Η Πηνελόπη είναι όπερα του Γάλλου μουσουργού Γκαμπριέλ Φωρέ, που η πρώτη παράσταση δόθηκε στο Μόντε Κάρλο το 1913.

Πηνελόπη
ΓλώσσαΓαλλικά
Ημερομηνία δημοσίευσης20ος αιώνας
Βασίζεται σεΟδύσσεια
ΈκδοσηΟδύσσεια
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΥπόθεσηΕπεξεργασία

Η υπόθεση του έργου καθαρά ελληνική, εμπνευσμένη από τον Ομηρικό μύθο εκτυλίσσεται στην Ιθάκη έχοντας ως κύριο πρόσωπο την ηρωίδα της Οδύσσειας, την Πηνελόπη.

ΚριτικήΕπεξεργασία

Σπουδαία κριτική για το έργο αυτό έγραψε η εξέχουσα Ελληνίδα μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη, που μεταφράσθηκε σε πολλές γλώσσες και που αξίζει η αυτούσια καταχώρησή της:

«O Φωρέ, εις το μελοδραματικόν έργο αυτό, χωρίς καμμίαν φανεράν προσπάθειαν, συλλαμβάνει ευθύς εξ αρχής το Ύψιστον και το Ωραίον, όπως ο ελληνικός κόσμος το εφαντάσθη πρώτος και το εφανέρωσεν εις τον κόσμον. Μία μουσική σεμνότης, μία ευγένεια προελεύσεως διαπνέει την βαθείαν εσωτερικήν ζωήν όλου του έργου. Ομηρική απλότης και ομηρικόν μεγαλείον εις την μουσικήν οικονομίαν του συνόλου. Καμμία εκζήτησις, εξωτερικής δραματικής εντυπώσεως με ασυνήθιστα συμφωνικά μέσα, αλλά αγνοτάτη ελληνική γραμμή, εξαισία ελληνική γυμνότης εις την πλαστικήν μουσικήν διαγραφήν των ειδυλλιακών επεισοδίων και της βαθμιαίας λυρικής εξάρσεως των χαρακτήρων του δράματος. Χωρίς υπερμέτρους φωνάς και χωρίς τεχνικούς εκβιασμούς, η μουσική της Πηνελόπης πραγματοποιεί το ασύλληπτον ελληνικόν θαύμα της υψίστης λυρικής συγκινήσεως εμπρός εις την οποίαν γονατίζουν οι αιώνες χωρίς να κατορθώσουν να αποκαλύψουν εις τον κατάπληκτον κόσμον το αγνό μυστικό της, το σκεπασμένο με τους αγνότερους και φωτεινοτέρους πέπλους».

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

Γενικά η Πηνελόπη του Φωρέ θεωρείται το αποκορύφωμα της μουσικής του ωριμότητας και της ελληνολατρικής του τέχνης, επιπρόσθετα το έργο αυτό αποτελεί και ένα από τα γνησιότερα δείγματα της γαλλικής μελλοδραματικής τέχνης στην εποχή του.[εκκρεμεί παραπομπή]

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου», τόμ.15ος, σελ.873.