Μεταξοχώρι Λασιθίου

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 35°4′10″N 25°33′55″E / 35.06944°N 25.56528°E / 35.06944; 25.56528


Το Μεταξοχώρι (μέχρι το 1955 Παρσᾶς[1]) είναι χωριό και Κοινότητα που ανήκει στο Δήμο Ιεράπετρας του Νομού Λασιθίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 12 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της Δίκτης, σε υψόμετρο 560 μέτρων.

Μεταξοχώρι Λασιθίου
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Μεταξοχώρι Λασιθίου
35°4′10″N 25°33′55″E
ΧώραΕλλάδα
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Ιεράπετρας
Γεωγραφική υπαγωγήΚρήτη
Πληθυσμός12 (2011)
Ζώνη ώραςUTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)

Ιστορικά στοιχείαΕπεξεργασία

Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) ως Parissea με 138 κατοίκους στην επαρχία Ρίζου ή Μπελβεντέρε. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Parissea, ενώ στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Parsa, με 13 χαράτσια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 29 χριστιανών οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 210 χριστιανούς κατοίκους και ανήκε στο δήμο Μουρνιών, της επαρχίας Βιάννου. Το 1920 ορίστηκε έδρα ομώνυμου δήμου στην επαρχεία Ιεράπετρας. Το 1928 εντάχθηκε στην κοινότητα Χριστού, αλλά μετά το 1951 έγινε έδρα ομώνυμης κοινότητας.

Ονομαζόταν παλαιότερα Παρσάς, μετονομάστηκε όμως σε Μεταξοχώρι το 1955 προς τιμήν του γεννημένου στο χωριό[2] ιεράρχη Μελέτιου Μεταξάκη, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης.

Απογραφές πληθυσμούΕπεξεργασία

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:[3]

Απογραφή 1900 1920 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός 167 199 214 281 250 56 55 12

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Παρσάς -- Μεταξοχώριον». Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Πανδέκτης. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2015. 
  2. Καραγεωργούδης, Εμμανουήλ (2008). Ο Μελέτιος Μεταξάκης ως μητροπολίτης Αθηνών. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Π. Πουρναρά. σελ. 19. 
  3. Σπανάκης, Στέργιος (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Β. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελ. 614.