Άνοιγμα κυρίου μενού

Ροβέρτος Α΄ της Νορμανδίας

Δούκας της Νορμανδίας
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ροβέρτος (αποσαφήνιση).

Ο Ροβέρτος Α΄ της Νορμανδίας ή Ροβέρτος ο Μεγαλοπρεπής (Robert Ier de Normandie, 1000 - 22 Ιουλίου 1035) δούκας της Νορμανδίας (1027 - 1035) ήταν δεύτερος γιος του Ριχάρδου Β΄ της Νορμανδίας και της Ιουδήθ της Βρεττάνης κόρης του Κόναν Α΄ της Βρεττάνης. Λόγω της αβεβαιότητας στην αρίθμηση των δουκών της Νορμανδίας ο Ροβέρτος Α΄ απαριθμείται από μερικούς ιστορικούς ως Ροβέρτος Β΄, οι ίδιοι ιστορικοί απαριθμούν ως Ροβέρτο Α΄ τον πρόγονο του Ρόλλο της Νορμανδίας. Διαδέχτηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ριχάρδο Γ΄, σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Ριχάρδος πέθανε πρόωρα και τον διαδέχτηκε ο Ροβέρτος. Τον Ροβέρτο τον μεγαλοπρεπή διαδέχθηκε ο νόθος γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας που έγινε ο πρώτος Νορμανδός βασιλιάς της Αγγλίας (1066) μετά την Νορμανδική κατάκτηση.

Ροβέρτος Α΄
Robert magnificent statue in falaise.JPG
Δούκας της Νορμανδίας
ΠροκάτοχοςΡιχάρδος Γ΄ της Νορμανδίας
ΔιάδοχοςΓουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας
Γέννηση1010
Νορμανδία, Γαλλία
Θάνατος22 Ιουλίου 1035 (25 ετών)
Νίκαια Βιθυνίας
ΕπίγονοιΓουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας
Αδελαΐδα της Νορμανδίας
ΟίκοςΟίκος της Νορμανδίας
ΠατέραςΡιχάρδος Β΄ της Νορμανδίας
ΜητέραΙουδήθ της Βρετάνης
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Εμφύλιος με τον μεγαλύτερο αδελφό του ΡιχάρδοΕπεξεργασία

Ο Ροβέρτος ήταν εγγονός του Ριχάρδου Α΄ της Νορμανδίας, δισέγγονος του Γουλιέλμου Α΄ της Νορμανδίας και τρισέγγονου του Ρόλλου του Βίκινγκ γενάρχη του Οίκου του Νορμανδίας. Ο Ριχάρδος Β΄ πριν τον θάνατο του όρισε τον μεγαλύτερο γιο του Ριχάρδο Γ΄ διάδοχο του στο δουκάτο της Νορμανδίας και τον μικρότερο γιο του Ροβέρτο κόμη του Εμουά.[1] Τον Αύγουστο του 1026 πέθανε ο πατέρας τους και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος Ριχάρδος Γ΄, πολύ σύντομα ο Ροβέρτος εξεγέρθηκε εναντίον του Ριχάρδου αλλά ηττήθηκε και αναγκάστηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον μεγαλύτερο αδελφό του.[2]

Ο Ροβέρτος κατηγορήθηκε ως ύποπτος για τον θάνατο του Ριχάρδου αλλά δεν αποδείχτηκε τίποτα με αποτέλεσμα να ενισχύσει περισσότερο την θέση του στον θρόνο, ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αδέλφια έφερε αστάθεια στο δουκάτο με πολλούς πολέμους ανάμεσα στους βαρόνους.[3] Οι εμφύλιοι πόλεμοι είχαν αποτέλεσμα την δημιουργία νέας αριστοκρατίας στην Νορμανδία αφού πολλοί από τους παλιούς ισχυρούς βαρόνους αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Νότια Ιταλία.[4] Αμέσως μετά την άνοδο του στον δουκικό θρόνο ο Ροβέρτος συγκέντρωσε στρατό για να εκδικηθεί τον θείο του Ροβέρτο, αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και κόμη του Εβρέ επειδή είχε υποστηρίξει τον αδελφό του Ριχάρδο. Ο Ροβέρτος εξορίστηκε στην Γαλλία και στην συνέχεια συνέταξε ένα διάταγμα αφορίζοντας τον ανιψιό του Ροβέρτο και όλους τους Νορμανδούς, το διάταγμα καταργήθηκε όταν ο θείος του Ροβέρτος επέστρεψε στην Νορμανδία και αποκαταστάθηκε στα αξιώματα του.[5] Ο Ροβέρτος επιτέθηκε σε άλλον έναν ισχυρό επίσκοπο τον ξάδελφο του Ούγο Γ΄ του Ιβρί επίσκοπο του Μπαγιέ και τον έστειλε εξορία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Ροβέρτος έκανε επιπλέον κατάσχεση σε μεγάλα τμήματα της εκκλησιαστικής περιουσίας που ανήκαν στο Αββαείο του Φεκάμπ.[6]

Εξωτερικοί πόλεμοιΕπεξεργασία

 
Ροβέρτος ο Μεγαλοπρεπής - μικρογραφία 13ου αιώνα

Παρά τις ταραχές που είχαν ξεσπάσει στο βασίλειο του ο Ροβέρτος επενέβη στα εσωτερικά της Φλάνδρας στην εμφύλια διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον κόμη Βαλδουίνο τον Γενειοφόρο και τον γιο του Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας ο οποίος εξορίστηκε από την Φλάνδρα.[7] Ο Βαλδουίνος Ε΄ είχε την υποστήριξη του πεθερού του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας αλλά πιέστηκε να κλείσει ειρήνη όταν ο δούκας Ροβέρτος υποσχέθηκε την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στον πατέρα του.[8] Ο Ροβέρτος υποστήριξε τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας στην διαδοχή του θρόνου των Φράγκων την ίδια εποχή που η μητέρα του Κωνσταντία της Αρλ υποστήριξε τον μικρότερο γιο της Ροβέρτο, ο Ερρίκος Α΄ του παραχώρησε σαν ανταμοιβή την Γαλλική αποικία του Βεξίν.[9] Στις αρχές της δεκαετίας του 1030 ο ξάδελφος του Αλαίν Γ΄ της Βρετάνης επεκτάθηκε στην περιοχή του Ρεν με σχέδια να προχωρήσει στην κατάληψη της Λε Μον-Σαιν-Μισέλ, ο Ροβέρτος αφού κατόρθωσε να ανατρέψει τις προσπάθειες του Αλαίν να καταλάβει την Αβράνς ξεκίνησε εκστρατεία με μεγάλο στρατό εναντίον του.[10] Ο Αλαίν ζήτησε βοήθεια από τον θείο του Ροβέρτο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν ο οποίος έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στον Ροβέρτο τον Μεγαλοπρεπή και τον υποτελή του Αλαίν Γ΄.[11]

Τα ξαδέλφια του Ροβέρτου Εδουάρδος ο Εξομολογητής και Άλφρεντ Έθελινγκ γιοι της θείας του Έμμας της Νορμανδίας και του Έθελρεντ του Ουέσσεξ βρήκαν καταφύγιο στην Νορμανδική αυλή μετά την εκδίωξη τους από τον Κνούτο, ο Ροβέρτος ετοίμασε έναν μεγάλο στόλο για να τους αποκαταστήσει στον Αγγλικό στόλο αλλά η καταιγίδα βύθισε τα περισσότερα από τα πλοία του.[12] Ο Ροβέρτος έκανε ασφαλή απόβαση στο Γκέρνσεϊ αλλά όπως αναφέρει το Gesta Normannorum ducum ο Κνούτος έστειλε απεσταλμένος στον Ροβέρτο για να προσφέρει στον Εδουάρδο και τον Άλφρεντ το μισό από το βασίλειο του. Μετά την αποτυχία της εκστρατείας ο Ροβέρτος αποφάσισε να μετέβη για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και να επαναλάβει την εκστρατεία στην Αγγλία μετά την επιστροφή του.[13]

Προσκύνημα και θάνατοςΕπεξεργασία

Οι σχέσεις του Ροβέρτου με την εκκλησία είχαν βελτιωθεί σημαντικά μετά την αποκατάσταση του θείου του Ροβέρτου αρχιεπισκόπου της Ρουέν.[14] Στην προσπάθεια του να αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις του με την εκκλησία επέστρεψε όλα τα εκκλησιαστικά κτήματα που είχαν κάνει κατάσχεση ο ίδιος και οι οπαδοί του, από το 1034 επέστρεψε όλη την περιουσία που είχε πάρει από το αβαείο του Φεκάμπ.[15] Ο Ροβέρτος έβαλε τους Νορμανδούς ευγενείς να ορκιστούν πίστη στον νόθο γιο και διάδοχο του Γουλιέλμο, στην συνέχεια αναχώρησε για τα Ιεροσόλυμα.[16] Το Gesta Normannorum ducum αναφέρει ότι μετέβη αρχικά στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια στα Ιεροσόλυμα, στον δρόμο της επιστροφής αρρώστησε βαριά και πέθανε στην Νίκαια Βιθυνίας στις 2 Ιουλίου 1035, τον διαδέχτηκε ο νόθος γιος του Γουλιέλμος που ήταν μόλις 8 ετών.[17][18]

Ο ιστορικός Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει ότι ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής πολλές δεκαετίες αργότερα έστειλε αποστολή στην Κωνσταντινούπολη και στην Νίκαια προκειμένου να ζητήσει την σωρό του πατέρα του και να την μεταφέρει στην Νορμανδία για αναταφή.[19] Το αίτημα έγινε δεκτό και η αποστολή επέστρεψε για την Νορμανδία, όταν έφτασαν στην Απουλία άκουσαν ότι ο βασιλιάς Γουλιέλμος είχε πεθάνει και αποφάσισαν να κάνουν την αναταφή του Ροβέρτου του Μεγαλοπρεπούς στην Ιταλία.[20]

ΚληρονόμοιΕπεξεργασία

Αν και δεν έκανε κάποιον γάμο, είχε πολλά νόθα παιδιά. Η σημαντικότερη από τις ερωμένες του ήταν η Ερλέβα του Φαλέζ με την οποία απέκτησε :

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumieges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Vol. II, Books V-VIII, ed. Elisabeth M.C. Van Houts (Clarendon Press, Oxford, 1995), pp. 40–1
  2. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), p. 46
  3. David C. Douglas, William the Conqueror (University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1964), p. 32
  4. David C. Douglas, William the Conqueror (University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1964), p. 32
  5. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), p. 48
  6. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), p. 49
  7. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), pp. 49–50
  8. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), pp. 49–50
  9. Elisabeth M C Van Houts, The Normans in Europe (Manchester University Press, Manchester and New York, 2000), p. 185
  10. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), p. 50
  11. David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002), p. 50
  12. Christopher Harper-Bill; Elisabeth Van Houts, A Companion to the Anglo-Norman World (Boydell Press, Woodbridge, UK, 2003), p. 31
  13. The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumièges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Ed. & Trans. Elizabeth M.C. Van Houts, Vol. I (Clarendon Press, Oxford, 1992), pp. 78–80
  14. François Neveux. A Brief History of The Normans (Constable & Robbinson, Ltd, London, 2008), p. 102
  15. François Neveux. A Brief History of The Normans (Constable & Robbinson, Ltd, London, 2008), p. 103
  16. The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumièges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Ed. & Trans. Elizabeth M.C. Van Houts, Vol. I (Clarendon Press, Oxford, 1992), pp. 80-5
  17. The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumièges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Ed. & Trans. Elizabeth M.C. Van Houts, Vol. I (Clarendon Press, Oxford, 1992), pp. 80-5
  18. François Neveux, A Brief History of the Normans, trans. Howard Curtis (Constable & Robinson, Ltd. London, 2008), p. 110
  19. William M. Aird, Robert Curthose, Duke of Normandy: C. 1050–1134 (Boydell Press, Woodbridge, UK, 2008), p. 159 n. 38
  20. William M. Aird, Robert Curthose, Duke of Normandy: C. 1050–1134 (Boydell Press, Woodbridge, UK, 2008), p. 159 n. 38

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Christopher Harper-Bill; Elisabeth Van Houts, A Companion to the Anglo-Norman World (Boydell Press, Woodbridge, UK, 2003)
  • David Crouch, The Normans, The History of a Dynasty (Hambledon Continuum, London, New York, 2002)
  • David C. Douglas, William the Conqueror (University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1964)
  • François Neveux. A Brief History of The Normans (Constable & Robbinson, Ltd, London, 2008)
  • George Edward Cokayne, The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. I, ed. Vicary Gibbs (The St. Catherine Press, Ltd., London, 1910)
  • The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumieges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, Vol. II, Books V-VIII, ed. Elisabeth M.C. Van Houts (Clarendon Press, Oxford, 1995)
Ροβέρτος Α΄ της Νορμανδίας
Γέννηση: 1000 Θάνατος: 22 Ιουλίου 1035
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ριχάρδος Γ΄
Δούκας της Νορμανδίας
 

1027 - 1035
Διάδοχος
Γουλιέλμος ο Κατακτητής