Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Κωνσταντίνος Τσιούλκας (1845-1915) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και συγγραφέας καταγόμενος από τη Δυτική Μακεδονία.

Κωνσταντίνος Τσιούλκας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1845
Θάνατος 1915
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα επαναστάτης

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε το 1845 στην Γκορέντση Καστοριάς (Κορρησό). Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είχαν σλάβικη μητρική γλώσσα, αλλά ο ίδιος ίσως είχε την ελληνική.[1] Μετά την αποφοίτησή του από το βασικό σχολείο του χωριού του συνέχισε τις σπουδές του ως υπότροφος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Καστοριάς στο Γυμνάσιο Καστοριάς και έπειτα δίδαξε στο «ελληνικό σχολείο» της γενέτειράς του. Αντιτάχθηκε στις προσπάθειες των Εξαρχικών να τελείται η θεία λειτουργία στα βουλγαρικά[2] και το 1871 κατάφερε μαζί με άλλους την εκδίωξη από την Γκορέντση (Κορησό) του Κωνσταντίνου Δαρζιλοβίτη, που, κατά τον Τσιούλκα, ήταν ο πρώτος που δίδαξε στους σλαβόφωνους ότι είναι Βούλγαροι, λίγο πριν ανοίξει ένα βουλγαρικό σχολείο στο χωριό.[3] Το 1875 στάλθηκε με υποτροφία από το Βελλίειο κληροδότημα στην Αθήνα, όπου φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου. Το 1879 πήγε στο Μοναστήρι (Μπίτολα), όπου έγινε ο πρώτος γυμνασιάρχης του ελληνικού γυμνασίου για μια δεκαετία, μέχρι το 1889, όταν απολύθηκε λόγω των γεγονότων των Πηχιωτικών.[2]

Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των ΜακεδόνωνΕπεξεργασία

 
Η πρώτη έκδοση των Συμβολών του Τσιούλκα (Αθήνα: Πετράκος, 1907).

Το 1907 εξέδωσε στην Αθήνα το 350 σελίδων πόνημά του «Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων εκ συγκρίσεως της σλαυοφανούς μακεδονικής γλώσσης προς την ελληνικήν»,[4] για να πολεμήσει τη βουλγαρική και πανσλαβιστική προπαγάνδα στην περιοχή της Μακεδονίας. O Τσιούλκας, που ισχυριζόταν ότι δεν ήξερε καμία σλαβική γλώσσα, προσπάθησε διαστρέφοντας την ιστορική γλωσσολογία να αποδείξει ότι η γλώσσα των σλαβοφώνων της Μακεδονίας δεν ήταν βουλγαρική, αλλά αρχαιοελληνική διάλεκτος.[5] Ετσι, δεν επικεντρώθηκε στη φωνολογία, τη σύνταξη, ή τη μορφολογία, στην οποία αφιέρωσε μόλις 11 σελίδες,[6] αλλά αποκλειστικά στο λεξιλόγιο, όπου εύκολα βρίσκονται λέξεις με κοινή, ινδοευρωπαϊκή, ετυμολογία με τα ελληνικά, ώστε να δείξει ότι βασικά στοιχεία του Μακεδονικού λεξιλογίου δεν ήταν σλαβικά, αλλά προέρχονται από τα ελληνικά.[7] Για να αποδείξει ότι η γλώσσα των Σλαβόφωνων βρισκόταν εγγύτερα στα αρχαία ελληνικά απ' ό,τι τα νέα ελληνικά, παρέθεσε κατάλογο περισσότερων από 4.000[εκκρεμεί παραπομπή] ομηρικών λέξεων και συνέκρινε πόσες εξ αυτών επιβιώνουν στη «λαϊκή», δηλαδή τη δημοτική, (650) και πόσες στη «σλαβοφανή Μακεδονική» (1260).[6] Το συμπέρασμα, για τον Τσιούλκα, ήταν ότι η «σλαβοφανής Μακεδονική ήταν Μακεδονική και αδερφή της ελληνικής» και ο «Μακεδονικός λαός» αυτόχθων και καταγόμενος από τους αρχαίους Μακεδόνες.[8]

Το αντιεπιστημονικό αυτό βιβλίο ήταν η σημαντικότερη μιας σειράς ψευδο-γλωσσολογικών δημοσιεύσεων που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα από τις αρχές ως τα μέσα του 20ου αιώνα, οι συντάκτες των οποίων δίχως να γνωρίζουν τις διαλέκτους για τις οποίες έγραφαν υποστήριζαν ότι οι «μικτές» ή «σλαβοφανείς» διάλεκτοι των Σλαβοφώνων δεν ήταν σλαβικές.[9] Κανένας Έλληνας γλωσσολόγος δεν προσυπέγραψε τη θεωρία του Τσιούλκα,[10] αλλά το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1991, κατά την κρίση του Μακεδονικού, χωρίς αρνητικό σχολιασμό, αλλά με επαινετικό προοίμιο του πρώην υπουργού Νικόλαου Μάρτη.[7] Βρίσκεται σε κυκλοφορία μέχρι σήμερα[εκκρεμεί παραπομπή] και αναφορές σε αυτό εξακολουθούν να γίνονται στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα ο Τσιούλκας να έχει συνεισφέρει άθελά του στην ιδέα ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες και είναι οι πραγματικοί κληρονόμοι τους.[11]


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Mackridge 2011, σελ. 2
  2. 2,0 2,1 Δραγάτη 2010, σελ. 69
  3. Mackridge 2011, σελ. 2-3
  4. Τσιούλκας 1907
  5. Mackridge 2011, σελ. 4, Ioannidou 1999, σελ. 56
  6. 6,0 6,1 Mackridge 2011, σελ. 5
  7. 7,0 7,1 Mackridge 2009, σελ. 255
  8. Mackridge 2011, σελ. 4
  9. Ioannidou 1999, σελ. 56-7
  10. Mackridge 2011, σελ. 6
  11. Mackridge 2011, σελ. 6-7

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία