Μάνδρες Κιλκίς

οικισμός της Ελλάδας
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μάνδρες.

Οι Μάνδρες είναι χωριό του Νομού Κιλκίς. Διοικητικά εντάσσεται στο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γαλλικού. Παλαιότερα ήταν έδρα της Κοινότητας Μανδρών. Βρίσκεται 17 χιλιόμετρα νότια του Κιλκίς και 32 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης, επί της Παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Εξαιτίας εγγύτητας με τη πόλη της Θεσσαλονίκης ο πληθυσμός είναι αστικοποιημένος, ενώ οι αγροτικές δραστηριότητες έχουν συρρικνωθεί. Με βάση τα στοιχεία της πληθυσμιακής απογραφής του 2001 στον πρωτογενή τομέα απασχολείται το 6% του ενεργού πληθυσμού, ενώ στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα το 39% και το 54% αντίστοιχα. Παλαιότερα η κυριότερη αγροτική δραστηριότητα των κατοίκων του χωριού ήταν η σηροτροφία[1].

Μάνδρες
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Μάνδρες
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
Περιφερειακή ενότηταΚεντρική Μακεδονία
ΔήμοςΚιλκίς
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΜακεδονία
ΝομόςΚιλκίς
Υψόμετρο100 μ
Πληθυσμός475 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΑμπάρκιοϊ
Ταχ. κωδ.61100
Τηλ. κωδ.23410

ΓεωγραφίαΕπεξεργασία

Το χωριό είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στο οροπέδιο του Όρους Καμήλα σε υψόμετρο 100 μέτρων, ενώ σε μικρή απόσταση δυτικά του βρίσκεται ο Γαλλικός ποταμός και η Πικρολίμνη.

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το χωριό κτίστηκε το έτος 1914 πάνω στα ερείπια του κατεστραμμένου χωριού Αμπάρκιοϊ (Хамбаркьой). Στην ίδια περιοχή υπήρχε κατά την ρωμαϊκή περίοδο οικισμός. Οι πρώτοι κάτοικοι των Μανδρών ήταν πρόσφυγες από την Κωμόπολη Μανδρίτσα (Мандрица) της Θράκης, που πλέον υπάγεται στο κράτος της της Βουλγαρίας, μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ. Οι πρόγονοι τους ήταν Αρβανίτες δίγλωσσοι, καθώς μιλούσαν Ελληνικά και Αρβανίτικα. Κατά την παράδοση και σύμφωνα με την άποψη ορισμένων ιστορικών η καταγωγή τους προέρχεται από την περιοχή της Ηπείρου, και πιο συγκεκριμένα της Κορυτσάς (Βιθκούκι, Μοσχόπολη) και του Σουλίου Θεσπρωτίας. Ωστόσο εξαιτίας των επιμειξιών τους με άλλες πληθυσμιακές ομάδες, η αρχική τους ταυτότητα έχει πλέον απολεσθεί. Σήμερα το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα τείνει να εξαφανισθεί καθώς ομιλείτε από ορισμένους ηλικιωμένους κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, στις 19 Ιουνίου 1913 στις μάχες Κιλκίς - Λαχανά, εδώ οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις συνάντησαν τις πρώτες αντιστάσεις από τις αντίστοιχες βουλγαρικές, καθώς κινούνταν προς την απελευθέρωση του Κιλκίς.

ΠληθυσμόςΕπεξεργασία

Κατά την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 475 κατοίκους, ενώ σε απογραφές του παρελθόντος ο πληθυσμός είχε ως εξής:

Έτος Κάτοικοι
1940 656
1951 633
1961 712
1971 550
1981 584
1991 684
2001 668
2011 475

ΠολιτισμόςΕπεξεργασία

Στις Μάνδρες δραστηριοποιούνται δυο σύλλογοι:

Πολιτιστικός Σύλλογος ΜανδρώνΕπεξεργασία

Ίδρυση : 1987

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μανδρών δραστηριοποιείται ενεργά, μέσου πολιτιστικών εκδηλώσεων αλλά και αναβίωσης παραδοσιακών εθίμων όπως το (έθιμο του Λαζάρου) καθώς και το (έθιμο του Μπέη), επιπλέον διατηρεί λογογραφική έκθεση καθώς και τράπεζα αίματος.

Το 2013 με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την επανίδρυση του χωριού, πραγματοποήθηκε εορταστικό παραδοσιακό γλέντι.

Αθλητικός Σύλλογος ΜανδραϊκόςΕπεξεργασία

Ίδρυση : 1970
Διάλυση : 2012

ΑξιοθέαταΕπεξεργασία

 
Το εσωτερικό τέμπλο του ναού.

Το 1864 ανεγέρθη ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου μαζί με το καμπαναριό του. Επιπλέον σε δασύλλιο πλησίον του χωριού λειτουργεί το Παρεκκλήσιο της Αναστάσεως του Κυρίου. Ενώ το κέντρο του οικισμού κοσμεί ένας παραδοσιακός μύλος.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου. "Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης". Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας. Θεσσαλονίκη, 1993.
  • Απόστολος Μαϊκίδης. "Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε." Σημειώσεις - Αναμνήσεις - Παράδοσις. Θεσσαλονίκη, 1972.
     
    Προσκυνητάρι του Αγίου Δημητρίου.
    Απόστολος Μαϊκίδης. "Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης", Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης. Ημερολόγιο- Λεύκωμα, 4, 1985-1986.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Συντεταγμένες: 40°52′09″N 22°54′39″E / 40.86917°N 22.91077°E / 40.86917; 22.91077

  1. «σηροτροφία - Βικιλεξικό». el.wiktionary.org. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2017.