Μητροπολίτης Ιωακείμ Γεωργιάδης

Ο Ιωακείμ Γεωργιάδης υπήρξε ο τελευταίος μητροπολίτης Αίνου και Τραϊανουπόλεως και η δράση του σχετίζεται με την Αλεξανδρούπολη, που ήταν στην δικαιοδοσία του και η προσφορά του σ΄αυτήν και τους ανθρώπους της, σε δύσκολα χρόνια, είναι ξεχωριστή. Εξέχουσα εκκλησιαστική και εθνική φυσιογνωμία όπου προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους Έλληνες Χριστιανούς της περιοχής της Θράκης. [1][2][3]

Ιωακείμ Γεωργιάδης
Μητροπολίτης Αίνου & Τραϊανουπόλεως
Iwakeim Georgiadis(1907-1922).jpg
Μητροπολίτης Ιωακείμ Γεωργιάδης
Από1907
Έως1923
ΠροκάτοχοςΛεόντιος Ελευθεριάδης
ΔιάδοχοςΓερβάσιος Σαρασίτης
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση1876
Πρίγκηπος
Θάνατος5 Φεβρουαρίου 1927

ΒιογραφικόΕπεξεργασία

Ο Ιωακείμ Γεωργιάδης ή Γαλάκης, κατά κόσμον Επαμεινώνδας Γεωργιάδης, γεννήθηκε στην Πρίγκηπο της Προποντίδας το 1876, όπου και παρακολούθησε τα πρώτα γράμματα. Οι γονείς του, Γεώργιος και Λουκία, κατάγονταν από τη Χίο, από το χωριό Ευφημιανά. Δεν έζησε πολλά χρόνια, όμως η δράση του ήταν μεγάλη. Στις 5 Φεβρουαρίου 1927, μετά από διήμερη ασθένεια, εξαιτίας κάποιας δηλητηρίασης, πέθανε σε ηλικία 51 ετών και κηδεύτηκε με πολλές τιμές, όπως του άξιζε.

Σπουδές & ΕξέλιξηΕπεξεργασία

Ο τότε Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθωρίου, Ιωακείμ Σγουρός ο Χίος, πήρε τον Επαμεινώνδα υπό την προστασία του και μερίμνησε, ώστε να εισαχθεί ο νεαρός συμπατριώτης του στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία και αποφοίτησε το 1898. Στην συνέχεια, ο προστάτης του Ιωακείμ Σγουρός, αφού τον χειροτόνησε διάκονο και του έδωσε το όνομα Ιωακείμ, τον προσέλαβε ως αρχιδιάκονο της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθωρίου. Λίγο αργότερα, ο Ιωακείμ προήχθη σε πρωτοσύγκελο της ίδιας Μητρόπολης. Η εξέλιξη του ήταν ραγδαία και ανάλογη του έργου και της προσωπικότητας του. Οι κάτοικοι της Ξάνθης, σε καιρούς Τουρκοκρατίας, Χριστιανοί και όχι, τον αγαπούσαν και τον σέβονταν. Τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτηση του από τη σχολή, στις 25 Νοεμβρίου 1902, προεχειρίσθη υπό τον ψιλόν τίτλον Χριστουπόλεως, σε βοηθό επίσκοπο της μητρόπολης αυτής. Τέσσερα χρόνια μετά, στις 25 Ιανουαρίου 1907, προήχθη σε Μητροπολίτη Αίνου και Τραϊανουπόλεως, όπου και αρχίζει την εθνική και ανθρωπιστική του δράση. Το 1923 αφήνει την Μητρόπολη Αίνου και Τραϊανουπόλεως και εκλέγεται Μητροπολίτης Χαλκηδόνος.

ΠροσωπικότηταΕπεξεργασία

Ο Ιωακείμ Γεωργιάδης υπήρξε πνεύμα εύστροφο, διορατικό και συγχρόνως γνήσια χριστιανικό και ανθρώπινο, πρωτοστατεί σε ενέργειες που στόχο έχουν τη διατήρηση του ελληνικού φρονήματος στους καταπιεζόμενους κατοίκους της Θράκης και κυρίως των περιοχών που υπάγονταν στη Μητρόπολή του.

ΔράσηΕπεξεργασία

Η δράση του συμπίπτει με την παρουσία του Ίωνα Δραγούμη και των συνεργατών του στην περιοχή και τελειώνει αμέσως με την ενσωμάτωση της Θράκης στον ελληνικό κορμό, τουλάχιστον σε ότι αφορά την Αλεξανδρούπολη. Το 1907 για να προλάβει τον εκβουλγαρισμό των παιδιών στη μικρή πόλη και αφού κάλεσε τους Έλληνες προύχοντες, εξέθεσε το σχέδιο του για ένα σχολείο για να εκπληρωθούν οι σκοποί της ελληνικής και χριστιανικής παιδείας, και όλοι μαζί συζήτησαν το οικονομικό, μιας που το οικόπεδο υπήρχε. Μάλιστα, ο Μητροπολίτης Ιωακείμ Γεωργιάδης πίεζε τον Αντώνη Λεονταρίδη να αναλάβει τα έξοδα ανέγερσης του νεοκλασικού κτιρίου, που κτίσθηκε στο λοφίσκο του Αγίου Νικολάου. Παρόλα αυτά, η οικογένεια Λεονταρίδη αμφισβητεί αυτήν την πληροφορία.

Κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, όπου η δράση των κομιτατζήδων συνεχίζεται και στρέφεται κατά των Τούρκων, πολλά άτομα είχαν συγκεντρωθεί μέσα στον αυλόγυρο του Αγίου Νικολάου και ζητούσαν βοήθεια και προστασία από τον Μητροπολίτη Ιωακείμ Γεωργιάδη.

Το πιο γνωστό κατόρθωμα του Ιωακείμ είναι το τέχνασμα με τους ψαράδες και τα πυροφάνια τους, όταν πέτυχε, ως άλλος Κολοκοτρώνης, να ξεγελάσει τον Γιαβέρ Πασά και να τον αναγκάσει να περάσει έξω από το απροστάτευτο Δεδέαγατς, ώστε να αποφύγει το μένος των Τούρκων.

Η δράση του Ιωακείμ Γεωργιάδη παίρνει άλλη μορφή, όντας Μητροπολίτης Χαλκηδόνος.

Η δράση του όντας Μητροπολίτης ΧαλκηδόνοςΕπεξεργασία

Ο Ιωακείμ στην μεγάλη και ιστορική Μητρόπολη της Χαλκηδόνος , διετέλεσε πολλές φορές συνοδικός. Ως αρχηγός της Πατριαρχικής αντιπροσωπείας, τον Σεπτέμβριο του 1925 αποστέλλεται στη Βαρσοβία και επιδίδει Πατριαρχικόν και Συνοδικόν Τόμον. Σύμφωνα με αυτόν, η Ορθόδοξος Εκκλησία της Πολωνίας ανακηρύσσεται αυτοκέφαλη. Όμοια αποστολή ανέλαβε, το ίδιο έτος, και για την Εκκλησία της Ρουμανίας. Η διάσπαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν ραγδαία και οι αυτοκέφαλες εκκλησίες αύξαναν. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Χαλκηδόνα, διετέλεσε πρόεδρος της Θεολογικής Σχολής Χάλκης καθώς και πρόεδρος του Εθνικού Ορφανοτροφείου Αρρένων.

Φιλανθρωπική δράσηΕπεξεργασία

Μεγάλη υπήρξε και η φιλανθρωπική δράση του ως πρόεδρος εθνικών φιλανθρωπικών καταστημάτων. Στις δύσκολες ώρες της προσφυγιάς προήδρευσε για την περίθαλψη και αποκατάσταση πρώτων προσφύγων.

ΒραβεύσειςΕπεξεργασία

Η τούρκικη κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξίθρησκη και ανθρωπιστική ενέργεια του Ιωακείμ και απένειμε σ΄αυτόν μετάλλιο ανδρείας και ευχαριστήριο δίπλωμα. Για την όλη του δράση τιμήθηκε με ελληνικά παράσημα, εκτός από το τούρκικο που προαναφέραμε.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Δήμος Αλεξανδρούπολης, ΄΄Πρόσωπα & Μορφές της Αλεξανδρούπολης΄΄, Αθήνα, 2007
  • Κριτού Αθανάσιος, «Αλεξανδρούπολη – Η εκατοντάχρονη ιστορία της 1878 – 1978»

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία