Άνοιγμα κυρίου μενού

Πέτρος Ευριπαίος

Έλληνας νομικός, ανώτερος διοικητικός υπάλληλος και πολιτικός και αρκετές φορές υπουργός

ΓενικάΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1885. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αφού αναγορεύτηκε διδάκτωρ διορίστηκε κατόπιν διαγωνισμού στο υπουργείο Εσωτερικών ως ακόλουθος, (το 1910), στο οποίο και εξελίχθηκε μέχρι του ανώτατου βαθμού του διευθυντή. Στην συνέχεια υπηρέτησε στην Ύπατη Αρμοστεία της Σμύρνης. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, το 1922, επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1923 διορίστηκε νομάρχης Λέσβου, πλην όμως το ίδιο έτος, λίγους μήνες μετά, μετατέθηκε στη νομαρχία της Κέρκυρας όπου εκεί τότε αντιμετώπισε και τα προβλήματα που αναδείχθηκαν μετά την επιδρομή και κατάληψη της νήσου από τους Ιταλούς. Τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε την Κέρκυρα και ανέλαβε νομάρχης Αττικής ενώ λίγους μήνες μετά, τον επόμενο χρόνο, το 1924, διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης και στη συνέχεια Γενικός Διοικητής Θράκης με βαθμό υπουργού. Την περίοδο 1925 - 1926 διορίστηκε Διοικητής Σάμου.

Πολιτική σταδιοδρομίαΕπεξεργασία

Το 1926 αποφάσισε ν΄ ασχοληθεί με την πολιτική όπου και παραιτήθηκε από τις δημόσιες υπηρεσίας. Πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ε. Βενιζέλου και τον ίδιο χρόνο πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής της ιδιαίτερης πατρίδας του στη Νάξο, όπου και συνέχισε να εκλέγεται το 1928 - 1932, 1932 - 1933, το 1936 και αργότερα το 1950 - 1952. Σημειώνεται ότι το 1951 είχε πολιτευτεί με την ΕΠΕΚ.
Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία πρωτοανέλαβε στη Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 με καθήκοντα υφυπουργού γενικός διοικητής Ηπείρου και τον ίδιο χρόνο αναβαθμίστηκε σε υπουργό με τα αυτά καθήκοντα και τέλος με την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, χρημάτισε στη κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945, υπουργός της Αεροπορίας καθώς και προσωρινός υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1946).

Ο Πέτρος Ευριπαίος πέθανε στην Αθήνα το 1963. Κατά την τελευταία βουλευτική εκλογή του χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Ασφάλισης Βουλευτών, το 1951.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.127.