Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Κώστας Ευτυχιάδης (Κορκοζόφ ή Καρακόζοφ) (1898-1938;) ήταν Έλληνας της Ρωσίας, βαθμοφόρος του Κόκκινου Στρατού, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και τα ίχνη του χάθηκαν στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.

Κώστας Ευτυχιάδης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1898
Ρωσία
Θάνατος 1938
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αξιωματικός
πολιτικός

Πίνακας περιεχομένων

Τα πρώτα χρόνια στη Ρωσία - κάθοδος στην ΕλλάδαΕπεξεργασία

Ο Κώστας Ευτυχιάδης γεννήθηκε στη Νότια Ρωσία από Έλληνες γονείς το 1898. Συμμετείχε στην Οκτωβριανή Επανάσταση και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό σαν πολιτικός κομισάριος. Διαφώτιζε τους στρατιώτες στο μαρξισμό-λενινισμό και σε πολύ μικρή ηλικία, το 1924, αναφέρεται από ορισμένους ότι έγινε αντισυνταγματάρχης.[1] Ο Ευτυχιάδης διακρίθηκε στον εμφύλιο πόλεμο (1918-1922) στις τάξεις των μπολσεβίκων εναντίον του Λευκού στρατού.

Το 1925 με μυστική αποστολή ο Ευτυχιάδης φτάνει στην Ελλάδα για να βοηθήσει το ΚΚΕ σε οργανωτικά και πολιτικά θέματα, αφού προηγουμένως είχε φοιτήσει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΥTV). Εντάσσεται αμέσως στο μηχανισμό του ΚΚΕ με σύσταση της Σοβιετικής πρεσβείας[2] και μαζί με τον Ανδρόνικο Χαϊτά θα αναλάβουν υψηλές κομματικές θέσεις, αφού πολλά στελέχη του κόμματος ήταν τότε φυλακισμένα.

Μετά τη σύλληψη το 1925 από τη δικτατορία Πάγκαλου του, τότε Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Παντελή Πουλιόπουλου, ο Χαϊτάς μαζί με τον Ευτυχιάδη ως Κούτβηδες θα αναλάβουν αυξημένα καθοδηγητικά καθήκοντα υπό τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα Λευτέρη Σταυρίδη. Το 1926 οι Χαϊτάς και Ευτυχιάδης θα θέσουν το ζήτημα της αριστερής πραγματικής δημοκρατίας ως στόχου του ΚΚΕ.[3]

Το φθινόπωρο του 1926, μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Πάγκαλου, ο Ευτυχιάδης μαζί με τον Χαϊτά θα ηγηθούν της ομάδας των λεγόμενων Σταλινικών των Κολοζώφ, Ζαχαριάδη, Σιάντου, Θέου, ενάντια στην ομάδα των Τροτσκιστών του Πουλιόπουλου και των Κεντριστών του Σεραφείμ Μάξιμου.[4]

Στην ηγεσία του KΚΕΕπεξεργασία

Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ[5], το Μάρτη του 1927, ο Ευτυχιάδης εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και η ομάδα του θα συνταχθεί πλήρως με την πολιτική γραμμή της Κομιντέρν, την ηγεσία της οποίας εκείνη την εποχή είχαν αναλάβει οι Στάλιν-Μπουχάριν. Στο Συνέδριο αυτό η σταλινική ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη θα έρθει σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ομάδα των τροτσκιστών του Πουλιόπουλου και θα επικρατήσει στο κόμμα. Θα αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ με Γενικό Γραμματέα τον Χαϊτά και θα απομακρύνει από την ηγεσία του κόμματος τους Πουλιόπουλο και Γιατσόπουλο.

Μετά την διαγραφή των τροτσκιστών της ομάδας Πουλιόπουλου το Σεπτέμβριο του 1927 και των Κεντριστών του Σεραφείμ Μάξιμου τον Φεβρουάριο του 1928 η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη θα κυριαρχήσει στο κόμμα.

Στο 4ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ[6], το Δεκέμβρη του 1928, ο Ευτυχιάδης εξελέγη ξανά στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και στο Πολιτικό Γραφείο.

Όμως στις αρχές του 1929 η πρώην ενιαία ομάδα των "σταλινικών" διασπάται και σηματοδοτείται η έναρξη της λεγόμενης χωρίς αρχές φραξιονιστικής πάλης μεταξύ των ομάδων Χαϊτά-Ευτυχιάδη από τη μία και των συνδικαλιστών Σιάντου-Θέου από την άλλη. Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη αποκαλούμενη δεξιά, είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ η αποκαλούμενη αριστερή των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία."[7] Η αντιπαράθεση των δύο ομάδων ήταν σφοδρή και το κόμμα χωρίστηκε σε δύο φράξιες και το ΚΚΕ τότε βρέθηκε σε μία από τις πιο αδύναμες στιγμές της ιστορίας του.[8] Η κρίση στο ΚΚΕ ξεπεράστηκε με επέμβαση της ΚΔ τον Νοέμβριο του 1931, όπου καθαίρεσε όλο το Πολιτικό Γραφείο (μαζί με τον Ευτυχιάδη) και διόρισε νέο με επτά μέλη επικεφαλής του οποίου ήταν ο Ν. Ζαχαριάδης.[9]

Απόδραση και φυγή στην ΕΣΣΔΕπεξεργασία

Τον Σεπτέμβριο του 1930 οι Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ θα συλληφθούν από την κυβέρνηση του Βενιζέλου με τον Ιδιώνυμο νόμο του 1929 και θα καταδικαστούν σε 3,5 χρόνια φυλάκιση και ένα εκτόπιση. Όμως, τον Απρίλιο του 1931 ο Ευτυχιάδης θα καταφέρει μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ να αποδράσουν από τις φυλακές Συγγρού και να καταφύγουν στην Σοβιετική Ένωση. Τα στελέχη που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Περικλής Καρασκόγιας, Γιώργος Κολοζώφ, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ.[10]

Όταν μετά την απόδρασή τους, οι δραπέτες βρέθηκαν στη Μόσχα οι Χαϊτάς και Ευτυχιάδης λογοδότησαν στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΚΔ για τη φραξιονιστική πάλη στην οποία είχαν πρωτοστατήσει, κρίθηκαν ένοχοι και καθαιρέθηκαν από την ΚΕ του ΚΚΕ.[11]

Τα ίχνη του Ευτυχιάδη έκτοτε χάνονται. Πιθανώς εκτελέστηκε μαζί με τους Χαϊτά, Μάρκο Μαρκοβίτη, Γιώργο Κολοζώφ, Διονύση Πυλιώτη και άλλους στις αρχές του 1938 κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.[12]

Η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της πρωσοπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση. Ανάμεσά τους ήταν και ο Κώστας Ευτυχιάδης.[13]

Πάντως, επίσημα στοιχεία για το θάνατο του Ευτυχιάδη μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ελ. Σταυρίδης (1988), σελ.305 & Γκριτζώνας (1986), σελ. 21
  2. Στο ίδιο, σελ.305
  3. Άγγελος Ελεφάντης (1976), σελ.73
  4. Στο ίδιο, σελ.74
  5. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949 (2012), σελ.185-189
  6. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949 (2012), σελ.192-197
  7. Άγγελος Ελεφάντης (1976), σελ.99-101
  8. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949 (2012), σελ.221-222
  9. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949 (2012), σελ.225 & 228
  10. Γκριτζώνας (1986), σελ. 21-22
  11. Κ. Γκριτζώνας (1985), σελ. 53
  12. ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ
  13. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=366923

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' Τόμος, 1918-1949, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
  • Βλάσης Αγτζίδης "Ο κόκινος καπνάς", Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2010
  • Κώστας Γκριτζώνας, "Κόκκινοι δραπέτες 1920-1944", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985
  • Άγγελος Ελεφάντης, "Η Επαγγελία της Αδύνατης Επανάστασης:ΚΚΕ και Αστισμός στο Μεσοπόλεμο", Θεμέλιο, Αθήνα 1976
  • Περικλής Ροδάκης, "Νίκος Ζαχαριάδης", Εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 1987
  • Ελευθέριος Σταυρίδης, "Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ", Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1988