της Κλινικής. Ένα ακόμη σημαντικό έργο του, ήταν η εξέλιξη του λαϊκού σχολείου «Εταιρεία των Φίλων του Λαού».[1] Ακόμη, μεταξύ 1885 και 1886 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.[2]

Ήταν ο πρώτος ιδρυτής μικροβιολογικού εργαστηρίου στην Ελλάδα. Το 1882 κατά την επιδημία του τύφου στην Αθήνα ερεύνησε και ανακάλυψε τον μικροοργανισμό της ασθένειας αυτής.

Ήταν από τους γνωστότερους ιατρούς στην Ευρώπη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 1898, έπειτα από μακροχρόνια μάχη, με δηλητηρίαση που του προξενήθηκε κατά τη διάρκεια εγχείρισης, που ο ίδιος εκτελούσε.[1]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία