Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Λουδοβίκος ο Νεότερος (Ludwig III., 835 - 20 Ιανουαρίου 882), μερικές φορές αναφέρεται ως Λουδοβίκος Γ΄, δεύτερος γιος του Λουδοβίκου του Γερμανικού και της Έμμας, έγινε βασιλιάς της Σαξονίας (Ανατολικής Φραγκίας) ως διάδοχος του πατέρα του (876-882), και βασιλιάς της Βαυαρίας (880-882) ως διάδοχος του αδελφού του Καρλομάνου. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Παχύς. Το 854 κλήθηκε από τους κατοίκους της Ακουιτανίας που βρέθηκαν σε σύγκρουση με τον Κάρολο τον Φαλακρό προκειμένου να του παραδώσουν το στέμμα της Ακουιτανίας. Ο Λουδοβίκος έφτασε με στρατό μέχρι τη Λιμόζ, αλλά στη συνέχεια γύρισε πίσω. Επιστρέφοντας πιέστηκε από τους ευγενείς να αποκτήσει ανεξαρτησία από τον πατέρα του. Τελικά στασίασε κατά του πατέρα του (865) μαζί με τον κόμη Αδαλάρδο, αλλά η στάση απέτυχε. Σε λίγο οι δύο πλευρές συμφιλιώθηκαν. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός πιέστηκε να μοιράσει την αυτοκρατορία του στους γιους του: ο Καρλομάγνος πήρε τη Βαυαρία, ο Λουδοβίκος τη Σαξονία, τη Θουριγγία και τη Φραγκονία, και ο νεότερος γιος Κάρολος ο Παχύς την Αλαμανία και τη Ραιτία. Παντρεύτηκε (869) την Λιουτγκάρδη, κόρη του Λιουδόλφου, δούκα της Βεστφαλίας, γυναίκα αρκετά φιλόδοξη και ισχυρού χαρακτήρα, που τον οδήγησε ξανά σε σύγκρουση με τον πατέρα του (871-873), αλλά συμφιλιώθηκαν ξανά.

Λουδοβίκος ο νεώτερος
Treaty of Fouron.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση835 (περίπου)[1]
Θάνατος20  Ιανουαρίου 882[1]
Φραγκφούρτη[2]
Αιτία θανάτουνόσος
Τόπος ταφήςΑββαείο του Λορς
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης[1]
Οικογένεια
ΣύζυγοςΛιουτγκάρδη της Σαξωνίας[3]
ΤέκναΟύγος της Σαξονίας[4]
Λουδοβίκος[5]
0[5]
ΓονείςΛουδοβίκος ο Γερμανικός και Χέμα[1]
ΑδέλφιαΚαρλομάγνος της Βαυαρίας[6]
Κάρολος ο Παχύς[6]
Χιλδεγάρδη[6]
Ίρμγκαρντ του Κιέμζι[6]
Μπέρθα[6]
Γκιζέλα[6]
ΟικογένειαΚαρολίγγεια Δυναστεία[1]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒασιλέας των Φράγκων
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Οι τρεις γιοι του Λουδοβίκου του Γερμανικού δίνουν όρκο πίστης στον πατέρα τους. Χειρόγραφο 14ου αιώνα

Πίνακας περιεχομένων

Διάδοχος του αδελφού του ΚαρλομάγνουΕπεξεργασία

Μετά το θάνατο του πατέρα του (876) θεωρήθηκε ως ο πιο προνομιούχος από τους διαδόχους που κυβέρνησαν ο καθένας ανεξάρτητα. Έφερε τον τίτλο του βασιλιά των Φράγκων. Αμέσως απειλήθηκε από τον Κάρολο τον Φαλακρό, που ήθελε να καταλάβει τα ανατολικά τμήματα της Λοθαραγγίας, προκάλεσε πόλεμο, αλλά ο Λουδοβίκος τον νίκησε στις 8 Οκτωβρίου 876 στο Άντερναχ, παρόλο που ο στρατός του ήταν σημαντικά μικρότερος. Μετά από αυτή τη νίκη τα τρία αδέλφια συγκεντρώθηκαν να μοιράσουν την κληρονομιά του πατέρα τους σύμφωνα με τη διαθήκη του και να ορκιστούν πίστη μεταξύ τους. Ο Λουδοβίκος ονομάστηκε από τότε βασιλιάς των Σαξόνων. Το 879 ο μεγαλύτερος αδελφός του Καρλομάγνος, που είχε μείνει ανάπηρος από ένα βαρύ εγκεφαλικό,, όρισε διάδοχό του τον Λουδοβίκο και πέθανε την επόμενη χρονιά.

Εξωτερική πολιτικήΕπεξεργασία

Τον Νοέμβριο του 878 μετά τον θάνατο του Καρόλου του Φαλακρού ο διάδοχός του Λουδοβίκος ο Τραυλός έκανε συμφωνία με τον Λουδοβίκο τον Νεότερο να σεβαστεί ο καθένας τη διαδοχή στα δύο βασίλεια από τους γιους τους, αλλά ο Λουδοβίκος ο Τραυλός πέθανε πρόωρα τον Απρίλιο του 879. Υποκινούμενος από μια ομάδα Δυτικών ευγενών υπό τον μοναχό Ζοσκελίν και τη φιλόδοξη σύζυγό του, ο Λουδοβίκος παραμέλησε τη συνθήκη και ετοιμάστηκε να κάνει εκστρατεία να καταλάβει το δυτικό βασίλειο. Έφτασε ώς το Βερντέν, αλλά όταν είδε ότι οι νέοι βασιλείς Λουδοβίκος Γ΄ και Καρλομάνος συμμάχησαν με τους κατοίκους της Λωρραίνης, αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει. Τον Φεβρουάριο 880 με τη συνθήκη του Ριμπεμόντ ορίστηκαν τα τελικά σύνορα των δύο βασιλείων που παρέμειναν ακλόνητα ως τον 14ο αιώνα.

Επιδρομές των ΒίκινγκΕπεξεργασία

Σε αντίθεση με τον πατέρα του ο Λουδοβίκος προσπαθήσει να συμφιλιωθεί με την αριστοκρατία ώστε να αποφύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις, προσπάθησε να δημιουργήσει συγγενικούς δεσμούς με τις πιο ισχυρές οικογένειες του βασιλείου. Από το καλοκαίρι του 879 οι Βίκινγκ ξεκίνησαν ομαδικές επιθέσεις στο βασίλειό του. Στη μάχη του Θιμεόν τον Φεβρουάριο του 880 τους νίκησε, αλλά ο γιος του Ούγος σκοτώθηκε. Λίγο αργότερα οι επιδρομείς συνέτριψαν τον κουνιάδο του Μπρούνο, που σκοτώθηκε στη μάχη. Οι επιδρομές των Βίκινγκ συνεχίστηκαν αμείωτα ώς τον θάνατό του. Ο αδελφός του Κάρολος, που τον διαδέχθηκε, κατάφερε αμέσως να ενώσει ολόκληρο το ανατολικό βασίλειο.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε τη Λιουτγκάρδη των Οθωνιδών, κόρη του Λούντολφ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:

  • Χιλντεγκράδη 875/878 ή 881 - μετά το π. 900, απεβίωσε 20 ετών (ή λίγο μεγαλύτερη).
  • δύο αγόρια, απεβίωσαν νωρίς.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε φυσικά τέκνα:

  • (νόθος) Ούγος π. 855/60-880, κόμης της Σαξονίας.
  • (νόθος) Ανταλάρντ.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Oman, Charles. The Dark Ages 476–918. London: Rivingtons, 1914.
  • Bowlus, Charles R. "Imre Boba's Reconsiderations of Moravia's Early History and Arnulf of Carinthia's Ostpolitik (887-892). Speculum, Vol. 62, No. 3. (Jul., 1987), pp 552–574.
  • Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages, c. 800–1056. Longman, 1991.
  • Annales Fuldenses translated by Timothy Reuter, with commentary (subscription needed).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis the Younger της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).