Η Λουρουτζίνα είναι κατεχόμενο χωριό κοντά στην Αθηαίνου, Άγιο Σωζόμενο(ερειπωμένο σήμερα),Λύμπια, Δάλι, Πυρόι και Πετροφάνι. Είναι το χωριό των λινοπαμπάκων καθώς πολλοί Τούρκοι ήταν στην ουσία κρυπτοχριστιανοί. Οι Τούρκοι-κρυπτοχριστιανοί μιλούσαν μόνο ελληνικά λόγω του ότι δεν γνώριζαν τούρκικα. Επίσης ήταν ενα απο τα πιο πολυπληθέστερα τουρκοκυπριακά χωριά της Κύπρου πριν το '74. Προσπάθειες του Ραούφ Ντενκτάς για εκτουρκισμό του χωριού είχαν ως σκοπό την αλλαγή της ταυτότητας των κατοίκων και η αλλαγή του ονόματος του χωριού απο Λουρουτζίνα σε Ακιντσιλάρ το 1958. Το 1831 κατά την απογραφή του πληθυσμού το τουρκικό ποσοστό του πληθυσμού ήταν 81%. Σχεδόν όλοι οι Έλληνες έφυγαν από το χωριό στη δεκαετία του 1950, ως αποτέλεσμα των διακοινοτικών εντάσεων που δημιουργήθηκαν κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Μέχρι το 1960, στο χωριό απέμειναν μόνο τρεις Έλληνες.

ΕκκλησίεςΕπεξεργασία

Ο Άγιος Ανδρόνικος βρίσκεται εκεί,είναι κτίσμα του 1831 ενώ η εκκλησία του Αγίου Επιφανίου είναι κτισμένη πάνω σε ένα λόφο του χωριού, κτίσμα του 14 αιώνα. Επιπρόσθετα 3 χιλιόμετρα έξω από το χωριό υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Στην περιοχή η παλαιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ λεηλατήθηκε από τους Τούρκους εισβολείς το '74. Στα βορειοδυτικά της Λουρουτζίνας υπήρχε μεγάλος συνοικισμός με το όνομα Καταλύματα, που είχε δύο ναούς αφιερωμένους στην Αγία Μαρίνα και στην Παναγία τη Φιλιδκιώτισσα. Σύμφωνα με το μύθο αυτοί οι δύο ναοί κτίστηκαν για τον ακόλουθο λόγο: οι κάτοικοι των Καταλυμάτων βρίσκονταν διαρκώς σε φιλονικίες λόγω ενός δράκου που κατοικούσε σε ένα σπήλαιο. Απελπισμένοι παρακάλεσαν την Παναγία να εξοντώσει το δράκο και στο σημείο όπου ήταν αυτός να της κτίσουν μια εκκλησία. Μετά από πολλές προσευχές ξέσπασε μια δυνατή θύελλα και ένας κεραυνός μοίρασε τον βράχο. Ο δράκος εξαφανίστηκε και η μεγάλη σχισμή του βράχου έμεινε με το όνομα«σσίστρα του δράκου». Έτσι οι κάτοικοι του χωριού, στη μια πλευρά του βράχου έκτισαν τον ναό της Παναγίας, που ονομάστηκε Φιλιδκιώτισσα διότι έγινε αιτία να φιλιωθούν, και από την άλλη πλευρά έκτισαν έναν ναό αφιερωμένο στην Αγία Μαρίνα, γιατί ορισμένοι κάτοικοι προσεύχονταν και σ' αυτήν για να λύση το πρόβλημα με το δράκο.[1]

Οι δύο εκκλησίες ήταν κάπως λαξευμένες εκεί, πράγμα το οποίο ήταν άξιο θαυμασμού για την περιοχή αλλά και για τους παλαιούς κατοίκους της κοινότητας

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία