Νικόλαος του Μερκέρ

(Ανακατεύθυνση από Νικόλαος της Λωρραίνης)

Ο Νικόλαος της Λωρραίνης, δούκας του Μερκέρ (Γαλλική γλώσσα : Nicolas de Mercœur, 16 Οκτωβρίου 1524 - 12 Ιουνίου 1577) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν ο δεύτερος γιος του Αντωνίου δούκα της Λωρραίνης και της Ρενέας των Βουρβόνων κόρης του Ζιλμπέρ ντε Μονπανσιέ.[1]

Νικόλαος
Armoiries ducs de Mercœur.svg
Δούκας του Μερκέρ
Περίοδος1569 - 1577
ΠροκάτοχοςΚάρολος Γ΄ της Λωρραίνης
ΔιάδοχοςΦίλιππος Εμμανουήλ του Μερκέρ
Κόμης του Βωντεμόν
Περίοδος1548 - 1577
ΠροκάτοχοςΛουδοβίκος του Βωντεμόν
ΔιάδοχοςΦραγκίσκος Β΄ της Λωρραίνης
Κόμης του Σαλινί
Περίοδος1569 - 1577
ΔιάδοχοςΕρρίκος της Λωρραίνης-Σαλινί
Επίσκοπος του Βερντέν
Περίοδος1544 - 1548
ΠροκάτοχοςΙωάννης Γ' της Λωρραίνης
Επίσκοπος της Μετς
Περίοδος1543 - 1548
ΠροκάτοχοςΙωάννης Γ' της Λωρραίνης
ΔιάδοχοςΙωάννης Γ' της Λωρραίνης
Γέννηση16 Οκτωβρίου 1524
Μπαρ-λε-Ντικ, Γαλλία
Θάνατος12 Ιουνίου 1577 (53 ετών)
ΣύζυγοςΜαργαρίτα του Έχμοντ
Ιωάννα της Σαβοΐας
Αικατερίνη της Λωρραίνης
ΕπίγονοιΛουίζα
Φίλιππος Εμμανουήλ του Μερκέρ
Κάρολος καρδινάλιος
Μαργαρίτα
Ερρίκος της Λωρραίνης-Σαλινύ
Έρικ επίσκοπος
ΟίκοςΟίκος της Λωρραίνης
ΠατέραςΑντώνιος της Λωρραίνης
ΜητέραΡενέα των Βουρβόνων
ΘρησκείαΚαθολικός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Αρχικά ήταν προορισμένος για εκκλησιαστική σταδιοδρομία έγινε επίσκοπος του Μετς (1543) και του Βερντέν (1544) έγινε κηδεμόνας του ανήλικου ανιψιού του Καρόλου Γ΄ της Λωρραίνης (1545) μαζί με την νύφη του Χριστίνα της Δανίας. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου η Χριστίνα του αφαίρεσε την αντιβασιλεία μόνο για τον εαυτό της, ο ίδιος αντιτάχθηκε στην ιμπεριαλιστική της πολιτική, πήρε τον τίτλο του κόμη του Βωντεμόν και παραιτήθηκε από τις επισκοπές του υπέρ του θείου του Ιωάννη, καρδιναλίου της Λωρραίνης (1548). Μετά την κατάληψη των επισκοπών από τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Β΄ έγινε ξανά αντιβασιλέας του ανήλικου ανιψιού του Καρόλου (1552 - 1559). Η Νομενύ αποσπάστηκε από την επισκοπή του Μετς (1551) και ο Νικόλαος διορίστηκε Μαργράβος από τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Β΄, αναγνωρίστηκε κληρονομικός πρίγκιπας της αυτοκρατορίας. Ο Οίκος της Λωρραίνης θα αποκτήσει πλήρη ψήφο στην Αυτοκρατορική Δίαιτα (1736) για την Νομενύ σαν αποζημίωση για την παραχώρηση του Δουκάτου της Λωρραίνης στην Γαλλία.[2] Στην Γαλλία τιμήθηκε με την προαγωγή της βαρονίας της μητέρας του Μερκέρ σε πριγκιπάτο (1563) και τελικά σε δουκάτο (1569), έγινε επιπλέον μέλος του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος.[3]

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Παντρεύτηκε τρεις φορές έκανε πολλά παιδιά που ακολούθησαν τον εκκλησιαστικό κλάδο, ανάμεσα στα παιδιά του ήταν η Λουΐζα της Λωρραίνης (1533 - 1601) που παντρεύτηκε (1575) τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Γ΄.[4] Νυμφεύτηκε πρώτα το 1549 τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Έχμοντ και είχε τέκνα:[5]

Το 1554 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Νικόλαος έκανε δεύτερο γάμο το 1555 με την Ιωάννα της Σαβοΐας, κόρη του Φιλίππου δούκα του Νεμούρ και είχε τέκνα;

Το 1568 απεβίωσε η Ιωάννα και το 1569 ο Νικόλαος έκανε τρίτο γάμο, με την Αικατερίνη της Λωρραίνης, κόρη του Κλαυδίου δούκα του Ωμάλ. και είχε τέκνα:[10]

  • Ερρίκος της Λωρραίνης-Σαλινύ 1570-1600, μαρκήσιος του Μουι & κόμης του Σαλινύ.
  • Αντώνιος 1572-1587, ηγούμενος του αββαείου του Μπωλιέ, επίσκοπος του Τουλ.
  • Έρικ της Λωρραίνης 1576-1623, κόμης του Βωντεμόν, επίσκοπος του Βερντέν.
  • Χριστίνα γενν. 1571, Λουίζα γενν. 1575, απεβίωσαν νέοι.[11]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Carroll 2009, σ. 310
  2. Gebhardt 1973, σσ. 769-784
  3. Levantal 1996, σσ. 306,758
  4. Knecht 1998, σ. 308
  5. de Busbecq 1961, σ. 176
  6. George 1875, σ. Πίν.30
  7. George 1875, σ. Πίν.30
  8. Yates 1975, σ. 149
  9. George 1875, σ. Πίν.30
  10. George 1875, σ. Πίν.30
  11. George 1875, σ. Πίν.30

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • de Busbecq, Ogier Ghislain (1961). Letters of Ogier Ghislain de Busbecq to the Holy Roman Emperor Maximilian II. Translated by Jones, Robert Epes; Weber, Bernerd Clarke. Bookman Associates.
  • Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press.
  • Gebhardt, Bruno (1973). Handbuch der Deutschen Geschichte, 9, Auflage (in German). 2. Ernst Ketler Verlag.
  • George, Hereford Brooke (1875). Genealogical Tables Illustrative of Modern History. Oxford at the Clarendon Press.
  • Knecht, Robert J. (1998). Catherine de'Medici. Pearson Education Limited.
  • Levantal, Christophe (1996). Les ducs et pairs et duchés-pairies laïques à l'époque moderne Paris (in French). Maisonneuve & Larose.
  • Yates, Frances A. (1975). Astraea. V. Routledge.