Άνοιγμα κυρίου μενού

Λιλίκα Νάκου

Ελληνίδα πεζογράφος και δημοσιογράφος

Η Λιλίκα Νάκου (πραγματικό όνομα Ιουλία Νάκου) (24 Φεβρουαρίου 1904-25 Μαΐου 1989) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και πεζογράφος.

Λιλίκα Νάκου
Γέννηση1904[1]
Αθήνα Αττική Ελλάδα
Θάνατος25 Μαΐου 1989 (85 ετών)
Αθήνα Αττική Ελλάδα
ΚατοικίαΑθήνα
Γενεύη
Παρίσι
Ρέθυμνο
Πατήσια
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Ιδιότητασυγγραφέας, δημοσιογράφος
Καλλιτεχνικά ρεύματαΝεοελληνική πεζογραφία
Σημαντικά έργαΗ Κυρία Ντορεμί,
Για μια καινούργια ζωή,
Η κόλαση των παιδιών

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Η Λιλίκα Νάκου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904, όπου και πέθανε το 1989. Ήταν κόρη του δικηγόρου και υπουργού επί κυβερνήσεων Βενιζέλου Λουκά Νάκου και της Ελένης Παπαδοπούλου, αδελφής της λογοτέχνιδας Αρσινόης Παπαδοπούλου. Στη Γενεύη, όπου εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της μετά το χωρισμό των γονιών της, τέλειωσε το γυμνάσιο, πήρε μαθήματα πιάνου και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του ομώνυμου Πανεπιστημίου. Στο Παρίσι σπούδασε γαλλική λογοτεχνία στη Σορβόννη, και εργάστηκε σε γαλλικούς εκδοτικούς οίκους. Στη Γαλλία ήρθε σε επαφή με σοσιαλιστικούς κύκλους και γνωρίστηκε με τους Romain Rolland και Miguel de Unamuno. Στην Ελλάδα επέστρεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Εργάστηκε από το 1934 ως δασκάλα Ωδικής για βιοποριστικούς λόγους, αρχικά στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στα Πατήσια.

Δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη διδασκαλία και αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Έγραψε στην εφημερίδα Ακρόπολις και Έθνος, καθώς και στα περιοδικά Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Ο κύκλος κ.ά. Πέρασε ιδιαίτερα δύσκολα χρόνια στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής όπου έχασε τη μητέρα της από την πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό. Σ' αυτό το διάστημα βοήθησε τους διωκόμενους κομμουνιστές, ενώ εργάστηκε εθελοντικά στο Νοσοκομείο Παίδων της Ριζαρείου. Μετά την απελευθέρωση ταξίδεψε ξανά στο εξωτερικό για αρκετά χρόνια. Τη δεκαετία του '60 εμφάνισε έντονα προβλήματα υγείας, τα οποία την συνόδευσαν μέχρι το τέλος της ζωής της.

Δώρισε την προσωπική της βιβλιοθήκη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με δημοσιεύσεις διηγημάτων, νουβελών σε περιοδικά του Παρισιού όπως τα Monde, Clarté, Nouvelles Litteraires. Στην Ελλάδα εξέδωσε το 1932 την συλλογή διηγημάτων Η Ξεπάρθενη, ενώ την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με το Νίκο Καζαντζάκη και τους λογοτέχνες της Δεξαμενής (Βάρναλης, Θεοτόκης, Καμπύσης κ.ά.). Πηγή των έργων της ήταν τα προσωπικά της βιώματα, και είχε έντονες επιρροές από το φεμινιστικό κίνημα γραφής. Δύο από τα ιδιαίτερα γνωστά μυθιστορήματα της Νάκου είναι: η Κυρία Ντορεμί [2] και το Για μια καινούργια ζωή [3] διασκεύασε τηλεοπτικά ο συγγραφέας Γιάννης Κανδήλας και προβλήθηκαν από την κρατική τηλεόραση στη δεκαετία του '80.

Πέθανε στα 84 της χρόνια έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο στην οικία της στους Αμπελοκήπους, στις 25 Μαΐου 1989.[4]

ΕργογραφίαΕπεξεργασία

Η ημερομηνία αφορά τις πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις/

Διηγήματα - Μυθιστορήματα - ΝουβέλεςΕπεξεργασία

  • Η ξεπάρθενη. Αθήνα, 1932.
  • Παραστρατημένοι. Μυθιστόρημα. Αθήνα, Γκοβόστης, 1935.
  • Η κόλαση των παιδιών. Αλεξάνδρεια, Γρίβας, 1944.
  • Ναυσικά. Αθήνα, 1953.
  • Η κυρία Ντορεμί. Αθήνα, Δίφρος, 1955.
  • Τα ανθρώπινα πεπρωμένα. Μυθιστόρημα· Πρόλογος Raphael Weill του κολλεγίου της Γαλλίας. Αθήνα, Βιβλιοεκδοτική, 1955 (και ανατύπωση με τίτλο Γη της Βοιωτίας από τις εκδόσεις Γαλαξίας, 1967).
  • Για μια καινούρια ζωή. Αθήνα, Μαυρογιώργης, 1960.
  • Οι οραματιστές της Ικαρίας. Αθήνα, Φέξης, 1963.
  • Η ιστορία της παρθενίας της δεσποινίδας Τάδε. Αθήνα, Δωρικός, 1981.

Μυθιστορηματικές βιογραφίες - Δοκίμια - ΑναμνήσειςΕπεξεργασία

  • Η ζωή του Έδγαρ Πόε. Αθήνα, έκδοση του περ. Νέα Εστία, 1936 (και επανέκδοση με τίτλο Ποτέ πια από τον Πάπυρο το 1975).
  • Οι παραγνωρισμένοι. Αθήνα, Δωρικός, 1978.
  • Η ζωή του Σεμελβάις. Αθήνα, δωρικός, 1982.
  • Ζαν Ζωρές. Αθήνα, Δωρικός, 1985.
  • Προσωπικότητες που γνώρισα. Αθήνα, Alvin Redman Hellas, 1965.
  • Το χρονικό μιας δημοσιογράφου. Αθήνα, Δωρικός, 1979.
  • Μόσχω Τζαβέλλα· Ιστορική αφήγηση· Φιλολογική επιμέλεια, πρόλογος και επίμετρο Κ.Α.Δημάδης. Αθήνα, Καστανιώτης, 199;

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • επίσημη ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία