Ο Λόταρ Χέμπερτ Ματέους (γερμανικά: Lothar Herbert Matthäus , 21 Μαρτίου 1961) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόμενος ως επιτελικός μέσος τη δεκαετία του 1980 και σε πιο οπισθοχωρημενες θέσεις αργότερα, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους του αθλήματος όλων των εποχών.[1][2][3][4] Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 15η θέση.[5] Ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο πρώτος που ονομάστηκε επίσης Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ.[6]

Λόταρ Ματέους

2002
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΛόταρ Χέμπερτ Ματέους
Ημερ. γέννησης21 Μαρτίου 1961 (1961-03-21) (59 ετών)
Τόπος γέννησηςΈρλανγκεν, Δυτική Γερμανία
Ύψος1,74 μ.
ΘέσηΜέσος
Ομάδες νέων
1971-1979ΦΚ Χερτζογκενάουραχ (D/R)
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1979-1984Γκλάντμπαχ162(36)
1984-1988Μπάγερν Μονάχου113(57)
1988-1992Ίντερ115(40)
1992-2000Μπάγερν Μονάχου189(28)
2000-2001Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς16(0)
Σύνολο595(161)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1979-1983Δυτική Γερμανία U2115(2)
1979-1981Δυτική Γερμανία4(1)
1980-2000Γερμανία150(23)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
2001-2002Ραπίντ Βιέννης
2002-2003Παρτιζάν Βελιγραδίου
2004-2006Ουγγαρία
2006Ατλέτικο Παραναένσε
2006-2007ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ
2008-2009Μακάμπι Νετάνια ΦΚ
2010-2011Βουλγαρία
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Καριέρα σε συλλόγουςΕπεξεργασία

Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ

Ο Ματέους γεννήθηκε στην πόλη Έρλανγκεν της Βαυαρίας, τότε Δυτική Γερμανία. Πέρασε τις πρώτες μέρες του στην ομάδα νεολαίας της ΦΚ Χερτζογκενάουραχ, που βρίσκεται σε μια μικρή πόλη κοντά στη Νυρεμβέργη.[7] Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ το 1979, όπου αγωνίστηκε έως το 1984 συνήθως ξεκινώντας ως αμυντικός μέσος. Καθιερώθηκε με την πρώτη χρονιά στην ομάδα με 28 συμμετοχές στην πορεία πρωταθλήματος, αν και η έβδομη θέση που τερμάτισε τελικά ήταν απογοητευτική. Η αναγνώριση ήρθε με την πορεία της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1980, όπου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις ιδιαίτερα στους ημιτελικούς με τη Στουτγκάρδη με αποτέλεσμα να κληθεί στην εθνική της χώρας του.[8] Με τη Μπορούσια έφτασε ακόμα στον τελικό στο Κύπελλο Γερμανίας το 1984, όπου αντιμετώπισε την μετέπειτα ομάδα του Μπάγερν Μονάχου χάνοντας στα πέναλτι με δικό του αποτυχημένο.[9][10]

Μπάγερν Μονάχου

Μετακινήθηκε στην Μπάγερν το 1984, στην πρώτη του θητεία με την Μπάγερν Μονάχου, η οποία είχε σημαντικές αλλαγές στην ομάδα που είχε κυριαρχήσει στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο Ματέους ανέλαβε ηγετικό ρόλο στη θέση του Πάουλ Μπράιτνερ που είχε αποχωρήσει από την πρώτη χρονιά ήρθε η πρώτη επιτυχία με τον τίτλο του πρωταθλήματος. Ανέλαβε όμως και ρόλο σκόρερ σημειώνοντας 16 τέρματα στο πρωτάθλημα. Συνολικά κατέκτησε με την ομάδα τρεις φορές την Μπουντεσλίγκα τις χρονιές 1984–85, 1985–86, 1986–87, και μια φορά το Κύπελλο Γερμανίας το 1986.[11][12]

Την αγωνιστική περίοδο 1986–87 η Μπάγερν με ηγέτη το Ματέους έφτασε στην ευρωπαϊκή αναγνώριση όταν στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έφερε τη σύγκρουση δύο πραγματικά μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, της γερμανικής πρωταθλήτριας με τη Ρεάλ Μαδρίτης με την πρώτη να υπερισχύει στο πρώτο παιχνίδι με 4-1 με δύο τέρματα του Ματέους.[13] Φτάνοντας στον τελικό ο βαυαρικός σύλλογος ήταν το ακλόνητο φαβορί, όλα πήγαιναν σύμφωνα με τα σχέδια, με την Μπάγερν 1-0 μπροστά με μόλις 11 λεπτά να απομένουν, αλλά ηττήθηκε από την Πόρτο τελικά με 2-1.[14]

Ίντερ

Το 1988 μαζί με τον συμπαίκτη του στην Μπάγερν Αντρέας Μπρέμε μεταγράφηκε στην Ιταλική Ίντερ και κατέκτησε με το σύλλογο την Σέριε Α το 1988–89, το Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας το 1989 και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1991.[15] Η καλύτερη χρονιά ήταν το 1990-91 όταν σημείωσε 23 γκολ σε 46 αγώνες και κέρδισε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς από τη ΦΙΦΑ, ο πρώτος νικητής του διαγωνισμού.[16] Γρήγορος και δυνατός, με πολύ καλή τεχνική, ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών οδήγησε την ιταλική ομάδα έχοντας ηγετικό ρόλο και μεταφέροντας το πνεύμα του νικητή που έδωσε στην Ίντερ το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 8 χρόνια. Ήταν ο ποδοσφαιριστής που έδινε το ρυθμό ή τον άλλαζε ανάλογα με τις συνθήκες του αγώνα. Ένας σοβαρός τραυματισμός του τον Απρίλιο του 1992 απέναντι στην Πάρμα τον άφησε εκτός δράσης για πάνω από τρεις μήνες.[17]

Μπάγερν Μονάχου

Επέστρεψε στην Μπάγερν το 1992 και παρόλο που ήταν ήδη 31 ετών έμεινε εκεί άλλα 8 χρόνια έως το 2000. Ο τραυματισμός του περιόρισε τις δυνατότητές του και έτσι προτιμήθηκε η θέση του να είναι ως λίμπερο. Κατέκτησε με την ομάδα άλλες 4 φορές την Μπουντεσλίγκα 1993–94, 1996–97, 1998–99, 1999–2000 και μια φορά ακόμα το 1998 το Κύπελλο Γερμανίας.[18] Το 1996 κατέκτησε εκ νέου το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μετά την επικράτηση επί της Μπορντό με 3-1[19] και ο μόνος τίτλος που δεν κατάφερε να κερδίσει στην καριέρα του ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ που ούτε στον τελικό του 1999 κατάφερε. Βρέθηκε πολύ κοντά όταν μέχρι το 89ο λεπτό η Μπάγερν νικούσε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1-0, αλλά σε μία από τις εντυπωσιακότερες ανατροπές στην ιστορία του θεσμού οι Άγγλοι νίκησαν με 2-1.[20] Το 1999, εξελέγη και πάλι Γερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς παρά το γεγονός ότι ήταν σε ηλικία 38 ετών.[21] Στις 8 Μαρτίου 2000 έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι της ευρωπαϊκής πορείας του απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Μέτροσταρς

Το 2000 μετακόμισε στις Η.Π.Α για να αγωνιστεί με την ομάδα Μέτροσταρς της Νέας Υόρκης όπου παρέμεινε έως το Σεπτέμβριο του 2001 αποχωρώντας από την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών.[22]

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα το 1980 συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ιταλία μπαίνοντας σαν αλλαγή στον αγώνα με την Ολλανδία (14 Ιουνίου) που έληξε με νίκη της γερμανικής ομάδας με 3-2 , ενώ δύο χρόνια αργότερα ήταν στην ομάδα της Δυτικής Γερμανίας που έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου αγωνιζόμενος σε δύο συναντήσεις της πρώτης φάσης.[23] Μετά από αυτή τη διοργάνωση κερδίζει θέση βασικού και στον τελικό του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου (1986) είναι ο προσωπικός φρουρός του Ντιέγκο Μαραντόνα.[24] Ο Ματέους έκτοτε καθιερώθηκε και ως ανασταλτικός μέσος, όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο. Από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988 ήταν και αρχηγός της εθνικής, διοργάνωση στην οποία η Γερμανία αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Ολλανδία.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν από τους πρωταγωνιστές της νικηφόρου πορείας της Δυτικής Γερμανίας, αγωνίστηκε και πάλι σε θέση επιτελικού μέσου δίνοντας επιθετικό χαρακτήρα στην ομάδα κάτω από τις οδηγίες του Φραντς Μπεκενμπάουερ, σημείωσε 4 τέρματα (δύο στην πρεμιέρα απέναντι στη Γιουγκοσλαβία) και ήταν αυτός που σήκωσε το τρόπαιο στη ρεβάνς το τελικού του Μεξικού.[25] Στον τελικό αγωνίστηκε ως επιθετικός μέσος μένοντας ελεύθερος από τα καθήκοντα του τελικού του 1986.[26] Ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ από την οποία προήλθε το πέναλτι που έκρινε τον αγώνα. Ο ίδιος κέρδισε την ασημένια μπάλα ως δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα.[27] Το 1990 κατέκτησε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας.[28] Το Νοέμβριο του 1993 αγωνίστηκε για 104η φορά με την Εθνική Γερμανίας ξεπερνώντας την επίδοση του Μπεκενμπάουερ.[23] Στα επόμενα δύο Παγκόσμια Κύπελλα η Γερμανία ήταν εκτός τετράδας, ο δε Ματέους αγωνίστηκε ως λίμπερο. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, συμπληρώνοντας 150 διεθνείς εμφανίσεις (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές). Είναι ο Γερμανός παίκτης με της περισσότερες συμμετοχές (150 εμφανίσεις, 83 για τη Δυτική Γερμανία) και 23 γκολ για τη γερμανική εθνική ομάδα.[23]

