Μπιλ Κλίντον

42ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής

Ο Ουίλλιαμ Τζέφερσον "Μπιλ" Κλίντον (William Jefferson "Bill" Clinton, πραγματικό όνομα: William Jefferson Blythe III, 19 Αυγούστου 1946), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 42ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1993 έως το 2001. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Μπιλ Κλίντον
Bill Clinton
Bill Clinton.jpg
42ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
Περίοδος
20 Ιανουαρίου 1993 – 20 Ιανουαρίου 2001
ΑντιπρόεδροςΑλ Γκορ
ΠροκάτοχοςΤζορτζ. Χ. Ο. Μπους
ΔιάδοχοςΤζορτζ Ο. Μπους
40ος και 42ος Κυβερνήτης του Αρκάνσας
Περίοδος
11 Ιανουαρίου 1983 – 12 Δεκεμβρίου 1992
ΑναπληρωτήςΟυίνστον Μπράιαν
Τζιμ Τάκερ
ΠροκάτοχοςΦρανκ Ουάιτ
ΔιάδοχοςΤζιμ Τάκερ
Περίοδος
9 Ιανουαρίου 1979 – 19 Ιανουαρίου 1981
ΑναπληρωτήςΤζο Περσέλ
ΠροκάτοχοςΤζο Περσέλ (υπηρεσιακός)
ΔιάδοχοςΦρανκ Ουάιτ
50ος Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας
Περίοδος
3 Ιανουαρίου 1977 – 9 Ιανουαρίου 1979
ΚυβερνήτηςΝτέιβιντ Πράιορ
Τζο Περσέλ ([υπηρεσιακός)
ΠροκάτοχοςΤζιμ Τάκερ
ΔιάδοχοςΣτιβ Κλαρκ
Προσωπικά στοιχεία
ΓέννησηΟυίλιαμ Τζέφερσον Μπλάιθ
19 Αυγούστου 1946 (1946-08-19) (74 ετών), Χόουπ, Άρκανσο, Η.Π.Α.
Πολιτικό κόμμαΔημοκρατικό Κόμμα
ΣύζυγοςΧίλαρι Κλίντον (από 1975)[1]
ΠαιδιάΤσέλσι Κλίντον
ΚατοικίαΝέα Υόρκη
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Τζώρτζταουν (B.S.)
Κολλέγιο Γιουνιβέρσιτι, Οξφόρδη
Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ (J.D.)
ΕπάγγελμαΠολιτικός, Δικηγόρος, Μουσικός, Ομιλητής και Συγγραφέας
ΒραβεύσειςΒραβείο Καρλομάγνος (2  Ιουνίου 2000)[2]
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Λευκού Λέοντος
Βραβείο των τεσσάρων ελευθεριών - μετάλλιο Ελευθερίας
Μετάλλιο ελευθερίας της Φιλαδέλφια
βραβείο Ελευθερίας (2005)
Sergio Vieira de Mello Citizen of the World
Τζέιμς Παρκς Μόρτον Διαθρησκευτικό Βραβείο
NAACP Image Award – President's Award (2001)
TED Prize (2007)[3]
Βραβείο χρυσής πλάκας από την Ακαδημία Επιτευγμάτων
Doublespeak Award (1997)
Grand Cross of the National Order of Honor and Merit (2011)
Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας
Fulbright Prize (2006)
Order of Logohu
Grand Collar of the Order of Good Hope
Ιππότης α΄τάξεως του Τάγματος του Σταυρού της Terra Mariana
St. George's Order of Victory
Order of State of Republic of Turkey
Ellis Island Medal of Honor
βραβείο Γκράμι
μέλος στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών
honorary doctor of the McGill University (16  Οκτωβρίου 2009)[4]
υποτροφία Ρόουντς
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Χόφστρα
Osgar (2008)
ΘρήσκευμαΒαπτιστής
ΥπογραφήSignature of Bill Clinton.svg
ΙστοσελίδαClinton foundation
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Επίσης, υπηρέτησε ως ο 40ος και 42ος Κυβερνήτης του Αρκάνσας (1979-1981 και 1983-1992), και ως 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας (1977-1979).

