Ροναλντίνιο

Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής
(Ανακατεύθυνση από Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα)

Ο Ροναλντίνιο (πραγματικό όνομα: Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, Ronaldo de Assis Moreira, γεννήθηκε 21 Μαρτίου 1980) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους, κυρίως ως αριστερός πλάγιος μέσος αλλά και ως μεσοεπιθετικός. Συχνά θεωρείται από τους κορυφαίους παίκτες της γενιάς του και από ορισμένους ως ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών.[1][2][3]

Ροναλντίνιο

Με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΡονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα
Ημερ. γέννησης21 Μαρτίου 1980 (1980-03-21) (41 ετών)
Τόπος γέννησηςΠόρτο Αλέγκρε, Βραζιλία
Ύψος1,79 μ.
ΘέσηΜέσος, Επιθετικός
Ομάδες νέων
1987–1998Γκρέμιο ΦΜΠΑ
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1998–2001Γκρέμιο ΦΜΠΑ95(50)
2001–2003Παρί Σεν Ζερμέν55(17)
2003–2008Μπαρτσελόνα145(70)
2008–2011ΑΚ Μίλαν76(20)
2011–2012 Φλαμένγκο56(23)
2012–2014Ατλέτικο Μινέιρο58(20)
2014–2015Κερέταρο ΦΚ25(8)
2015Φλουμινένσε ΦΚ7(0)
Σύνολο517(208)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1996Βραζιλία U1713(3)
1999Βραζιλία U205(3)
2000–2003Βραζιλία U2327(18)
1999–2013Βραζιλία97(33)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Ροναλντίνιο κέρδισε δύο βραβεία του Παίκτη της Χρονιάς της ΦΙΦΑ και μια Χρυσή Μπάλα. Ήταν γνωστός για την απαράμιλλη τεχνική που διέθετε, αλλά και τις δημιουργικές του ικανότητες.[4][5] Λόγω της ευελιξίας του, του ρυθμού του, της τεχνικής ποιότητάς του, αλλά και τα εξαιρετικά του χτυπήματα φάουλ, θεωρείται ως ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες στην ιστορία.[6][7][8] Έκανε το ντεμπούτο του στη Γκρέμιο το 1998. Μετακόμισε στη Παρί Σεν Ζερμέν στην Γαλλία πριν υπογράψει για τη Μπαρτσελόνα το 2003. Στη δεύτερη σεζόν του με τη Μπαρτσελόνα, κέρδισε το πρώτο του βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς της ΦΙΦΑ. Στην επόμενη χρονιά κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς και άλλο ένα τίτλο στη Λα Λίγκα, κάνοντας το πρώτο νταμπλ στην καριέρα του. Ο Βραζιλιάνος έλαβε επίσης το δεύτερο βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς ΦΙΦΑ.

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας στις 21 Μαρτίου 1980 με το όνομα Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, ενώ το ψευδώνυμό του σημαίνει «Μικρός Ρονάλντο». Τον φώναζαν «Ροναλντίνιο», επειδή στην ομάδα υπήρχε ένα μεγαλύτερο παιδί που ονομαζόταν Ρονάλντο και τελικά το όνομα αυτό έμεινε.[9] Ο πατέρας του ήταν και αυτός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και τον ώθησε από νωρίς στο άθλημα και εντάχθηκε στις κατώτερες ομάδες της Γκρέμιο σε ηλικία 7 ετών, ενώ την επόμενη χρονιά χάνει τον πατέρα του.[10]

Καριέρα σε συλλόγουςΕπεξεργασία

Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας στην Γκρέμιο, την περίοδο 1998–2001. Καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα το 1999. Σημείωσε 23 γκολ σε 48 εγχώρια παιχνίδια και το μοναδικό τέρμα στον τελικό του πρωταθλήματος απέναντι στην Ιντερνασιονάλ (1–0) μετά από εντυπωσιακή εμφάνιση.[11] Το 2001, ο Ροναλντίνιο υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την Παρί Σεν Ζερμέν. Πέρασε την πλειοψηφία των πρώτων μηνών της αγωνιστικής περιόδου 2001–02 εναλλάσσοντας μεταξύ του του πάγκου και του γηπέδου. Ο ίδιος σημείωσε τον πρώτο γκολ του για το σύλλογο στις 13 Οκτωβρίου, στην ισοπαλία 2–2 απέναντι στη Ολιμπίκ Λυών.[12]

Στη συνέχεια σημείωσε ορισμένα εντυπωσιακά γκολ, ενώ είχε επίσης σημαντική παρουσία και στο Κύπελλο Γαλλίας 2001–02, βοηθώντας της Παρί να φτάσει στους ημιτελικούς. Σε αγώνα του γύρου των "16" με αντίπαλο την Γκουίνγκμπαμπ, ο Ροναλντίνιο σκόραρε δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο αφού μπήκε στον αγώνα ως αλλαγή.[12] Παρά την σταδιακή επιτυχία με τον σύλλογο, η σεζόν αμαυρώθηκε από διαμάχη με τον διευθυντή της Παρί Λουίς Φερναντές, ισχυριζόμενος ότι ο Βραζιλιάνος ήταν πολύ εστιασμένος στη νυχτερινή ζωή του Παρισιού παρά στο ποδόσφαιρο και παραπονέθηκε ότι οι διακοπές του στη Βραζιλία δεν έληξαν ποτέ στο προγραμματισμένο χρόνο.[13]

Παρά τις επανειλημμένες ρήξεις με τον Φερναντές, ο Βραζιλιάνος επέστρεψε στην ομάδα και ήταν εντυπωσιακός.[14] Στις 26 Οκτωβρίου 2002, σημείωσε δύο γκολ στη νίκη 3–1 του συλλόγου έναντι των αντιπάλων της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στη Μασσαλία.[12] Το πρώτο γκολ ήταν ένα ελεύθερο λάκτισμα, που πέρασε από πολλούς παίκτες της Μασσαλίας πριν περάσει και από τον τερματοφύλακα. Οι απευθείας εκτελέσεις φάουλ αποτελούσαν από την καλύτερη εκτελεστική δραστηριότητά του κατατασσόμενος τρίτος όλων των εποχών με 66 γκολ.[15][16] Στον δεύτερο αγώνα σκόραρε και πάλι στη νίκη της Παρί με 3–0, τρέχοντας το μισό μήκος του γηπέδου πριν περάσει την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα. Στις 22 Φεβρουαρίου 2003, ο Ροναλντίνιο σημείωσε το καλύτερο γκολ της χρονιάς.[12]

Επαινέθηκε επίσης για την απόδοσή του στο Κύπελλο, όταν σημείωσε και τα δύο γκολ στη νίκη του συλλόγου με 2–0 επί της Μπορντό στους ημιτελικούς, με αποτέλεσμα την πρόκριση στον τελικό. Την δεύτερη χρονιά στη Γαλλία σημείωσε 22 τέρματα σε 45 επίσημους αγώνες.[17]

Το 2003 μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα. Έκανε το ντεμπούτο της ομάδας του σε φιλική συνάντηση με τη Γιουβέντους στη Μασαχουσέτη στις 27 Ιουλίου. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στις 3 Σεπτεμβρίου 2003 εναντίον της Σεβίλλης στις 1.30 π.μ. τοπική ώρα, σε έναν αγώνα που ξεκίνησε πέντε λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Ο Ροναλντίνιο υπέφερε από τραυματισμό κατά το πρώτο μισό της σεζόν,[18] και η Μπαρτσελόνα έπεσε στην 12η θέση στην κατάταξη του πρωταθλήματος στα μέσα της σεζόν. Επέστρεψε από τραυματισμό και σημείωσε 15 γκολ στο πρωτάθλημα 2003–04, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει τελικά στη δεύτερη θέση.[17] Κέρδισε τον πρώτο του τίτλο πρωταθλήματος το 2004–05, και ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ στις 20 Δεκεμβρίου 2004.[11] Η φήμη του μεγάλωνε με το τεχνικό και παραγωγικό του παιχνίδι τόσο στη Λα Λίγκα όσο και στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Μέχρι το τέλος του 2005, ο Ροναλντίνιο είχε αρχίσει να συγκεντρώνει πλήθος προσωπικών βραβείων. Κέρδισε τον εναρκτήριο Παγκόσμιο Παίκτη της Χρονιάς του FIFPro τον Σεπτέμβριο του 2005, εκτός από το ότι συμπεριλήφθηκε στο FIFPro World XI του 2005, και ονομάστηκε Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στην Ευρώπη κατακτώντας τη Χρυσή Μπάλα.[10] Επίσης, ψηφίστηκε ως Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.[17] Έγινε ο τρίτος παίκτης που κέρδισε το βραβείο περισσότερες από μία φορές, μετά από τους τρεις φορές νικητές Ρονάλντο και Ζιντάν. Η κυριαρχία του ως καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο ήταν αδιαμφισβήτητη καθώς πέτυχε το ίδιο και με τη Χρυσή Μπάλα. Συγκέντρωσε 225 ψήφους ξεπερνώντας τον Φρανκ Λάμπαρντ (148), αλλά και της πρωταθλήτριας Ευρώπης Λίβερπουλ, Στίβεν Τζέραρντ (147). [19]

Η επόμενη αγωνιστική περίοδος θεωρείται μια από τις καλύτερες στην καριέρα του, καθώς ήταν καθοριστικός παράγοντας του πρώτου τίτλου του Τσάμπιονς Λιγκ στη Βαρκελώνη μετά από 14 χρόνια. Η Μπαρτσελόνα αντιμετώπισε την Τσέλσι στον γύρο των "16" σε μια επανάληψη του προηγούμενου έτους. Ο Ροναλντίνιο σημείωσε ένα καθοριστικό γκολ στο δεύτερο αγώνα, περνώντας από τρεις αμυντικούς της Τσέλσι στην άκρη της περιοχής του πέναλτι πριν νικήσει τον τερματοφύλακα, σφραγίζοντας την πρόκριση της ομάδας της Βαρκελώνης στον επόμενο γύρο.[18] Συνέβαλε επίσης με ένα γκολ στον αποκλεισμό της Μπενφίκα στους προημιτελικούς στη νίκη εντός έδρας με 2–0. Η Μπαρτσελόνα έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, που κέρδισε στις 17 Μαΐου 2006 με 2–1 την Άρσεναλ.[20] Δύο εβδομάδες νωρίτερα, ο σύλλογος είχε κερδίσει τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο της Λα Λίγκα με νίκη 1-0 επί της Θέλτα, δίνοντας στον Ροναλντίνιο το πρώτο του νταμπλ. Καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν, ο Ροναλντίνιο συνδέθηκε με τον παραγωγικό επιθετικό του Καμερούν Σαμουέλ Ετό . Αφού σημείωσε δύο θεαματικά γκολ με ατομικές ενέργειες, έγινε ο δεύτερος παίκτης της Μπαρτσελόνα μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα το 1983, που δέχτηκε την αποθέωση από τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης στο Σαντιάγο Μπερναμπέου.[21]

 
Με τη φανέλα της Μίλαν

Η σεζόν του 2007–08 στο σύνολό της κυριαρχούταν από τραυματισμούς και ένα μυϊκό τραύμα στο δεξί του πόδι που στις 3 Απριλίου έδωσε λήξη πρόωρα στην αγωνιστική δραστηριότητα γι' αυτόν. Στις 27 Αυγούστου του 2007 απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα σε μια σύντομη τελετή στο δικαστήριο του προαστίου Χάβα της Βαρκελώνης, όπου διέμενε από το 2003, όταν οι Καταλανοί τον απέκτησαν από την Παρί Σεν Ζερμέν.[22] Έχοντας κερδίσει κάθε μεγάλο τρόπαιο στο άθλημα, άρχισε να χάνει την εστίασή του, να προπονείται λιγότερο και πωλήθηκε από τη Μπαρτσελόνα. Κλείνοντας την καριέρα του στην ομάδα της Βαρκελώνης είχε σημειώσει 98 τέρματα σε 207 επίσημους αγώνες.[18]

