Λουτρά Καΐτσης Φθιώτιδας

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 39°04′38.00″N 22°18′56.50″E / 39.0772222°N 22.3156944°E / 39.0772222; 22.3156944

Τα Λουτρά Καΐτσης[1][2] ή Ιαματικές Πηγές Δρανίστας - Κάιτσας είναι οι εγκαταστάσεις των λουτρών οι οποίες αναφέρονται ως ξεχωριστός οικισμός.

Λουτρά Καΐτσης
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Λουτρά Καΐτσης
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΣτερεάς Ελλάδας
Περιφερειακή ΕνότηταΦθιώτιδας
ΔήμοςΔομοκού
Δημοτική ΕνότηταΞυνιάδος
Γεωγραφία και στατιστική
Υψόμετρο430
Πληθυσμός0 (2011)
Άλλα
Ταχ. κωδ.35010
Τηλ. κωδ.+30 22320

Γεωγραφία - ΙστορίαΕπεξεργασία

Τα Λουτρά Καΐτσης βρίσκονται στην Στερεά Ελλάδα, στα βορειοδυτικά όρια της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Απέχουν 23 χλμ. Δ. από τον Δομοκό, 53 χλμ. ΒΔ. από την Λαμία, 43 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 4 χλμ. Β. της Μακρυρράχης η οποία παλιά ονομαζόταν Κάιτσα. Είναι κτισμένα σε κατάφυτη περιοχή, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Σμόκοβου ενώ ανατολικά και βόρεια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας. Διαχειριστής των λουτρών είναι η Διαδημοτική Επιχείρηση Ιαματικών Λουτρών Δρανίστας - Καϊτσας και οι εγκαταστάσεις τους περιλαμβάνουν ατομικούς λουτήρες, τρία ξενοδοχεία, εστιατόριο, κυλικείο. Τα νερά των λουτρών είναι αλκαλικά σε θερμοκρασία 20-22 °C και έχουν κατευναστική δράση για χρόνιους ρευματισμούς, οσφυοϊσχιαλγίες, σπονδυλοαρθρίτιδα, παραμορφωτική αρθρίτιδα, μυαλγίες, πονοκεφάλους, αυχενικό σύνδρομο, γυναικολογικές παθήσεις.[1] Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μακρυρράχης.[2] Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Μακρυρράχη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυρράχης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.[3]

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «Σύντομο Ιστορικό Μακρυρράχης | Δήμος Δομοκού». www.domokos.gr. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2020. 
  2. 2,0 2,1 «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2020. 
  3. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10634 (σελ. 160 του pdf)