Αναλαμβάνοντας καθήκοντα Προέδρου σε ηλικία 46 ετών, ήταν ο τρίτος νεότερος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ανήλθε στο αξίωμα στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, και ήταν ο πρώτος πρόεδρος από τη γενεά των baby boomers. Ο Κλίντον έχει περιγραφεί ως Νέος Δημοκρατικός. Πολλές από τις πολιτικές του αποδίδονται στην κεντρώα φιλοσοφία διακυβέρνησης του Τρίτου Δρόμου. [5]

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Μπιλ Κλίντον, γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1946 στο Χόουπ του Αρκάνσας. και μεγάλωσε στο Χοτ Σπρίνγκς του Αρκάνσας, με το όνομα Ουίλλιαμ Τζέφερσον Μπλάιθ ο τρίτος. Είναι γιός του πλανόδιου πωλητή Ουίλλιαμ Τζέφερσον Μπλάιθ τζιούνιορ (ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα λίγο πριν την γέννησή του) και της Βιρτζίνια Ντελ Κάσιντι. Ο Μπιλ, έλαβε το επώνυμο του πατριού του, Ρότζερ Κλίντον.

Η οικογένεια μετακόμισε στο Hot Springs του Αρκάνσας το 1950.[6]

Μαθητικά χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Κλίντον, κατά τα μαθητικά του χρόνια στο Αρκάνσας, έγινε μαθητικός ηγέτης και δεξιοτέχνης μουσικός. Πήγε στο Λύκειο του Χοτ Σπρίνγκς, στο οποίο δραστηριοποιήθηκε ενεργά με την μουσική και το σαξόφωνο, λαμβάνοντας τίτλους επιβράβευσης.

Ο Κλίντον, επηρεάστηκε έντονα για την μετέπειτα πολιτική του ενεργοποίηση, από τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κέννεντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

ΣπουδέςΕπεξεργασία

Είναι πτυχιούχος της Σχολής Εξωτερικών Υπηρεσιών και Διεθνών Σχέσεων από το Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν (1964-1968), όπου ήταν μέλος των αδελφοτήτων Phi Beta Kappa και Kappa Kappa Psi.

Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Τζώρτζταουν το 1968, ο Μπιλ, κέρδισε Υποτροφία Ρόουντς για σπουδές Φιλοσοφίας και Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τις οποίες όμως άφησε στο δεύτερο έτος, για να επιστρέψει στις ΗΠΑ, και να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ, όπου και θα γνωρίσει το 1971 την μετέπειτα σύζυγό του Χίλαρι, και θα λάβει πτυχίο Νομικής το 1973. [7]

Πολιτική σταδιοδρομία 1978–1992Επεξεργασία

Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομίαΕπεξεργασία

Αφότου αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Γέιλ στο Κονέκτικατ, ο Μπιλ Κλίντον, επέστρεψε στο Αρκάνσας και έγινε καθηγητής δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας.

Ένα έτος μετά, κατέβηκε υποψήφιος για την Βουλή των Αντιπροσώπων το 1974. Ο κάτοχος της έδρας όμως, ο Ρεπουμπλικανός Τζον Πολ Χάμμερσμιτ, νίκησε οριακά, τον Κλίντον στην γενική εκλογή με 52% έναντι 48%.

Γενικός Εισαγγελέας του ΑρκάνσαςΕπεξεργασία

Με μικρή αντιπαλότητα στον προκριματικό (56%) και χωρις αντίπαλο, στην γενική εκλογή για την θέση του Γενικού Εισαγγελέα του Αρκάνσας,[8] ο Κλίντον εκλέχθηκε 50ος Γενικός Εισαγγελέας του Αρκάνσας το 1976. [9]

Ανέλαβε το αξίωμα στις 3 Ιανουαρίου 1977 και παρέμεινε έως τις 9 Ιανουαρίου 1979.

Κυβερνήτης του ΑρκάνσαςΕπεξεργασία

 
Ο Κλίντον ως νεοεκλεγείς Κυβερνήτης του Άρκανσο, συναντάται με τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ το 1978

Πρώτη θητεία (1979-1981)Επεξεργασία

Στις Κυβερνητικές εκλογές του 1978 στο Αρκάνσας, ο Κλίντον, κερδίζει τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του Λιν Λόου, έναν αγρότη από την Τεξαρκάνα, με ποσοστό 63,4%, έναντι 36,6% του Λιν Λόου.

Έτσι, ο Κλίντον, καταφέρνει να γίνει ο νεώτερος Κυβερνήτης Πολιτείας, σε ολόκληρη την χώρα, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Λόγω της νεανικής του εμφάνισης, ο Κλίντον συχνά αποκαλείτο "Boy Governor" (Αγόρι Κυβερνήτης), ένα προσωνύμιο που συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την αναφορά σε αυτόν κατά την περίοδο που ήταν κυβερνήτης περιστασιακά.[10][11][12]

Έργο ως Κυβερνήτης (1979-1981)Επεξεργασία

Εργάσθηκε πάνω στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τους δρόμους του Αρκάνσας, με την σύζυγό του Χίλαρι να προεδρεύει μιας επιτυχούς επιτροπής για την μεταρρύθμιση της αστικής υγειονομικής περίθαλψης. Όμως, η θητεία το περιελάμβανε έναν αντιδημοφιλή φόρο στα μηχανοκίνητα οχήματα και την οργή των πολιτών για την απόδραση Κουβανών προσφύγων από το Mariel boatlift όπου εκρατούντο το 1980.

Ήττα στις εκλογές του 1980Επεξεργασία

Ο Μονρόε Σβάρτσλοζ του Κίνγκσλαντ στην Κομητεία Κλίβελαντ, έλαβε 31 % των ψήφων έναντι του Κλίντον στον Δημοκρατικό προκριματικό για κυβερνήτη του 1980. Μερικοί ισχυρίσθηκαν ότι η ανέλπιστη απόδοση του Σβάρτσλοζ στην ψηφοφορία επισκίασε την ήττα του Κλίντον στην γενική εκλογή εκείνο το έτος από τον Ρεπουμπλικανικό αντίπαλο του Φρανκ Ντ. Ουάιτ. Όπως αστειεύτηκε κάποτε ο Κλίντον, ήταν ο νεότερος πρώην κυβερνήτης στην ιστορία της χώρας.[9]

Ο Κλίντον εντάχθηκε στην νομική εταιρεία του φίλου του Μπρους Λίντσεϋ, την Wright, Lindsey and Jennings.[13]

Επανεκλογή ως Κυβερνήτης (1982)Επεξεργασία

Το 1982, εκλέχθηκε πάλι Κυβερνήτης του Αρκάνσας με ποσοστό 54,7% έναντι του Φρανκ Ντ. Ουάιτ. Έτσι ο Μπιλ, επανεκλέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη με ευρεία πλειοψηφία, το 1984, το 1986 και το 1990, και συνολικά διατήρησε το αξίωμά του, για δέκα συνεχόμενα χρόνια ακόμα (1983-1993).[8]

 
Ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον, με τον Ρόναλντ και την Νάνσι Ρήγκαν το 1988, στον Λευκό Οίκο.
Έργο ως Κυβερνήτης (1983-1993)Επεξεργασία

Ο Κλίντον, βοήθησε την πολιτεία του Αρκάνσας, να μετασχηματίσει την οικονομία της και παράλληλα να βελτιωθεί σημαντικά το πολιτειακό εκπαιδευτικό σύστημα.

Έγινε μια ηγετική μορφή μεταξύ της πτέρυγας των Νέων Δημοκρατικών.[14][15] Οι Νέοι Δημοκρατικοί, οργανωμένοι ως Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC), ήταν ένας κλάδος του Δημοκρατικού Κόμματος που ζητούσε μεταρρύθμιση ευημερίας (welfare reform) και μικρότερη κυβέρνηση, μια πολιτική που υποστηριζόταν από τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικανούς.

Επιπλέον, αφαίρεσε τον φόρο επί των πωλήσεων από τους ηλικιωμένους κατοίκους της Πολιτείας στα φάρμακα και πραγματοποίησε απαλλαγή από τον φόρο ιδιοκτησίας για οικίες.

Επικεφαλής της Εθνικής Ένωσης ΚυβερνητώνΕπεξεργασία

Ο Κλίντον, διατέλεσε από το 1986 έως το 1987, Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών των ΗΠΑ, αφού είχε διατελέσει Αντιπρόεδρος της Ένωσης, το 1985-1986. Η θέση αυτή, έκανε τον Κλίντον, ευρέως γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες. [16]

Πρόεδρος των ΗΠΑΕπεξεργασία

Προεδρική Εκστρατία 1992Επεξεργασία

 
Το εκλογικό λογότυπο των Κλίντον-Γκορ (1992)

Ο Μπιλ Κλίντον, στις 16 Ιουλίου 1992, έλαβε επισήμως το χρίσμα του Προεδρικού υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος από το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών. Προηγουμένως, στις 9 Ιουλίου 1992, ο Κλίντον, ανακοίνωσε συνυποψήφιο και υποψήφιο Αντιπρόεδρό του, τον Γερουσιαστή των ΗΠΑ από το Τενεσί, Αλ Γκορ.

Η συνυποψηφιότητα του Αλ Γκορ, θεωρήθηκε εύστοχη και συνέβαλε στην νίκη του Κλίντον, καθώς ο Γκορ λειτούργησε εξισορροπητικά, λόγω ότι χαρακτηρίστηκε ικανός για τις οικογενειακές αξίες, τα περιβαλλοντικά θέματα, καθώς και τη νομοθετική εμπειρία ως Γερουσιαστής, κάτι που ο Κλίντον, δεν διέθετε.

Εκλογή ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, 1992Επεξεργασία

 
Τα αποτελέσματα των εκλογών του 1992.

Ο συνδυασμός Κλίντον/Γκορ, κατάφερε να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1992, νικώντας τον εν ενεργεία Πρόεδρο Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, με αρκετά ευρεία πλειοψηφία, 370 εκλεκτόρων έναντι 168 εκλεκτόρων του Μπους, λήγοντας έτσι την δωδαετή παραμονή των Ρεπουμπλικανών στον Λευκό Οίκο (1981-1993).

Πρώτη θητεία (1993-1997)Επεξεργασία

Ο Κλίντον, ορκίστηκε 42ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 20 Ιανουαρίου 1993.

 
Ο Μπιλ Κλίντον, ορκιζόμενος ως 42ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 1993.

Σε λιγότερο από ένα μήνα μετά την ανάληψη της εξουσίας του, υπέγραψε τον νόμο περί οικογενειακής και ιατρικής άδειας του 1993, ο οποίος απαιτούσε από τους μεγάλους εργοδότες να επιτρέπουν στους υπαλλήλους να λαμβάνουν άδεια άνευ αποδοχών για εγκυμοσύνη ή μια σοβαρή ιατρική κατάσταση. Αυτή η δράση είχε δικομματική υποστήριξη, και ήταν δημοφιλής από το κοινό.

 
Ο Μπιλ Κλίντον, με τον Αντιπρόεδρό του Αλ Γκορ, τον Αύγουστο του 1993.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1993, η Κλίντον έκανε μια σημαντική ομιλία στο Κογκρέσο σχετικά με ένα σχέδιο μεταρρύθμισης της υγειονομικής περίθαλψης . το πρόγραμμα στοχεύει στην επίτευξη καθολικής κάλυψης μέσω ενός εθνικού σχεδίου υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό ήταν ένα από τα πιο εξέχοντα θέματα της νομοθετικής ατζέντας του Κλίντον και προέκυψε από μια ειδική ομάδα με επικεφαλής τη Χίλαρι Κλίντον. Το σχέδιο έγινε δεκτό σε πολιτικούς κύκλους, αλλά τελικά καταστράφηκε από την καλά οργανωμένη αντιπολίτευση του λόμπι από τους συντηρητικούς, την Αμερικανική Ιατρική Ένωση και τη βιομηχανία ασφάλισης υγείας.

Επιπλέον, την 1η Ιανουαρίου 1994, υπέγραψε σε μορφή νόμου την Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής

Εφάρμοσε την πολιτική Don't ask, don't tell, ένα αμφιλεγόμενο ενδιάμεσο βήμα για την πλήρη συμμετοχή των ομοφυλόφιλων στις ένοπλες δυνάμεις. Παρόλα αυτά, ο Κλίντον ήταν ο πρώτος πρόεδρος που επέλεξε ανοιχτά ομοφυλόφιλους για διοικητικές θέσεις και γενικά θεωρείται ότι είναι ο πρώτος πρόεδρος που υπερασπίστηκε δημόσια τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων.

Στις 21 Οκτωβρίου 1994, η κυβέρνηση Κλίντον ξεκίνησε την πρώτη επίσημη ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου, το whitehouse.gov .

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια μεταρρύθμισης της υγειονομικής περίθαλψης, οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν την πλειοψηφία στα σώματα του Κογκρέσου (Βουλή και Γερουσία), το 1994, για πρώτη φορά μέσα σε τέσσερις δεκαετίες.

 
Το εκλογικό λογότυπο των Κλίντον-Γκορ (1996).

Προεδρική εκστρατεία 1996 και επανεκλογήΕπεξεργασία

Στις προεδρικές εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 1996, ο Κλίντον και Γκορ, κατάφεραν να επανεκλεγούν, με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία από το 1992, λαμβάνοντας 379 εκλέκτορες, έναντι 159 εκλέκτορες των Ρεπουμπλικανών ανθυποψήφιών τους, Μπομπ Ντόουλ και Τζακ Κεμπ, και έτσι ο Κλίντον έγινε ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος, μετά τον Φράνκλιν Ρούζβελτ που κέρδισε μια δεύτερη πλήρη θητεία στην προεδρία των ΗΠΑ.

 
Τα αποτελέσματα των εκλογών του 1996.

Δεύτερη θητεία (1997-2001)Επεξεργασία

Στις 20 Ιανουαρίου 1997, ο Κλίντον, ορκίστηκε για την δεύτερη θητεία του ως Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το 1997, πέρασε επιτυχώς μια μεταρρύθμιση ευημερίας και ένα Κρατικό Πρόγραμμα Ασφάλισης Παιδικής Υγείας (State Children's Health Insurance Program), παρέχοντας υγειονομική περίθαλψη σε εκατομμύρια παιδιά.

 
Ο Κλίντον, ορκιζόμενος για την δεύτερη θητεία του, στις 20 Ιανουαρίου 1997.

Αργότερα το 1998, υπέστη διαδικασία μομφής (Impeachment), από την Βουλή των Αντιπροσώπων, για ψευδορκία και παρακώλυση δικαιοσύνης για ένα σεξουαλικό σκάνδαλο με μια εσωτερική υπάλληλο του Λευκού Οίκου (Μόνικα Λεβίνσκι), αλλά όμως, αθωώθηκε από την Γερουσία των ΗΠΑ και έτσι συνέχισε κανονικά την θητεία του. Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου ανέφερε πλεόνασμα στον προϋπολογισμό μεταξύ των ετών 1998 και 2000, των τελευταίων τριών ετών της προεδρίας του Κλίντον.

Ο Μπιλ Κλίντον, απήλθε από το αξίωμά του, στις 20 Ιανουαρίου 2001, με την υψηλότερη δημοτικότητα και δημοφιλία, από κάθε Πρόεδρο των ΗΠΑ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. [17]

 
Ο Μπιλ Κλίντον, το 2000, στον Πύργο Τραμπ της Νέας Υόρκης, με τον επιχειρηματία και μετέπειτα Πρόεδρο των ΗΠΑ (2017-2021), Ντόναλντ Τραμπ.

Ύστερα από την ΠροεδρίαΕπεξεργασία

Ως πρόεδρος, ο Κλίντον προέδρευσε κατά την διάρκεια της μακρύτερης περιόδου οικονομικής ανάπτυξης σε καιρό ειρήνης στην Αμερικανική ιστορία. Από τότε, έχει αναμειχθεί σε δραστηριότητας δημόσιου λόγου και ανθρωπιστικού έργου. Βασισμένος στην φιλανθρωπική του κοσμοθεωρία, ο Κλίντον δημιούργησε το William J. Clinton Foundation για να προωθήσει και να ασχοληθεί με διεθνή ζητήματα όπως η αποτροπή του AIDS και την παγκόσμια θέρμανση.

Το 2004, κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του My Life. Έχει παραμείνει ενεργός στην πολιτική κάνοντας εκστρατείες για τους Δημοκρατικούς υποψηφίους, με πιο αξιοσημείωτη αυτή για την προσπάθεια της συζύγου του να λάβει το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρία, και αργότερα τις προεδρικές εκστρατείες του Μπάρακ Ομπάμα το 2008 και το 2012.

 
Ο Μπιλ Κλίντον, μιλώντας στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών το 2016.

Το 2009, χρίστηκε Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αϊτή, και μετά τον σεισμό του 2010 ενώθηκε με τον Τζορτζ Ο. Μπους για να δημιουργήσουν το Clinton Bush Haiti Fund. Αφότου άφησε το αξίωμά του, ο Κλίντον κατατάσσεται ψηλά στις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης για τους Προέδρους των ΗΠΑ. [18]

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Είναι νυμφευμένος από το 1975 με την Χίλαρι Ρόνταμ Κλίντον, η οποία διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2009-2013), Γερουσιαστής από την Νέα Υόρκη (2001-2009), καθώς και Υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ (2016). Έχουν μια κόρη, την Τσέλσι Κλίντον, η οποία γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1980. [19]

Εκλογική ιστορίαΕπεξεργασία

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. p32149.htm#i321486. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  2. «Der Karlspreisträger 2000 William Jefferson (Bill) Clinton». (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2014.
  3. www.ted.com/participate/ted-prize/prize-winning-wishes.
  4. web.archive.org/web/20091020120658/http://www.cbc.ca/canada/montreal/story/2009/10/16/montreal-clinton-mcgill.html. Ανακτήθηκε στις 30  Μαρτίου 2019.
  5. «William J. Clinton». The White House (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021. 
  6. «Biography of William J. Clinton». The White House. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2011. 
  7. «Bill Clinton | Biography, Presidency, Accomplishments, & Facts». Encyclopedia Britannica (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021. 
  8. 8,0 8,1 «Bill Clinton Political Career». CNN: AllPolitics. 1997. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-19. https://web.archive.org/web/20110719145720/http://cgi.cnn.com/ALLPOLITICS/1996/candidates/democrat/clinton/political.career.shtml. Ανακτήθηκε στις August 30, 2011. 
  9. 9,0 9,1 Maraniss, David (1996). First In His Class: A Biography Of Bill Clinton . Touchstone. ISBN 0-684-81890-6. 
  10. Adam Cohen (December 12, 2007). «Bill and Hillary Clinton's Pitch in Iowa: 'I Love the '90s'». The New York Times. http://www.nytimes.com/2007/12/12/opinion/12wed4.html. Ανακτήθηκε στις August 30, 2011. 
  11. R. Emmett Tyrrell, Jr. (1996). Boy Clinton: The Political Biography. Eagle Publishing. ISBN 978-0-89526-439-8. 
  12. Michael Kelly (November 27, 1992). «Little Rock Hopes Clinton Presidency Will Put Its Dogpatch Image to Rest». The New York Times. http://www.nytimes.com/1992/11/27/us/little-rock-hopes-clinton-presidency-will-put-its-dogpatch-image-to-rest.html. Ανακτήθηκε στις August 30, 2011. 
  13. Jonathan W. Nicholsen. «Bill Clinton Timeline». Timeline Help. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2011. 
  14. Klein, Joe (2002). The Natural: The Misunderstood Presidency of Bill Clinton. Doubleday. ISBN 0-7679-1412-0. 
  15. «Bill Clinton, New Democrat». DLC. 25 Ιουλίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2010. 
  16. «Encyclopedia of Arkansas». Encyclopedia of Arkansas (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021. 
  17. «Bill Clinton» (στα αγγλικά). Wikipedia. 2021-01-17. https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bill_Clinton&oldid=1000886441. 
  18. «Bill Clinton» (στα αγγλικά). Wikipedia. 2021-01-17. https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bill_Clinton&oldid=1000886441. 
  19. «Hillary Clinton» (στα αγγλικά). Wikipedia. 2021-01-11. https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hillary_Clinton&oldid=999756663. 

Περαιτέρω ανάγνωσηΕπεξεργασία

Βασικές πηγέςΕπεξεργασία

  • Clinton, Bill. (with Al Gore). Science in the National Interest. Washington, D.C.: The White House, August 1994.
  • --- (with Al Gore). The Climate Change Action Plan Αρχειοθετήθηκε 2008-03-16 στο Wayback Machine.. Washington, D.C.: The White House, October 1993.
  • Taylor Branch The Clinton Tapes: Wrestling History with the President. (2009) Simon and Schuster. ISBN 978-1-4165-4333-6
  • Official Congressional Record Impeachment Set : ... Containing the Procedures for Implementing the Articles of Impeachment and the Proceedings of the Impeachment Trial of President William Jefferson Clinton. Washington, D.C.: U.S. G.P.O., 1999.
  • Public Papers of the Presidents of the United States, William J. Clinton. Washington, D.C.: Office of the Federal Register, National Archives and Records Administration: For sale by the Supt. of Docs., U.S. G.P.O., 1994–2002.
  • S. Daniel Abraham Peace is Possible, foreword by Bill Clinton

Δημοφιλή ΒιβλίαΕπεξεργασία

Ακαδημαϊκές μελέτεςΕπεξεργασία

  • Cohen; Jeffrey E. "The Polls: Change and Stability in Public Assessments of Personal Traits, Bill Clinton, 1993–99" Presidential Studies Quarterly, Vol. 31, 2001
  • Cronin, Thomas E. and Michael A. Genovese; "President Clinton and Character Questions" Presidential Studies Quarterly Vol. 28, 1998
  • Davis; John. "The Evolution of American Grand Strategy and the War on Terrorism: Clinton and Bush Perspectives" White House Studies, Vol. 3, 2003
  • Edwards; George C. "Bill Clinton and His Crisis of Governance" Presidential Studies Quarterly, Vol. 28, 1998
  • Fisher; Patrick. "Clinton's Greatest Legislative Achievement? the Success of the 1993 Budget Reconciliation Bill" White House Studies, Vol. 1, 2001
  • Glad; Betty. "Evaluating Presidential Character" Presidential Studies Quarterly, Vol. 28, 1998
  • William G. Hyland. Clinton's World: Remaking American Foreign Policy (1999) ISBN 0-275-96396-9
  • Jewett, Aubrey W. and Marc D. Turetzky; "Stability and Change in President Clinton's Foreign Policy Beliefs, 1993–96" Presidential Studies Quarterly, Vol. 28, 1998
  • Johnson, Fard. "Politics, Propaganda and Public Opinion: The Influence of Race and Class on the 1993–1994 Health Care Reform Debate", 2004. ISBN 1-4116-6345-4
  • Laham, Nicholas, A Lost Cause: Bill Clinton's Campaign for National Health Insurance (1996)
  • Lanoue, David J. and Craig F. Emmert; "Voting in the Glare of the Spotlight: Representatives' Votes on the Impeachment of President Clinton" Polity, Vol. 32, 1999
  • Maurer; Paul J. "Media Feeding Frenzies: Press Behavior during Two Clinton Scandals" Presidential Studies Quarterly, Vol. 29, 1999
  • Nie; Martin A. "'It's the Environment, Stupid!': Clinton and the Environment" Presidential Studies Quarterly, Vol. 27, 1997