Έχοντας συμμετάσχει σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα (Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998), ήταν ο δεύτερος που κατάφερε κάτι τέτοιο (μετά το Μεξικανό Αντόνιο Καρμπαχάλ)[29] και κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα παιχνίδια από έναν παίκτη σε Παγκόσμια Κύπελλα (25 συνολικά).[30][26] Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (FIFA Hall of Fame) στην Πατσούκα του Μεξικού.[31]

 
Ο Ματέους πανηγυρίζει το γκολ εναντίον της Τσεχοσλοβακίας με πέναλτι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990

ΠροπονητήςΕπεξεργασία

Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από την Αυστριακή Ραπίντ Βιέννης, όπου έμεινε από τον Σεπτέμβριο του 2001 έως τον Μάιο του 2002. Ακολούθησε η Παρτιζάν Βελιγραδίου το Δεκέμβριο του 2002 με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα την σεζόν 2002-03. Η καλύτερη στιγμή του με τον σύλλογο ήρθε τον Αύγουστο του 2003, όταν η Παρτιζάν απέκλεισε στον τρίτο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ για να φτάσει στη φάση των ομίλων του 2003-04, αλλά παραιτήθηκε λίγο καιρό αργότερα για να αναλάβει την Εθνική Ουγγαρίας χωρίς επιτυχίες.[32]

Το 2006 πέρασε από την Βραζιλιάνικη ομάδα Ατλέτικο Παραναένσε: μόλις πέντε εβδομάδες μετά από την υπογραφή του συμβολαίου του ενημέρωσε την ομάδα για την ανάγκη να επιστρέψει πίσω στην Ευρώπη, προκειμένου να ασχοληθεί με ένα επείγον προσωπικό πρόβλημα, αλλά τους διαβεβαίωσε ότι θα είναι και πάλι πίσω σε λίγες ημέρες. Μετά από απουσία δύο εβδομάδων, έστειλε την παραίτησή του στις 20 Μαρτίου και δεν επέστρεψε στη Βραζιλία. Στις 19 Μαΐου 2006, ο Ματέους συνέχισε ως προπονητής της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ (πρώην Αούστρια Σάλτσμπουργκ) για την επερχόμενη χρονιά 2006-07. Σύντομα, στην ομάδα υπέγραψε επίσης ο Τζιοβάνι Τραπατόνι, πρώην προπονητής του Ματέους τόσο στην Ίντερ όσο και στη Μπάγερν ως διευθυντής ποδοσφαίρου. Στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι οι δυο τους μοιράστηκαν ουσιαστικά τα καθήκοντα στην προπόνηση. Παρά το ότι η ομάδα κατέκτησε το αυστριακό πρωτάθλημα με μεγάλη διαφορά, ο Ματέους τελικά θα απολυθεί στις 12 Ιουνίου 2007.[33]

Στις 13 Απριλίου 2008, υπέγραψε με τον ισραηλινό σύλλογο Μακάμπι Νετάνια ως προπονητής της ομάδας από την αρχή της σεζόν 2008-09. Προς το τέλος της σεζόν, με το ισραηλινό πρωτάθλημα να συνεχίζεται και την Μακάμπι Νετάνια να βρίσκεται στην τέταρτη θέση, ανακοινώθηκε ότι ο Ματέους δεν θα παραμείνει για δεύτερη χρονιά.[34] Η ομάδα τελείωσε το πρωτάθλημα στην τέταρτη θέση. Ακολούθησε η Εθνική Βουλγαρίας, όπου ο Ματέους ανέλαβε να την οδηγήσει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όμως δεν τα κατάφερε και το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε.

ΤίτλοιΕπεξεργασία

Μπάγερν Μονάχου

  • Μπουντεσλίγκα (7) : 1984-85 , 1985-86 , 1986-87 , 1993-94 , 1996-97 , 1998-99 , 1999-2000
  • Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Pokal) (3) : 1985-86 , 1997-98 , 1999-2000
  • Σούπερ Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Supercup) : 1987
  • Fuji-Cup (4) : 1987 , 1988 , 1994 , 1995
  • Κύπελλο UEFA : 1995-96
  • DFB-Ligapokal (3) : 1997 , 1998 , 1999

Ίντερ

  • Πρωτάθλημα Ιταλίας : 1988-89
  • Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 1989
  • Κύπελλο UEFA : 1990-91

Μέτροσταρς

  • MLS Πρωταθλητής Ανατολικής Περιφέρειας : 2000

Γερμανία

  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1990
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1980

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  • Χρυσή Μπάλα : 1990
  • IFFHS Καλύτερος Παίκτης του κόσμου : 1990
  • Παίκτης της χρονιάς της FIFA : 1991
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια μπάλα : 1990
  • Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα : 1990
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1988
  • Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Γερμανία (2) : 1990, 1999
  • Kicker Bundesliga Ομάδα της σεζόν (5) : 1982-83, 1984-85, 1987-88, 1992-93, 1993-94
  • Pirata d'Oro (Διεθνής Παίκτης της Χρονιάς): 1991
  • FIFA XI (3) : 1996, 1997, 2001
  • FIFA 100
  • IFFHS : 15ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • IFFHS θρύλοι

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «The 100 best soccer players of all time». Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  2. «FourFourTwo's 100 Greatest Footballers EVER: 30 to 21». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  3. «Les 100 meilleurs joueurs de football de tous les temps». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020. 
  4. «Top 10 Greatest Soccer Players of All Time». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 
  5. «IFFHS Century Elections».  Text "accessdate Ανακτήθηκε 13 Απριλίου 2020" ignored (βοήθεια)
  6. «LOTHAR MATTHÄUS. Biography». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. .
  7. «Lothar Matthäus». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  8. «Borussia.de : Lothar Matthäus». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020. 
  9. «Lothar Matthäus : player profile». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  10. «DFB Pokal final 1984». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  11. «Britannica : Lothar Matthäus». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. .
  12. «Lothar Matthaus: O Fiel da Balança». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2020. 
  13. «Real Madrid v Bayern: the night Juanito kicked Matthäus in the face». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  14. «FC Bayern Munich». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  15. «FC Internazionale Milano : LOTHAR MATTHÄUS». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020. 
  16. «Best soccer player from the year you were born (1950-2017)». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020. 
  17. «WHEN LOTHAR MATTHÄUS WENT TO INTER MILAN AND BECAME A LEGEND». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020. 
  18. «France Football : LOTHAR MATTHÄUS». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020. 
  19. «LOTHAR MATTHÄUS:THE GERMAN ENGINE THAT ENLIGHTENED THE WORLD». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 
  20. «Lothar Matthäus: The story of a Bundesliga legend». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  21. «Lothar Matthäus». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  22. «Metrostars: Lothar Matthäus». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  23. 23,0 23,1 23,2 «Lothar Matthäus - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020. 
  24. «Which Germany Star Will Be the Matthaus to Messi's Maradona?». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  25. «Ranked! The 25 best World Cup players EVER». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  26. 26,0 26,1 «All-time Top 20: No. 11 Lothar Matthaeus». Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2020. 
  27. «FIFA World Cup All Star teams». Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  28. «Ballon d'Or Winner's List». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  29. «Players with the most FIFA World Cup™ Participations». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2020. 
  30. «Lothar Matthäus (West Germany/Germany)». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2020. 
  31. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  32. «Lothar Matthäus trainer». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  33. «Trapattoni inspires Red Bull Salzburg's first Austrian Bundesliga title». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  34. «Maccabi Netanya fires German great Lothar Matthaus». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 

ΠηγέςΕπεξεργασία