Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Marie Luise von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 12 Αυγούστου 1872 - 8 Δεκεμβρίου 1956) ήταν κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

Μαρία Λουίζα
Πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Πριγκίπισσα Αριβέρτου του Άνχαλτ
Princess Marie Louise of Schleswig-Holstein.jpg
Γέννηση12 Αυγούστου 1872
Κάμπερλαντ Λοτζ, Μπερκσάϊρ, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Θάνατος8 Δεκεμβρίου 1956 (84 ετών)
Μπέρκλεϊ Σκουέρ, Λονδίνο, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Τόπος ταφής14 Δεκεμβρίου 1956
Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, Κάστρο Ουίνδσορ, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
3 Απριλίου 1957
Φρόγκμορ, Λονδίνο, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
ΣύζυγοςΑριβέρτος του Άνχαλτ (1891-1900)
Πλήρες όνομα
   Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Λουίζα Αυγούστα Μαρία Χριστίνα Έλενα
Αγγλικά: Frances Josephine Louise Augusta Marie Christina Helena
Γερμανικά: Franziska Josepha Luise Auguste Marie Christina Helena
ΟίκοςΣλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
ΠατέραςΠρίγκιπας Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
ΜητέραΠριγκίπισσα Έλενα του Ηνωμένου Βασιλείου
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Η Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Λουίζα Αυγούστα Μαρία Χριστίνα Ελένη γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1872 στο Κάμπερλαντ Λοτζ, και ήταν το τέταρτο παιδί και η νεότερη κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Έλενας του Ηνωμένου Βασιλείου.[1] Βαπτίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1872. Ανάδοχοι της ήταν ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας, Φραγκίσκος Ιωσήφ και η Βασίλισσα του Αννόβερου, Μαρία.

Ήταν παράνυφος στο γάμο της μητρικής θείας της, της Βεατρίκης με τον Ερρίκο του Μπάττενμπερκ το 1885.

Στις 6 Ιουλίου 1891 παντρεύτηκε τον Αριβέρτο του Άνχαλτ στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ.[2] Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Ο γάμος τους ακυρώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1900.[3][4]

Αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς και την προστασία των τεχνών. Εμπνεύστηκε τη δημιουργία του "Queen Mary's Dolls House" που παρουσιάζει τα έργα των Βρετανών τεχνιτών. Ίδρυσε το "Girl's Club" στο Μπέρμοντσεϊ που χρησίμευσε ως νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήταν παρούσα σε τέσσερις στέψεις βασιλέων, του θείου της, Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας το 1902, του εξαδέλφου της, Γεωργίου Ε΄ και της Μαρίας του Τεκ το 1911, του ανιψιού της, Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελίζαμπεθ Μπόους-Λάυον το 1937, και της μικρανιψιάς της Ελισάβετ Β΄ το 1953.

Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1956 στο Μπέρκλεϊ Σκουέρ σε ηλικία 84 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και αργότερα θάφτηκε στο Φρόγκμορ.

ΤίτλοιΕπεξεργασία

  • 1872–1891: Η Υψηλότητα Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
  • 1891–1900: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα του Άνχαλτ
  • 1900–1917: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
  • 1917–1956: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα

Τιμητικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  • VA: Κυρία του Τάγματος της Βικτωρίας και του Αλβέρτου 1893
  • CI: Κυρία του Τάγματος του Στέμματος της Ινδίας
  • RRC: Μέλος του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού
  • GBE: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας 1919
  • GCVO: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος 1953

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  • Ronald Allison and Sarah Riddell, eds., The Royal Encyclopedia (London: Macmillan, 1992).
  • "Obituary: Princess Helena Victoria, Charity and Social Services," 15 March 1948, p. 7.
  • "Royal Titles: German Names Dropped, British Peerages for Princes," The Times 20 July 1917, p. 7.
  1. This led to their being mockingly referred to as 'The Princesses of Nothing' by their cousin Victoria Mountbatten, Marchioness of Milford Haven, née Princess of Hesse and by Rhine, as her granddaughter Pamela Hicks records in her memoir "Daughter of Empire" (London 2012), p. 161.
  2. «Marriage». St George's Windsor. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  3. Robert Aldrich, The Seduction of the Mediterranean: Writing, Art and Homosexual Fantasy Routledge, 1993.
  4. Gods, Mongrels And Demons by Angus Calder (Bloomsbury Publishing, 2004)