Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ιάκωβος (κατά κόσμον Γεώργιος Τζαναβάρης; 1920-1971) ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Μητροπολίτης Γερμανίας.

Μητροπολίτης Γερμανίας Ιάκωβος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση4  Μαρτίου 1920
Θάνατος3  Δεκεμβρίου 1971
Βίρτσμπουργκ
Αιτία θανάτουτροχαίο ατύχημα
ΘρησκείαΟρθόδοξος Χριστιανισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΙερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1920 στο χωριό Αντιά Καρύστου Ευβοίας. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στις 29 Ιουνίου 1941 χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκηδόνος και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Μάξιμο, στη Μητρόπολη του οποίου και υπηρέτησε. Το 1946 προσελήφθη ως Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στις 21 Οκτωβρίου 1947 προήχθη σε Υπογραμματέα και στις 14 Δεκεμβρίου 1950 σε Αρχιγραμματέα της. Την ημέρα των Χριστουγέννων του 1950 χειροτονήθηκε πρεσβύτερο στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και την ίδια ημέρα έλαβε και το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Στις 5 Αυγούστου του 1954 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 8 Αυγούστου 1954 στον Πατριαρχικό Ναό από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Το 1964 οι τουρκικές αρχές τον απέλασαν από την Κωνσταντινούπολη ως ανεπιθύμητο και μετέβη στη Βοστώνη.

Μητροπολίτη ΓερμανίαςΕπεξεργασία

Στις 12 Αυγούστου 1969 η Ιερά και Αγία Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε Μητροπολίτη Γερμανίας.

Επί των ημερών του δημιουργήθηκαν νέες ενορίες και στελεχώθηκε η μητρόπολη με ιερείς. Περιόδευε σε όλη τη χώρα προς βοήθεια και ενίσχυση των Ελλήνων μεταναστών. Ακόμη ξεκίνησε τις διαδικασίες για την νομική αναγνώριση της Μητροπόλεως Γερμανίας από το Γερμανικό κράτος αλλά και τις πρώτες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής στη Γερμανία, όραμα που δεν πρόλαβε να υλοποιήσει λόγω του πρόωρου θανάτου του.[1][2][3][4]

Εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν να τελεί ετήσια δοξολογία για τη χούντα με συνέπεια να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς από το δικτατορικό καθεστώς των Αθηνών. Στις 3 Δεκεμβρίου 1971 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που η κοινή γνώμη των Ελλήνων της Γερμανίας το συνδέει με αντίδραση της χούντας για τη δημοκρατική του δράση[5]. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στη Βόννη στις 7 Δεκεμβρίου 1971. Η υποδοχή της σορού στην Ελλάδα έγινε με ελλιπή παρουσία των τότε δικτατορικών αρχών λόγω της πρότερης δράσης του Ιακώβου και ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κάρυστο.[6][7]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία