Ροβέρτος Γ΄ του Αρτουά

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ροβέρτος (αποσαφήνιση).

Ο Ροβέρτος Γ΄ από τον Οίκο του Αρτουά (Robert III d'Artois, 1287 - 1342) ήταν Γάλλος ευγενής, δέχτηκε την κομητεία του Μπωμόν-λε-Ροζέ (1309) σε αντάλλαγμα με την Κομητεία του Αρτουά την οποία διεκδικούσε.[1] Όταν πέθανε ο Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα κόμης του Ρίτσμοντ.

Ροβέρτος Γ΄ του Αρτουά
Robert d'artois.jpg
Γέννηση1287
Θάνατος1342 (55 ετών)
Λονδίνο
ΧώραBlason France moderne.svg Βασίλειο της Γαλλίας
England Arms 1340.svg Βασίλειο της Αγγλίας
Μάχες/πόλεμοιΕκατονταετής Πόλεμος
Πόλεμος της διαδοχής της Βρετάνης
ΣύζυγοςΙωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Μπωμόν (1318)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Ήταν γιος του Φιλίππου κυρίου του Κονς και της Λευκής των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης, και οι δύο γονείς του προέρχονταν από την οικογένεια των Καπετιδών.[2] Τον Σεπτέμβριο του 1298 σε ηλικία 11 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, πέθανε από τα τραύματα του στην "μάχη του Βένεν" εναντίον των Φλαμανδών (20 Αυγούστου 1297).[3] Ο θάνατος του Φιλίππου του Αρτουά θα δημιουργήσει νέες συγκρούσεις διαδοχής στην Κομητεία του Αρτουά. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαδοχή του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου ΣΤ΄, που είχε διατελέσει έμπιστος σύμβουλός του. Όταν πέθανε ο παππούς του Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά στην "μάχη του Κουρταί" (1302) τον διαδέχθηκε η μεγαλύτερη κόρη του Μαώ του Αρτουά, το έθιμο της κομητείας ήταν να γίνεται η διαδοχή στο μεγαλύτερο παιδί. Ο Ροβέρτος Β΄ ήταν ακόμα ανήλικος, δεν μπορούσε συνεπώς να συγκρουστεί με την θεία του, οι προστριβές θα ξεκινήσουν αργότερα και θα διατηρηθούν για μια μεγάλη περίοδο πριν ξεσπάσει ο Εκατονταετής Πόλεμος. Ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ έδωσε στον Ροβέρτο την κομητεία του Μπωμόν-λε-Ροζέ σαν αντάλλαγμα για την απώλεια της κομητείας του Αρτουά από την θεία του.[4]

Το 1239 με τον θάνατο της θείας του Μαώς, τα δικαιώματά της πέρασαν στην κόρη της Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας, που είχε παντρευτεί τον Φίλιππο Ε΄ βασιλιά της Γαλλίας. Ο Ροβέρτος έφτιαξε πλαστή διαθήκη του πατέρα του, με την οποία διεκδικούσε τα δικαιώματά του στην κομητεία του Αρτουά. Όταν ανακαλύφθηκε η απάτη το 1331, κατασχέθηκε η περιουσία του, η γυναίκα και οι γιοί του Ιωάννης και Κάρολος αιχμαλωτίστηκαν, ενώ ο ίδιος δραπέτευσε εκτός του βασιλείου το 1332, προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη και την εκτέλεση. Κατέφυγε στον ανιψιό του Ιωάννη Β΄ μαρκήσιο του Ναμύρ. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ ζήτησε από τον επίσκοπο της Λιέγης να επιτεθεί στη Ναμύρ. Ο Ροβέρτος Γ΄ δραπέτευσε για δεύτερη φορά στον Ιωάννη Γ΄, δούκα της Βραβάντης, του οποίου νυμφεύτηκε την ανιψιά. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ κήρυξε νέο πόλεμο κατά της Βραβάντης και ο Ροβέρτος κατέφυγε οριστικά πλέον στην αυλή του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄.

Στο πλευρό του Εδουάρδου Γ΄Επεξεργασία

Φθάνοντας στην Αγγλία, εξοργισμένος από τη σκληρή και άδικη συμπεριφορά του Φιλίππου ΣΤ΄ απέναντί του, ενθάρρυνε τον Εδουάρδο Γ΄ για πόλεμο κατά της Γαλλίας. Του υπενθύμισε τα δίκαιά του στο Γαλλικό θρόνο, ότι είναι και ο ίδιος διάδοχός του, λόγω του ότι η μητέρα του είναι κόρη του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ΄. Οι παραινέσεις του αυτές φούσκωσαν επικίνδυνα τα μυαλά του Εδουάρδου και αποτέλεσαν τον σπινθήρα του Εκατονταετούς Πολέμου που ξέσπασε στη συνέχεια. Πολεμούσε με πάθος στο πλευρό του σε όλες τις μάχες, ενώ διηύθυνε ο ίδιος τις Αγγλικές δυνάμεις στη μάχη του Σεντ Ομέρ το 1340.[5] Συμμετείχε και στις μάχες της διαδοχής της Βρετάνης, σε μια από οποίες τραυματίστηκε και πέθανε το 1342.[6] Η ταφή του έγινε αρχικά στην μονή των Μαύρων Μοναχών στο Λονδίνο, τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.[7]

ΚληρονόμοιΕπεξεργασία

Από τη σύζυγό του Ιωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Μπωμόν, κόρη του Καρόλου κόμη του Βαλουά, παιδιά του ήταν:[8]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Le Bel 2011, σ. 149
  2. Dunbabin 2011, σ. 13
  3. de Lincy 1852, σ. 53
  4. Wood 1966, σ. 34
  5. Sumption 1990, σ. 339
  6. Sumption 1990, σ. 404
  7. Sumption 1990, σ. 405
  8. Warner 2017, σ. 14
  9. de Venette 1953, σ. 312
  10. de Venette 1953, σ. 312

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Le Bel, Jehan (2011). The True Chronicles of Jean Le Bel, 1290-1360. Translated by Bryant, Nigel. The Boydell Press.
  • Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
  • de Lincy, Le Roux (1852). "Inventaires des Btens Meubles et Immeubles de la Comtesse Mahaut d'Artois Pilles par L'armee de son Neveu, en 1313". Bibliothèque de l'École des chartes, *Troisieme Serie (in French). Librairie Droz. 3: 53-79.
  • Sumption, Jonathan (1990). The Hundred Years War: Trial by Battle. Vol. 1. Faber & Faber.
  • de Venette, Jean (1953). Newhall, Richard A. (ed.). The Chronicle of Jean de Venette. Translated by Birdsall, Jean. Columbia University Press.
  • Warner, Kathryn (2017). Isabella of France: The Rebel Queen. Amberley Publishing.
  • Wood, Charles T. (1966). The French Apanages and the Capetian Monarchy, 1223-1328. Harvard University Press.
 
 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Robert III of Artois της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).