Άνοιγμα κυρίου μενού

Οσία Μακρίνα

Οσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η Οσία Μακρίνα (324-379 μ.Χ.) υπήρξε χριστιανή μοναχή και ήταν η πρώτη ιδρύτρια κοινοβίου μοναστηριού για γυναίκες. Κύρια πηγή για τη ζωή της είναι το έργο του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης "Εις τον Βίον της Οσίας Μακρίνης".

Οσία Μακρίνα
Macrina the Younger.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση324
Καισάρεια
Θάνατος379
Αμάσεια
ΘρησκείαΟρθόδοξη Εκκλησία
Eορτασμός αγίου19 Ιουλίου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμοναχή
Οικογένεια
ΓονείςΕμμέλεια της Καισάρειας
ΑδέλφιαΠέτρος της Σεβάστειας
Γρηγόριος Νύσσης
Βασίλειος Καισαρείας

Γεννήθηκε το 324 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ήταν η πρωτότοκη κόρη του ρήτορα Βασιλείου και της Αγίας Εμμέλειας, οι οποίοι έκαναν ακόμη άλλα οκτώ παιδιά. Ανάμεσά τους αναδείχθηκαν οι άγιοι Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Νύσσης και Πέτρος Σεβαστείας. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της είχε μαρτυρήσει κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού και η γιαγιά της, κι αυτή Μακρίνα, ήταν μαθήτρια του Αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας του Θαυματουργού.

Η Μακρίνα, φανερώνει από μικρό παιδί μεγάλη ικανότητα μάθησης. Η μητέρα της, Εμμέλεια, προτιμά να σπουδάσει η κόρη της τη Θεία Σοφία, αλλά όλη η μετέπειτα διαγωγή και δράση της Μακρίνας φανερώνει τη δυνατότητά της να επιχειρηματολογεί και να πείθει τους μορφωμένους και ικανούς αδελφούς της. Διαθέτει και εξαιρετική ομορφιά, που την καθιστά περιζήτητη για νύφη. Ο πατέρας της επιλέγει τον εκλεκτό νέο που θεωρεί αντάξιό της. Αναπάντεχα, όμως, ο νέος πεθαίνει και η Μακρίνα θεωρεί ότι η ίδια στο Χριστό πλέον μόνο ανήκει. Ύστερα γίνεται στήριγμα της μητέρας της και καθοδηγός των αδελφών της.

Μετά την ενηλικίωση των αδελφών της πείθει τη μητέρα της να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και αποσύρονται σε ένα κτήμα τους, όπου ιδρύουν κοινόβιο μοναστήρι. Μαζί τους εγκαθίσταται και ο αδελφός της Πέτρος, μέχρι τον θάνατο της μητέρας τους. Μετά αυτός χειροτονείται κληρικός και αναλαμβάνει ποιμαντικό έργο δίπλα στον Βασίλειο που είχε ήδη εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας. Η Μακρίνα μένει μόνη ως ηγουμένη της Μονής, στην οποία μόναζαν γυναίκες και άνδρες σε χωριστές συνοδείες ("ανδρώνα" και "παρθενώνα").

Πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατο του αδερφού της, Αγίου Βασιλείου του Μέγα, η Μακρίνα ασθενεί. Ο αδελφός της Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης, αποφασίζει εκείνες τις ημέρες να την επισκεφθεί. Η Μακρίνα, αν και βαριά άρρωστη, ανασηκώνεται και δοξολογεί Τον Θεό που της έκανε τη χάρη και έφερε τον υπηρέτη Του κοντά της. Η συνομιλία μαζί του, όπως ο ίδιος την έχει καταγράψει, κινείται σε υψηλό πνευματικό επίπεδο και στρέφεται γύρω από την Ψυχή και την Ανάσταση. Τελικά αφήνει την τελευταία της πνοή στα χέρια του και αυτός την κηδεύει με όλες τις απαραίτητες τιμές.

Στα γραπτά του ο Γρηγόριος την ονομάζει "Μεγάλη", "φιλόσοφο" και "δασκάλα", παρουσιάζοντας "με λεπτά και ευγενικά χρώματα το πορτραίτο της, που έζησε ζωή ασκητική και υποδειγματική"[1]. Τη θεωρεί ως σημαντικότατο παράγοντα για την εξέλιξη των αδελφών της και λέει ότι έγινε για αυτούς "πατέρας, δάσκαλος, παιδαγωγός, μητέρα, σύμβουλος για κάθε αγαθό"[2].

Η μνήμη της τιμάται στις 19 Ιουλίου.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Γρηγορίου Νύσσης, "Εις τον Βίον της Οσίας Μακρίνης", Άπαντα τα έργα, τ. 9, Σειρά Ε.Π.Ε.,Θεσσαλονίκη 1990, σ. 335-390.
  • Προς την Νίκην, "Η μεγάλη μας αδελφή", σελ.222-223, τεύχος 773, Ιούλιος 2014
  • Beth Dunlop, "Saint Macrina the Younger, teacher of divine compassion", The Wheel Journal 13/14 (2018) pp. 41-49.
  • Patricia Wilson Kastner, "Macrina: Virgin and teacher", Andrew University Seminary Studies 17 (1979) pp. 105-117.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  1. Hussey, Joan (1979). Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τ. 2. Αθήνα. σελ. 780. 
  2. Νύσσης, Γρηγόριος (1990). "Εις τον Βίον της Οσίας Μακρίνης", Άπαντα τα Έργα τ. 9. Θεσσαλονίκη. σελ. 351.