  • O'Connor; Brendon. "Policies, Principles, and Polls: Bill Clinton's Third Way Welfare Politics 1992–1996" The Australian Journal of Politics and History, Vol. 48, 2002
  • Poveda; Tony G. "Clinton, Crime, and the Justice Department" Social Justice, Vol. 21, 1994
  • Renshon; Stanley A. The Clinton Presidency: Campaigning, Governing, and the Psychology of Leadership Westview Press, 1995
  • Renshon; Stanley A. "The Polls: The Public's Response to the Clinton Scandals, Part 1: Inconsistent Theories, Contradictory Evidence" Presidential Studies Quarterly, Vol. 32, 2002
  • Rushefsky, Mark E. and Kant Patel. Politics, Power & Policy Making: The Case of Health Care Reform in the 1990s (1998) ISBN 1-56324-956-1
  • Schantz, Harvey L. Politics in an Era of Divided Government: Elections and Governance in the Second Clinton Administration (2001) ISBN 0-8153-3583-0
  • Wattenberg; Martin P. "The Democrats' Decline in the House during the Clinton Presidency: An Analysis of Partisan Swings" Presidential Studies Quarterly, Vol. 29, 1999
  • Wattier; Mark J. "The Clinton Factor: The Effects of Clinton's Personal Image in 2000 Presidential Primaries and in the General Election" White House Studies, Vol. 4, 2004
  • Smithers, Luken J. "The Miracle Whip"

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Επίσημα
Οργανώσεις
Βιβλία και ταινίες
Συνεντεύξεις, ομιλίες και δηλώσεις
Άλλα
Νομικά αξιώματα
Προκάτοχος
Jim Tucker
Γενικός Εισαγγελέας του Άρκανσο
1977–1979
Διάδοχος
Στιβ Κλαρκ
Κομματικά πολιτικά αξιώματα
Προκάτοχος
Ντέιβιντ Πράιορ
Δημοκρατικός υποψήφιος για Κυβερνήτης του Άρκανσο
1978, 1980, 1982, 1984, 1986, 1990
Διάδοχος
Τζιμ Τάκερ
Προκάτοχος
Σαμ Ναν
Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών
1990–1991
Διάδοχος
Τζον Μπρο
Προκάτοχος
Μάικλ Δουκάκις
Δημοκρατικός προτεινόμενος για Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
1992, 1996
Διάδοχος
Αλ Γκορ
Πολιτικά αξιώματα
Προκάτοχος
Τζο Περσέλ
υπηρεσιακός
Κυβερνήτης του Άρκανσο
1979–1981
Διάδοχος
Φρανκ Ουάιτ
Προκάτοχος
Φρανκ Ουάιτ
Κυβερνήτης του Άρκανσο
1983–1992
Διάδοχος
Τζιμ Τάκερ
Προκάτοχος
Λαμάρ Αλεξάντερ
Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών
1986–1987
Διάδοχος
Τζον Χ. Σουνούνου
Προκάτοχος
Τζορτζ Χ. Ο. Μπους
Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
1993–2001
Διάδοχος
Τζορτζ Ο. Μπους
Διπλωματικές θέσεις
Προκάτοχος
Ζακ Σιράκ
Πρόεδρος της Group of 8
1997
Διάδοχος
Τόνι Μπλερ
Τάξη προτεραιότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες
Προκάτοχος
Τζορτζ Χ. Ο. Μπους
ως Πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
Τάξη Προτεραιότητας των Ηνωμένων Πολιτειών
ως Πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
Διάδοχος
Τζορτζ Ο. Μπους
ως Πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών