Οκτάβιος του Ηνωμένου Βασιλείου

Βρετανός πρίγκιπας

Ο πρίγκιπας Οκτάβιος του Ηνωμένου Βασιλείου (23 Φεβρουαρίου 1779 - 3 Μαΐου 1783) ήταν το δέκατο τρίτο παιδί και ο όγδοος γιος του βασιλιά Γεώργιου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της συζύγου του, Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Έξι μήνες μετά τον θάνατο του αδελφού του, Αλφρέδου, ο Οκτάβιος εμβολιάστηκε κατά της ευλογιάς. Αρκετές μέρες αργότερα αρρώστησε. Ο επακόλουθος θάνατός του στην ηλικία των τεσσάρων ετών κατέστρεψε τους γονείς του και ειδικότερα τον πατέρα του. Ο Γεώργιος θρηνούσε τον θάνατο του γιου του, τον οποίο λάτρευε. Αργότερα, ο ψυχικά ασταθής βασιλιάς έβλεπε ψευδαισθήσεις του μικρού του γιου.

Πρίγκιπας Οκτάβιος του Ηνωμένου Βασιλείου
Octavius of Great Britain - West 1783.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση23  Φεβρουαρίου 1779
Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ
Θάνατος3  Μαΐου 1783
Kew Palace
Αιτία θανάτουΕυλογιά
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΠαρεκκλήσι Αγίου Γεωργίου
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
Οικογένεια
ΓονείςΓεώργιος Γ΄ της Μεγάλης Βρετανίας[1] και Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς[1]
ΑδέλφιαΣάρλοτ της Μεγάλης Βρετανίας (μεγαλύτερη αδερφή)
Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερη αδερφή)
Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερη αδερφή)
Αυγούστα Σοφία του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερη αδερφή)
Σοφία του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερη αδερφή)
Αμέλια του Ηνωμένου Βασιλείου (νεότερη αδελφή)
Γεώργιος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερος αδελφός)
Γουλιέλμος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (μεγαλύτερος αδελφός)
Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ και του Στράθερν (μεγαλύτερος αδελφός)
Ερνέστος Αύγουστος Α΄ του Αννόβερου (μεγαλύτερος αδελφός)
Πρίγκιπας Φρειδερίκος, Δούκας του Γιορκ και του Όλμπανι (μεγαλύτερος αδελφός)
Πρίγκιπας Αλφρέδος του Ηνωμένου Βασιλείου (νεότερος αδερφός)
Πρίγκιπας Αδόλφος (μεγαλύτερος αδελφός)
Αύγουστος Φρειδερίκος του Σάσσεξ (μεγαλύτερος αδελφός)
ΟικογένειαΟίκος του Αννόβερου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η ζωή τουΕπεξεργασία

 
O Οκτάβιος το 1782 από τον Thomas Gainsborough

Ο Πρίγκιπας Οκτάβιος γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1779, στο Μπάκιγχαμ, στο Λονδίνο.[2] Ήταν το δέκατο τρίτο παιδί και ο όγδοος γιος του βασιλιά Γεώργιου Γ΄ και της Σάρλοτ του Μέκλενμπουργκ-Στρέλιτς. Το όνομα του πρίγκιπα προέρχεται από τον λατινικό octavus, τον οκτώ, που δείχνει ότι ήταν ο όγδοος γιος των γονέων του.[3]

Ο Γεώργιος ήταν εξαιρετικά αφοσιωμένος στον Οκτάβιο. Ο βασιλιάς ήταν στοργικός και επιεικής με τα μικρά παιδιά του και προσπάθησε να παρακολουθήσει τα πάρτι γενεθλίων τους και άλλες εκδηλώσεις που οργανώθηκαν για τη χαρά τους. Μια φορά ένας φίλος που είχε παραστεί σε μια γορτή είπε ότι ο Γεώργιος "είχε στην αγκαλιά του τη Σοφία και τον μικρότερο πρίγκιπα, τον Οκτάβιο."[4] Ένας άλλος μάρτυρας έγραψε ότι ο Γεώργιος και η Σαρλότ "αφήνουν τα παιδιά τους να παίζουν συνέχεια". Τα περισσότερα βράδια, τα παιδιά μεταφέρονταν στους γονείς τους από τις 6 έως τις 7 το μεσημέρι για να παίξουν για μια ή δύο ώρες.[5] Ο βασιλιάς επίσης ενημερωνόταν για την εκπαιδευτική πρόοδο των παιδιών του.[6]

Ο Οκτάβιος ​​ήταν κοντά στην αδερφή του, Σοφία, που αποκαλούσε τον Οκτάβιο «γιο της», και πήγε μαζί με αυτήν και τα αδέλφια τους Ελισάβετ και Εδουάρδος στο Eastborne στην ακτή του Sussex, του 1780.[7] Όταν ήταν δεκαεννέα μηνών, γεννήθηκε ο μικρός του αδερφός, Αλφρέδος. Ο Οκτάβιος ήταν τριών ετών όταν ο Ακφρέδος πέθανε στις 20 Αυγούστου 1782 και έγινε και πάλι το νεώτερο επιζών παιδί. Ο βασιλιάς Γεώργιος δήλωσε για τον θάνατο του Αλφρέδου: «Λυπάμαι πολύ για τον Αλφρέδο αλλά αν ήταν ο Οκτάβιος, θα έπρεπε να πεθάνω και εγώ».[8] Το 1820 ο ιστορικός Έντουαρντ Χολτ έγραψε για τον χαρακτήρα του πρίγκιπα ότι, "Αν και ο Πρίγκιπας Οκτάβιος δεν είχε περάσει το πέμπτο έτος του, θεωρήθηκε πολύ υπάκουος και κατείχε καλή φύση σε τόσο ασυνήθιστο βαθμό, που όλοι απολάμβαναν να τον βλέπουν".[9] Ο βιογράφος Τζον Γουότκινς πρόσθεσε ότι ο Οκτάβιος "θεωρήθηκε ένα από τα καλύτερα βασιλικά τέκνα."[10]

Το τέλος τουΕπεξεργασία

 
Η Αποθέωση του πρίγκιπα Οκτάβιου το 1883.

Έξι μήνες μετά τον θάνατο του Αλφρέδου, ο Οκτάβιος ​​και η Σοφία μεταφέρθηκαν στο Kew Palace στο Λονδίνο για να εμβολιαστούν με τον ιό της ευλογιάς.[11][12] Ενώ η Σοφία ανέκαμψε χωρίς παρενέργειες[13][14], ο Οκτάβιος ​​αρρώστησε και πέθανε αρκετές μέρες αργότερα, γύρω στις 8 μ.μ.[15] στις 3 Μαΐου 1783, στο Kew Palace. Ήταν τεσσάρων ετών.[16][17] Όπως ήταν παραδοσιακό, το βασίλειο δεν πένθησε για τους θανάτους βασιλικών παιδιών ηλικίας κάτω των δεκατεσσάρων ετών[18].

Ο Οκτάβιος ​​έχει τη διάκριση ότι είναι το τελευταίο μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας που έπασχε από ευλογιά.[19][20] Στις 10 Μαΐου, θάφτηκε μαζί με τον αδελφό του Αλφρέδο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.[21] Ο μεγαλύτερος αδελφός τους, βασιλιάς Γεώργιος Δ΄ διέταξε τα οστά τους να μεταφερθούν στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στο κάστρο του Ουίνσδορ στις 11 Φεβρουαρίου 1820.[22][23]

Σύμφωνα με τη βασίλισσα Σάρλοτ, ο θάνατος του Οκτάβιου ήταν απροσδόκητος. Έγραψε σε έναν φίλο που αντιμετώπισε μια παρόμοια τραγωδία ότι "δύο φορές αισθάνθηκα αυτό που αισθάνεσαι, την τελευταία φορά χωρίς την ελάχιστη προετοιμασία για ένα τέτοιο επεισόδιο, γιατί σε λιγότερο από σαράντα οκτώ ώρες ο γιος μου ο Οκτάβιος, που ήταν υγιέστατος, αρρώστησε και πέθανε αμέσως».[24] Ο θάνατος του πρίγκιπα είχε μια αξιοσημείωτη επίδραση, τόσο διανοητικά όσο και σωματικά, στη βασίλισσα Σάρλοτ, η οποία τότε ήταν έγκυος με το μικρότερο παιδί της, Αμέλια[25].

Ο θάνατος του Οκτάβιου ​​κατέστρεψε τον πατέρα του[26]. Ο Walpole έγραψε ότι «ο βασιλιάς έχασε ακόμα ένα μικρό παιδί · ένα υπέροχο αγόρι, λένε, το οποίο ήταν εξαιρετικά τρυφερό».[27] Λίγο αργότερα, ο βασιλιάς Γεώργιος είπε «Δεν θα υπάρξει Παράδεισος για μένα, αν ο Οκτάβιος ​​δεν είναι εκεί»[28]. Την ημέρα μετά το θάνατο του γιου του, ο βασιλιάς πέρασε από ένα δωμάτιο όπου ο καλλιτέχνης Thomas Gainsborough ολοκληρώνει τις τελευταίες πινελιές σε ένα πορτρέτο της οικογένειας. Ο βασιλιάς του ζήτησε να σταματήσει, αλλά όταν διαπίστωσε ότι ο πίνακας ήταν του Οκτάβιου, επέτρεψε στον ζωγράφο να συνεχίσει. Όταν ο πίνακας εκτέθηκε μια εβδομάδα αργότερα, οι αδελφές του Οκτάβιου ​​ήταν τόσο αναστατωμένες που κατέρρευσαν κι έβαλαν τα κλάματα μπροστά σε όλους.[29] Στα επόμενα χρόνια ο βασιλιάς Γεώργιος φανταζόταν συζητήσεις με τους δύο νεώτερους γιους του.[30] Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τρέλας του βασιλιά το 1788, ο Γεώργιος μπέρδεψε ένα μαξιλάρι για τον Οκτάβιο, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε πεθάνει εδώ και πέντε χρόνια.[31]

ΠορτραίταΕπεξεργασία

Πολλά πορτρέτα του Οκτάβιου ​​επιβιώνουν. Πέντε πορτραίτα με εκείνον μόνο του και ένα με τον αδελφό του, Αλφρέδο, στεγάζονται στη Βασιλική Συλλογή του Ηνωμένου Βασιλείου. Η πρώτη είναι η πιο διάσημη ζωγραφική του Thomas Gainsborough το 1782, η οποία αποτελεί μέρος μιας σειράς ζωγραφικών έργων των νεότερων βασιλικών παιδιών. Η δεύτερη είναι μετά το 1782 από τον ίδιο και χρονολογείται γύρω στο 1782 ή 1784. Το τρίτο πορτρέτο είναι από τον Benjamin West και ζωγραφίστηκε λίγο πριν τον θάνατο του Οκτάβιου. Ένα άλλο είναι από τον William Bone κι ένα άλλο από κάποιον ανώνυμο καλλιτέχνη. Το έκτο και τελευταίο πορτρέτο αντιπροσωπεύει την αποθέωση του Οκτάβιου και του Αλφρέδου και ζωγραφίστηκε από τον Ουέστ. Ένα άλλο πορτρέτο, αυτή τη φορά της βασίλισσας Σάρλοτ, δείχνει τον Οκτάβιο και τα αδέρφια του. Δύο άλλα πορτρέτα στεγάζονται από την Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο. Το πρώτο φτιάχτηκε το 1817 από τον Samuel Freeman. Το δεύτερο έχει τον τίτλο "Η Απόφαση των Πριγκίπων Οκτάβιου και Αλφρέδου και της Πριγκίπισσας Αμέλια", που δημοσιεύθηκε το 1820 από τον Robert Hicks. Άλλα τρία πορτρέτα, λιγότερο γνωστά, στεγάζονται σε διάφορα μέρη του εξωτερικού. Η πρώτη είναι από τον West και στεγάζεται από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβανίας. Δημιουργήθηκε το 1783. Δύο ακόμα του Gainsborough σπανίζουν.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  2. Weir 2008, p. 300.
  3. Watkins 1819, p. 270.
  4. Hibbert 2000, p. 98.
  5. Hibbert 2000, pp. 98-99.
  6. Hibbert 2000, p. 99.
  7. Fraser 2004, pp. 65-66.
  8. Walpole 1891, p. 363.
  9. Holt 1820, p. 256.
  10. Watkins 1819, p. 291.
  11. Holt 1820, p. 256.
  12. Panton 2011, p. 359.
  13. Baxby 1984, p. 303.
  14. Papendiek 1887, p. 270.
  15. "St. James's, May 6". The London Gazette (12437): 1. May 1783.
  16. Weir 2008, p. 300.
  17. Fraser 2004, p. 77.
  18. Fritz 1982, p. 305.
  19. Panton 2011, p. 359.
  20. Carrell 2003, p. 392.
  21. Holt 1820, p. 256.
  22. Weir 2008, p. 300.
  23. "Royal Burials in the Chapel since 1805". College of St. George. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 30 August 2011.
  24. Baxby 1984, p. 304.
  25. Watkins 1819, p. 292.
  26. Black 2006, p. 156.
  27. Walpole 1891, p. 363.
  28. Hibbert 2000, p. 99.
  29. Fraser 2004, p. 77.
  30. Black 2006, p. 156.
  31. Hibbert 2000, p. 280.

ΣύνδεσμοιΕπεξεργασία