Προφορική παράδοση

Η Προφορική παράδοση είναι μια μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας όπου η γνώση, η τέχνη, οι ιδέες και το πολιτιστικό υλικό αποκτώνται, διατηρούνται και μεταδίδονται προφορικά από την μια γενιά στην άλλη.[1][2][3] Η μετάδοση γίνεται μέσω της ομιλίας ή του τραγουδιού και μπορεί να περιλαμβάνει παραμύθια, μπαλάντες, ψαλμούς, πεζά κείμενα ή στίχους. Με αυτόν τον τρόπο μια κοινωνία μπορεί να μεταδώσει προφορική ιστορία, λογοτεχνία, νομοθεσία και άλλες γνώσεις από γενιά σε γενιά χωρίς ένα γραπτό σύστημα ή παράλληλα με ένα σύστημα γραφής. Οι θρησκείες όπως ο βουδισμός, ο ινδουισμός, ο καθολικισμός[4] και ο τζαϊνισμός, για παράδειγμα, χρησιμοποίησαν την προφορική παράδοση, παράλληλα με ένα σύστημα γραφής προκειμένου να μεταδώσουν τις γραφές, τις τελετές, τους ύμνους και την μυθολογία τους από την μια γενιά στην άλλη.[5][6][7]

A traditional Kyrgyz manaschi performing part of the Epic of Manas at a yurt camp in Karakol

Η προφορική παράδοση περιλαμβάνει πληροφορίες, αναμνήσεις και γνώσεις τις οποίες κατέχει μια ομάδα ανθρώπων και τις μεταδίδει σε επόμενες γενιές ; δεν είναι το ίδιο όπως οι μαρτυρίες ή η προφορική ιστορία.[8] Σε γενικές γραμμές η προφορική παράδοση αναφέρεται στην ανάκληση και την μετάδοση μιας συγκεκριμένης και διατηρημένης κειμενικής και πολιτιστικής γνώσης μέσω της φωνητικής.[9] Ως ακαδημαϊκός κλάδος αναφέρεται τόσο σε ένα σύνολο πεδίων μελέτης όσο και στην μέθοδο με την οποία αυτά μελετώνται.[10]

Η μελέτη της προφορικής παράδοσης διαφέρει από την ακαδημαϊκή μελέτη της προφορικής ιστορίας[11], που είναι η καταγραφή προσωπικών αναμνήσεων και ιστοριών των ανθρώπων που βίωσαν ιστορικά γεγονότα ή έζησαν σε σημαντικές ιστορικές περιόδους.[12] Η προφορική παράδοση διακρίνεται επίσης από την μελέτη της προφορικότητας, που ορίζεται ως η σκέψη και η λεκτική έκφρασή της σε κοινωνίες όπου οι τεχνολογίες του γραμματισμού (ειδικά της γραφής και της εκτύπωσης) είναι άγνωστες στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.[13] Η λαογραφία είναι ένας τύπος προφορικής παράδοσης αλλά η γνώση εκτός της λαογραφίας έχει μεταδοθεί προφορικά και έτσι διατηρείται στην ανθρώπινη ιστορία.[14][15]

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

  1. Vansina, Jan: Oral Tradition as History (1985), reported statements from present generation which "specifies that the message must be oral statements spoken, sung or called out on musical instruments only"; "There must be transmission by word of mouth over at least a generation". He points out, "Our definition is a working definition for the use of historians. Sociologists, linguists or scholars of the verbal arts propose their own, which in, e.g., sociology, stresses common knowledge. In linguistics, features that distinguish the language from common dialogue (linguists), and in the verbal arts features of form and content that define art (folklorists)." ^ Jump up to:a b
  2. «Oral tradition | communication». Encyclopedia Britannica (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021. 
  3. Ki-Zerbo, Joseph: "Methodology and African Prehistory", 1990, UNESCO International Scientific Committee for the Drafting of a General History of Africa; James Currey Publishers, ISBN 0-85255-091-X, 9780852550915; see Ch. 7; "Oral tradition and its methodology" at pages 54-61; at page 54: "Oral tradition may be defined as being a testimony transmitted verbally from one generation to another. Its special characteristics are that it is verbal and the manner in which it is transmitted."
  4. «Catechism of the Catholic Church - The Transmission of Divine Revelation». www.vatican.va. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021. 
  5. Goody, Jack (1987). The interface between the written and the oral. Cambridge [Cambridgeshire] ; New York : Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33268-2. 
  6. M Witzel, "Vedas and Upaniṣads", in Flood, Gavin, ed. (2003), The Blackwell Companion to Hinduism, Blackwell Publishing Ltd., ISBN 1-4051-3251-5, pages 68-71
  7. https://deepblue.lib.umich.edu/bitstream/handle/2027.42/43799/11076_1995_Article_1568527952598800.pdf;jsessionid=FAAB449B99AC205C5714B6D449DF108A?sequence=1
  8. Henige, David. "Oral, but Oral What? The Nomenclatures of Orality and Their Implications" Oral Tradition, 3/1-2 (1988): 229-38. p 232; Henige cites Jan Vansina (1985). Oral tradition as history. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press
  9. MacKay, E. Anne (1999). Signs of Orality: The Oral Tradition and Its Influence in the Greek and Roman World ; [... Papers at a Conference Entitled 'Epos and Logos' ... Durban, South Africa in July 1996]. BRILL. ISBN 978-90-04-11273-5. 
  10. Dundes, Alan, "Editor's Introduction" to The Theory of Oral Composition, John Miles Foley. Bloomington, IUP, 1988, pp. ix-xii
  11. Henige, David. "Oral, but Oral What? The Nomenclatures of Orality and Their Implications" Oral Tradition, 3/1-2 (1988): 229-38. p 232; Henige cites Jan Vansina (1985). Oral tradition as history. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press
  12. «Oral History». web.archive.org. 20 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021. 
  13. Ong, Walter, S.J., Orality and Literacy: The Technologizing of the Word. London: Methuen, 1982 p 12
  14. Degh, Linda. American Folklore and the Mass Media. Bloomington: IUP, 1994, p. 31
  15. Folklore in the Oral Tradition, Fairytales, Fables and Folk-legendArchived 2016-07-19 at the Wayback Machine, Julie Carthy (1984), The Oral Tradition, Volume IV, Yale University, Quote:"Folklore is said to be in the oral tradition. Dundes states that the most common criterion for a definition of folklore is its means of transmission that is, orally. He clarifies however that materials other than folklore are also orally conveyed. Therefore oral transmission itself is not sufficient to distinguish folklore from non-folklore."