Ο Ροναλντίνιο επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στη Μίλαν.[23] Χωρίς να έχει την απαιτούμενη απόδοση στην ιταλική ομάδα, τον Ιανουάριο του 2011 έφυγε από τη Μίλαν και μεταγράφηκε στη Φλαμένγκο. Το 2012 υπέγραψε στη βραζιλιάνικη Ατλέτικο Μινέιρο και το 2014 στη μεξικάνικη Κερέταρο. Το 2015 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Φλουμινένσε ΦΚ για μόλις 9 αγώνες προτού λύσει το συμβόλαιό του συναινετικά με την ομάδα.[24] Στις 16 Ιανουαρίου 2018 ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών.[25][26]

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Το 1997 ήταν μέρος της πρώτης βραζιλιάνικης ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIFA κάτω των 17 ετών, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αίγυπτο, στο οποίο το πρώτο του γκολ ήταν ένα πέναλτι απέναντι στην Αυστρία στον πρώτο αγώνα, τον οποίο η Βραζιλία κέρδισε με 7–0.[27] Τελείωσε τη διοργάνωση με δύο γκολ και του απονεμήθηκε το βραβείο της μπρούτζινης μπάλας ως τρίτου καλύτερου ποδοσφαιριστή, ενώ η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο.[28][29]

Το 1999 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Νέων κάτω των 20 ετών της Νότιας Αμερικής, όπου σκόραρε τρία γκολ και βοήθησε την ομάδα να καταλάβει την τρίτη θέση. Στη συνέχεια, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεολαίας της FIFA στη Νιγηρία, σημειώνοντας το πρώτο του γκολ στον τελευταίο ομαδικό αγώνα της Βραζιλίας. Στον γύρο των "16", σημείωσε δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο στη νίκη 4–0 επί της Κροατίας και τελείωσε με τρία γκολ καθώς η Βραζιλία αποκλείστηκε από την Ουρουγουάη στον προημιτελικό.

Στις 26 Ιουνίου 1999, έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της εθνικής Βραζιλίας και κέρδισε το Κόπα Αμέρικα, σκοράροντας ένα τέρμα επί της Παραγουάης.[27] Με την εθνική ανδρών της χώρας του αγωνίστηκε 97 φορές και σημείωσε 33 τέρματα.[30]

Το 2002, ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης από τη Βραζιλία του Παγκόσμιου Κυπέλλου συμπεριλαμβανόμενος στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.[13] Σημείωσε ένα από τα ωραιότερα γκολ της διοργάνωσης που ήταν και νικητήριο απέναντι στην Αγγλία.[31][32] Το τρίο "Ρ" με Ρονάλντο και Ριβάλντο ήταν ο κύριος παράγοντας επιθετικής επιτυχίας της ομάδας.[33][34] Το 2005 με εντυπωσιακές εμφανίσεις συνέβαλε στο να κατακτήσει η Βραζιλία το Κύπελλο Συνομοσπονδιών εκτινάσσοντας τη δημοτικότητά του.[9] Το 2006 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας χωρίς να διακριθεί όπως και όλη η ομάδα της Βραζιλίας. Το 2008 συμμετείχε στην Ολυμπιακή ομάδα της Βραζιλίας που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους αγώνες του Πεκίνου.[10]

ΤίτλοιΕπεξεργασία

Παρί Σεν Ζερμέν

Μπαρτσελόνα

  • 2006–07 Σούπερ κύπελλο Ισπανίας
  • 2005–06 Τσάμπιονς Λιγκ
  • 2005–06 Πρωτάθλημα Ισπανίας
  • 2005–06 Σούπερ κύπελλο Ισπανίας
  • 2004–05 Πρωτάθλημα Ισπανίας

Μίλαν

Ατλέτικο Μινέιρο

Εθνική Βραζιλίας

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

*μεταξύ άλλων

  • Στις 20 Δεκεμβρίου 2004, ο Ροναλντίνιο ονομάστηκε παίκτης τou γαλαξία από τη FIFA κερδίζοντας τους Τιερί Ανρί και Αντρέι Σεβτσένκο.
  • Στις 14 Αυγούστου 2005 ονομάστηκε πρεσβευτής Καλής θέλησης από τον ΟΗΕ, στην εκστρατεία κατά της πείνας.
  • Στις 28 Νοεμβρίου 2005 κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, τον τίτλο του περιοδικού France Football για τον κορυφαίο της χρονιάς.
  • Το 2005 αναδείχθηκε και καλύτερος παίκτης στον κόσμο, από τη FIFA, για δεύτερη συνεχή χρονιά.
  • 2004 Καλύτερος παίκτης της χρονιάς από την ΦΙΦΑ
  • 2003–04 Καλύτερη ομάδα της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ
  • 2005 Καλύτερος παίκτης της χρονιάς από την ΦΙΦΑ
  • 2009–10 Καλύτερη ομάδα της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ
  • 2005–06 Καλύτερη ομάδα της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ
  • 2009 βραβείο Golden Foot
  • 2009 Κορυφαίος παίκτης της δεκαετίας από το περιοδικό World Soccer [35]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «The top 50 best footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021. 
  2. «FourFourTwo's 100 Greatest Footballers EVER: 30 to 21». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  3. «Football legends». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. 
  4. «Ranking 20 of the most technical footballers who made the game look like an art form». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020. 
  5. «3 Most Skillful Footballers Doing What They Do Best». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020. 
  6. «I played with... Ronaldinho: The standing ovation at the Bernabeu showed how good he was». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  7. «Football : les 10 joueurs mythiques du Brésil». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020. 
  8. «Football Tricks and the Players Who Invented Them». Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2020. 
  9. 9,0 9,1 «BIOGRAPHY : Ronaldinho». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  10. 10,0 10,1 10,2 «Ροναλντίνιο». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  11. 11,0 11,1 «Ronaldinho: Remembering the Brazilian Wizard's First Year as a Professional». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 «Ronaldinho biography : The PSG years». Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2020. 
  13. 13,0 13,1 «Ροναλντίνιο: Ο μάγος του ποδοσφαίρου... έχασε την μπάλα -Οι γυναίκες, οι σπατάλες και η φυλακή [εικόνες & βίντεο]». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  14. «10 greatest Brazilian footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  15. «Top 5 greatest free kicks takers of all time: Who's leading the race?». Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021. 
  16. «Ο Μέσι στο κυνήγι της «αγίας δεκάδας» των φάουλ». Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021. 
  17. 17,0 17,1 17,2 «The Return of Ronaldinho: Is It Possible?». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  18. 18,0 18,1 18,2 «FC Barcelona : Ronaldinho». Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2020. 
  19. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or")». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  20. «Champions League final 2006 : Barcelona 2 Arsenal 1». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  21. «Famous Barcelona No.10s: Messi, Ronaldinho and Maradona». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  22. «Ronaldinho gains dual nationality». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  23. in.gr Αρχειοθετήθηκε 2008-07-16 στο Wayback Machine., Τη Μίλαν επέλεξε ο Ροναλντίνιο ως επόμενο σταθμό του, 15 Ιουλίου 2008
  24. «Τέλος ο Ροναλντίνιο από τη Φλουμινένσε». Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015. 
  25. «Τέλος στη μαγεία του Ροναλντίνιο! (vids)». http://www.gazzetta.gr/football/world/article/1186229/telos-sti-mageia-toy-ronalntinio-vids. Ανακτήθηκε στις 2018-02-22. 
  26. «Το μήνυμα του Ροναλντίνιο για το τέλος της καριέρας του». Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018. 
  27. 27,0 27,1 «He did it his way - Ronaldinho's Brazil story». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  28. «FAMOUS SOCCER PLAYERS : Ronaldinho». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  29. «¡HABLA MEMORIA! 30 volantes ofensivos que hicieron historia». Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2020. 
  30. «Ronaldo de Assis Moreira "Ronaldinho" - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2020. 
  31. «The Top 10 goals in FIFA World Cup history». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2020. 
  32. «FRANCE FOOTBALL : Garrincha, Pelé, Jairzinho, Ronaldinho : dans l'histoire de la Coupe du monde, l'Angleterre n'a jamais réussi à battre le Brésil». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020. 
  33. «7 GREATEST ATTACKING TRIOS OF ALL TIME». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  34. «MEN, The Fab Three, BBC, MSN & football's greatest ever trios». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  35. Τα Νέα Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine., Κορυφαίος παίκτης της δεκαετίας ο Ροναλντίνιο και του 2009 ο Μέσι, ανάκτηση 15-12-09.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία