Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Μάριος Βάρβογλης (Βρυξέλλες, 10 Δεκεμβρίου 1885 - Αθήνα, 30 Ιουλίου 1967) ήταν Έλληνας συνθέτης. Θεωρείται μαζί με τους Αιμίλιο Ριάδη, Διονύσιο Λαυράγκα, Γεώργιο Λαμπελέτ, και Μανώλη Καλομοίρη, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης νεοελληνικής μουσικής σκηνής.[4]

Μάριος Βάρβογλης
Μάριος Βάρβογλης - Marios Varvoglis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 10  Δεκεμβρίου 1885[1]
Βρυξέλλες[2]
Θάνατος 30  Ιουλίου 1967[2]
Αθήνα[3]
Τόπος ταφής Ζωγράφου[2]
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris[2]
Schola Cantorum του Παρισιού[2]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συνθέτης
μαέστρος
διδάσκων πανεπιστημίου
Εργοδότης Ωδείο Αθηνών[2]

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου και ήταν γιος του Νικολάου Βάρβογλη, αξιωματικού του στρατού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλαιά οικογένεια της Τρίπολης και ήταν ανηψιός του πολιτικού Φίλιππου Βάρβογλη, εγγονός του πολιτικού Παναγιώτη Βάρβογλη και δισέγγονος του αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Βάρβογλη. Μεγάλωσε στην Αθήνα.

Σπούδασε μουσική στο Ωδείο του Παρισιού και την Σκόλα Καντόρουμ (Schola Cantorum de Paris) της ίδιας πόλης με τους Λερού (Leroux), Ζορζ Κοσάντ (Georges Caussade), Βενσάν ντ'Ιντί (Vincent d'Indy) και άλλους. Παρέμεινε στο Μονπαρνάς (Montparnasse) του Παρισιού μέχρι το 1922 και διατήρησε στενές σχέσεις με κύκλους καλλιτεχνών που συμπεριλάμβαναν τους Αλφρέντο Καζέλα (Alfredo Casella), Μωρίς Ραβέλ (Maurice Ravel), Εντγκάρ Βαρέζ και τον Αμεντέο Μοντιλιάνι (Amedeo Modigliani) ο τελευταίος πίνακας του οποίου ήταν το πορτρέτο του Βάρβογλη.

Μετά το 1920, δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών και ενεργοποιήθηκε στο χώρο της μουσικής κριτικής και σύνθεσης. Καταδιώχθηκε κατά την διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου στην Ελλάδα για τις πολιτικές πεποιθήσεις του, και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε Βρετανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1967 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Δήμου Ζωγράφου. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.

ΈργοΕπεξεργασία

 
Πορτρέτο του Μάριου Βάρβογλη από τον Αμεντέο Μοντιλιάνι (1919)

Η μουσική του Βάρβογλη ανήκει στην Ελληνική εθνική μουσική σχολή, αλλά ήταν επίσης επηρεασμένος από την Γαλλική τεχνοτροπία. Ενδεικτικά, κάποια από τα έργα του είναι τα παρακάτω:

Λυρική σκηνή

  • Αγία Βαρβάρα (1912)
  • Το Απόγευμα της Αγάπης (1944)

Μουσική επένδυση

Ορχηστρικά

  • Το πανυγήρι/the feast (1906–9)
  • Ποιμενική σουίτα (1912)
  • Καπρίτσιο (1914)
  • Κανόνας, Χορικό και Φούγκα στον Μπαχ (1930)
  • Πρελούδιο, χορικό και φούγκα στον Μπαχ (1937)
  • Στοχασμός για βιολί (1938)
  • Δάφνες και Κυπαρίσσια (1950)
  • Πίσω από το συρματόπλεγμα (1945)

Αίθουσας

  • Doll's Serenade (1905)
  • Ποιμενική σουίτα (1912)
  • Hommage a César Franck (βιολί και πιάνο, 1922)
  • Τρίο για βιολί (1938)
  • Τρίο για πιάνο (1943)
  • Πρελούδιο και Φούγκα σε Βυζαντινό θέμα(1953)

Πιάνο

  • Η ώρα των παιδιών, 14 κομμάτια (1930)
  • Ελληνική Ραψωδία (1922)
  • Σονατίνα (1927)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία