Ο Ρουντ Γκούλιτ (Ruud Gullit, 1 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Από τους κορυφαίους του αθλήματος στη δεκαετία του 1980 και του 1990,[1][2] ψηφίστηκε 18ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[3]

Ρουντ Γκούλιτ

Το 1988 ήταν πρωταθλητής Ευρώπης
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης1 Σεπτεμβρίου 1962 (1962-09-01) (58 ετών)
Τόπος γέννησηςΆμστερνταμ, Ολλανδία
Ύψος1,90 μ.
ΘέσηΜέσος
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1979-1982ΧΦΚ Χάαρλεμ91(32)
1982-1985Φέγενορντ85(31)
1985-1987ΠΣΦ Αϊντχόφεν68(46)
1987-1993ΑΚ Μίλαν171(56)
1993-1994ΟΚ Σαμπντόρια31(16)
1994-1995ΑΚ Μίλαν8(3)
1994-1995ΟΚ Σαμπντόρια22(9)
1995-1998Τσέλσι ΦΚ32(4)
Σύνολο465(175)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1979Ολλανδία U214(1)
1981-1994Ολλανδία66(17)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1996-1998Τσέλσι ΦΚ
1998-1999Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
2004-2005Φέγενορντ
2007-2008Λος Άντζελες Γκάλαξι
2011Τέρεκ Γκρόζνι
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ με καταγωγή του πατέρα του από το Σουρινάμ.[4] Ήταν ο αρχηγός της Εθνικής ομάδας της Ολλανδίας που ήταν νικήτρια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988 και ήταν επίσης μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990. Ονομάστηκε Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς κερδίζοντας την Χρυσή Μπάλα το 1987 και το περιοδικό World Soccer τον επέλεξε ως Παίκτη της Χρονιάς για το 1987 και το 1989 καθώς επίσης και στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Ήταν ευέλικτος παίκτης, που έπαιξε σε πολλές θέσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας του.[4] Έγινε παγκοσμίως διάσημος στο φίλαθλο κοινό με το προσωνύμιο "μαύρη τουλίπα" ("μαύρη πλεξούδα" και "Σίμπα" συνθέτουν τα τρία πιο χαρακτηριστικά παρατσούκλια του).[5]

Καριέρα σε συλλόγουςΕπεξεργασία

ΧάρλεμΕπεξεργασία

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Χάρλεμ όπου έμεινε τρία χρόνια. Στην πρώτη του σεζόν γεύτηκε το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού αλλά ο σύλλογος έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά και ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στα μεγάλα σαλόνια με τον ίδιο να αναδεικνύεται καλύτερος νέος παίκτης.[5] Με το σύλλογο κέρδισε την έξοδό στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την αγωνιστική περίοδο 1981-82. Το 1982 οι μεγάλοι σύλλογοι διέκριναν το ταλέντο του, το συνδυασμό του υψηλού αναστήματος με τις εξαιρετικές τεχνικές του ικανότητες και είχαν ήδη αρχίσει να τον προσεγγίζουν.[6] Τελικά βρέθηκε στη Φέγενορντ με ένα σημαντικό ποσό και έπειτα από μεγάλη περιπέτεια. Ο Ολλανδός νεαρός τότε σέντερ φορ, είχε προταθεί και σε αγγλικές ομάδες. Η Άρσεναλ και η Ίπσουιτς Τάουν ήταν αυτές που έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο. αλλά θεώρησαν τις οικονομικές απαιτήσεις υψηλές και έτσι ο νεαρός Γκούλιτ μεταγράφηκε στη Φέγενορντ.[4]

ΦέγενορντΕπεξεργασία

Με τη φανέλα της Φέγενορντ το ξεκίνημα δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. Ήταν σχετικά μέτριος και η ομάδα του μένει μακριά από τίτλους. Το 1984 θα κατακτήσει το πρώτο του Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ενώ την ίδια χρονιά θα κατακτήσει και το Κύπελλο, πετυχαίνοντας το νταμπλ με την Φέγενορντ. Ο Γκούλιτ ανακηρύχθηκε Ολλανδός ποδοσφαιριστής της χρονιάς.[6] Πλέον αγωνίζεται πιο μπροστά στη μεσαία γραμμή, έχοντας παίξει κατά κύριο λόγο ως λίμπερο στο Χάρλεμ. Λίγο αργότερα έγινε το επίκεντρο της οργής του τότε προπονητή Τάις Λίμπρεχτς να αναφέρεται στον Γκούλιτ ως «Blackie» και να τον επικρίνει ως τεμπέλη, αν και Λίμπρεχτς υπερασπίστηκε τον ισχυρισμό του λέγοντας ότι ήταν απλώς ένα ψευδώνυμο.[7]

ΑϊντχόφενΕπεξεργασία

Να πάρει μεταγραφή ένας παίκτης από τη Φέγενορντ στην ΠΣΦ Αϊντχόφεν δεν είναι και ότι πιο συνηθισμένο στην Ολλανδία. Στα 23 του χρόνια, ο Ρουντ Γκούλιτ θα μετακομίσει στην ΠΣΦ Αϊντχόφεν που θα πληρώσει ένα πολύ μεγάλο ποσό εκείνη την εποχή, ώστε να τον αποκτήσει από τη Φέγενορντ. Το 1986 θα αναδειχθεί για δεύτερη φορά στην καριέρα του καλύτερος Ολλανδός ποδοσφαιριστής. Κατέκτησε δύο φορές Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, το 1986 και το 1987, ενώ το 1986 πετυχαίνοντας 24 γκολ θα βγει δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος.[8] Το 1987 ψηφίζεται ως αθλητής της χρονιάς στην Ολλανδία, ενώ επίσης θα κατακτήσει άλλο ένα βραβείο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, τη Χρυσή Μπάλα.[9]

ΜίλανΕπεξεργασία

Το καλοκαίρι του 1987 ο Ρουντ Γκούλιτ θα βγει για πρώτη φορά εκτός Ολλανδίας και θα πάρει μεταγραφή στην Μίλαν. Η μεταγραφή του αποτελεί ρεκόρ για την εποχή και ο Ολλανδός γίνεται ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες του πλανήτη.[6][10] Μαζί του φθάνουν στο Μιλάνο και δύο ακόμη σπουδαίοι Ολλανδοί. Ο Φρανκ Ράικαρτ και ο Μάρκο φαν Μπάστεν,[11] σε μία ομάδα που υπάρχουν ήδη καλοί ποδοσφαιριστές όπως οι Φράνκο Μπαρέζι, Πάολο Μαλντίνι, Ρομπέρτο Ντοναντόνι και άλλα αστέρια δημιουργώντας ένα πανίσχυρο σύνολο.[12][13][14] Ο Αρίγκο Σάκι για να χωρέσει όλους τους παίκτες στην ενδεκάδα, χρησιμοποιεί τον Γκούλιτ στα δεξιά, όμως μετά τον τραυματισμό του Μάρκο φαν Μπάστεν θα βρεθεί και πάλι στην κορυφή της επίθεσης.

Κατά πολλούς η Μίλαν του Αρίγκο Σάκι θύμιζε μία τέλεια ορχήστρα η οποία είχε έναν μαέστρο: τον Ρουντ Γκούλιτ. Άποψη που είχε μεγάλη βάση αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Ολλανδός δεν είχε καμία σχέση με όλους τους άλλους: μπορούσε να καλύψει σχεδόν όλες τις θέσεις στο γήπεδο (εκτός από αυτή του γκολκίπερ ή των ακραίων μπακ), διέθετε άριστη φυσική κατάσταση, τεχνική κατάρτιση, ιδιαίτερη δύναμη, ταχύτητα, εξυπνάδα και αίσθηση του γηπέδου, ενώ παράλληλα είχε πολλούς τρόπους να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα: με το αριστερό ή με το δεξί, μέσα και έξω από την περιοχή και φυσικά με το μεγάλο του όπλο, τις κεφαλιές-δυναμίτη.[5] Η ΑΚ Μίλαν θα κατακτήσει μετά από 9 χρόνια το πρωτάθλημα στην Ιταλία. Την επόμενη σεζόν ο Γκούλιτ φτάνει με τη Μίλαν στην κορυφή της Ευρώπης κατακτώντας το Κύπελλο πρωταθλητριών 1988-89 με τον Γκούλιτ να πετυχαίνει δύο γκολ στον τελικό εναντίον της Στεάουα Βουκουρεστίου.[15] Και την αμέσως επόμενη χρονιά η Μίλαν επαναλαμβάνει το κατόρθωμα της, κατακτώντας και το Κύπελλο πρωταθλητριών 1989-90. Το 1992 και το 1993 κατακτά ξανά το πρωτάθλημα στην Ιταλία με την ΑΚ Μίλαν, τα οποία έμελλε να είναι και τα τελευταία του.[16] Η Μίλαν φτάνει το 1993 ξανά στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1992-93 αλλά χάνει το κύπελλο από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.[17] Ήδη από το 1989 άρχισε να ταλαιπωρειται από τραυματισμούς και μέχρι το 1992 υποβλήθηκε σε πέντε συνολικά επεμβάσεις στο γόνατο και τη σεζόν 1989-90 έμεινε ουσιαστικά εκτός γηπέδων μετρώντας μόλις 2 παρουσίες.[5] Ο κύκλος στο Μιλάνο είχε αρχίσει να κλείνει και το πιο «πλούσιο» ίσως κομμάτι της καριέρας του, έφθανε στο τέλος του έχοντας σημειώσει 56 τέρματα σε 171 επίσημους αγώνες.[16] Ο Γκούλιτ φεύγει το καλοκαίρι του 1993 από το Μιλάνο.[6]

ΣαμπντόριαΕπεξεργασία

Η Σαμπντόρια ζητάει δανεικό τον Γκούλιτ από τη Μίλαν και τον αποκτά καθώς οι θέσεις των ξένων ήταν περιορισμένες (δεν υπήρχε ακόμα τότε ο "νόμος Μπόσμαν") και ο Ολλανδός δεν χωρούσε στο ρόστερ της ομάδας. Με την Σαμπντόρια ο Γκούλιτ πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας την αγωνιστική περίοδο 1993-94 αγωνιζόμενος ως επιθετικός. Επέστρεψε για λίγο στη Μίλαν το 1994 αλλά γρήγορα ξαναπήγε στην Σαμπντόρια όπου έμεινε ως το τέλος της σεζόν.[18]

ΤσέλσιΕπεξεργασία

Τον Ιούλιο του 1995, ο Ρουντ Γκούλιτ υπέγραψε στην Τσέλσι. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως λίμπερο από τον προπονητή Γκλεν Χοντλ με ελάχιστη επιτυχία και μεταφέρθηκε ξανά στον πιο οικείο ρόλο του στη μεσαία γραμμή, όπου σημείωσε έξι γκολ. Ένα χρόνο και μερικούς μήνες αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των «μπλε» συνεχίζοντας παράλληλα με την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή. Με τους Λονδρέζους πανηγύρισε ένα Κύπελλο Αγγλίας, το 1997, πριν τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1998.[19]

Εθνική ΟλλανδίαςΕπεξεργασία

Με την Εθνική ομάδα της Ολλανδίας αγωνίστηκε πρώτη φορά το 1981 σε ηλικία 19 ετών ως αλλαγή σε ένα παιχνίδι με την Ελβετία από τότε έγινε μόνιμο στέλεχος, ο Γκούλιτ έφθασε μέχρι και την κορυφή της Ευρώπης με τους "Οράνιε". Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988 η Ολλανδία στον τελικό του κερδίζει 2-0 την Ρωσία και ο Γκούλιτ ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της διοργάνωσης. Ήταν αρχηγός της ομάδας και σημείωσε το πρώτο τέρμα του τελικού με κεφαλιά.[20] Είναι η καλύτερη στιγμή του με την Εθνική Ολλανδίας, με τη φανέλα της οποίας πέτυχε συνολικά 17 γκολ σε 66 αγώνες.[21] Το 1988 κατέλαβε τη δεύτερη θέση σου διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας, μένοντας πίσω από το συμπαίκτη του στην Μίλαν και στην εθνική Ολλανδίας, Μάρκο Φαν Μπάστεν.[5]


 
Η εθνική Ολλανδίας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988 που κέρδισε τον τίτλο

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 η εθνική Ολλανδίας έφτασε με περιπετειώδη αλλαγή προπονητή στην οποία μεταξύ αυτών που πρωτοστάτησαν ήταν και ο Γκούλιτ, και το γεγονός αυτό χάλασε την ψυχολογία της ομάδας η οποία δεν είχε σημαντικές διαφορές από αυτή που ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης δύο χρόνια νωρίτερα. Μετά από μέτριες εμφανίσεις πέρασε στη δεύτερη φάση όπου αποκλείστηκε από τη Δυτική Γερμανία.[7]

ΠροπονητήςΕπεξεργασία

ΤσέλσιΕπεξεργασία

Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε το 1996 όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Τσέλσι ΦΚ παράλληλα με την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή. Με την Τσέλσι πανηγύρισε ένα Κύπελλο Αγγλίας, το 1997.[19] Ο Γκούλιτ έγινε έτσι ο πρώτος προπονητής εκτός Βρετανίας που κατέκτησε ένα κορυφαίο τίτλο στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο ομάδα επίσης τελείωσε στην έκτη θέση στην Πρέμιερ Λιγκ. Tην επόμενη σεζόν, με την Τσέλσι τερματίζει στη δεύτερη θέση στην Πρέμιερ Λιγκ και προχωρώντας στους προημιτελικούς στο κύπελλο, απολύθηκε, για διαφωνία με το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου.

Νιουκάστλ ΓιουνάιτεντΕπεξεργασία

Το 1998 ανέλαβε την Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ μετά από μια καλή σεζόν που η Νιουκάστλ έφτασε ως τον τελικό στο Κύπελλο Αγγλίας. Την επόμενη σεζόν, οι οπαδοί άρχισαν να στρέφονται εναντίον του, μετά από μια κακή σειρά αποτελεσμάτων και αρκετά κακές σχέσεις του με το μεγάλο αστέρι την ομάδας Άλαν Σίρερ και το αρχηγό Ρόμπερτ Λη αλλά και η ήττα στο τοπικό ντέρμπι με την Σάντερλαντ τον οδήγησαν στην παραίτηση μετά από μόλις 5 αγώνες τη σεζόν 1999-2000.[22]

ΦέγενορντΕπεξεργασία

Πριν από την έναρξη της σεζόν 2004-2005 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Φέγενορντ, παραιτήθηκε στο τέλος της σεζόν χωρίς να κερδίσει οποιαδήποτε τρόπαιο για να αντικατασταθεί από τον Έρβιν Κούμαν. Η Φέγενορντ κατέλαβε την απογοητευτική 4η θέση στο Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πίσω από τον ΑΦΚ Άγιαξ, την ΠΣΦ Αϊντχόφεν και την ΑΖ Άλκμααρ.

Λος Άντζελες ΓκάλαξιΕπεξεργασία

Στις 8 Νοεμβρίου 2007, ανέλαβε την ομάδα των Η.Π.Α.Λος Άντζελες Γκάλαξι, υπογράφοντας 3ετές συμβόλαιο. Τα 2.000.000 δολάρια μισθό ανά έτος ήταν η υψηλότερη που έχει ποτέ δοθεί σε έναν προπονητή ομάδας στην MLS. Ο Γκούλιτ ήρθε στην ομάδα που απέτυχε να μπει στα πλέι-οφ το 2007. Τον Αυγούστου του 2008, ο Γκούλιτ παραιτήθηκε από προπονητής επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.[23]

Τέρεκ ΓκρόζνυΕπεξεργασία

Στις 18 Ιανουαρίου του 2011 ανέλαβε την τσετσενική ομάδα που αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας, την Τέρεκ Γκρόζνυ. Στις πρώτες του δηλώσεις είπε :"Θα ήθελα να πιστεύω ότι μπορεί να φέρει χαρά στη ζωή του λαού της Τσετσενίας μέσω του ποδοσφαίρου. Φυσικά, εγώ δεν θα αρνηθώ ότι παίρνω πολλά χρήματα από την Τέρεκ. Απολύθηκε από τον σύλλογο στις 14 Ιουνίου 2011, έχοντας κερδίσει μόλις 3 παιχνίδια ως προπονητής της ομάδας.

Τίτλοι και διακρίσειςΕπεξεργασία

ΤίτλοιΕπεξεργασία

  Φέγενορντ

  • Πρωτάθλημα : 1983–84
  • Κύπελλο KNVB : 1983–84

  Αϊντχόφεν

  • Πρωτάθλημα (2) : 1985–86 , 1986–87

  Μίλαν

  • Πρωτάθλημα (3) : 1987–88 , 1991–92 , 1992–93
  • Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (2) : 1992 , 1994
  • Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών (2) : 1988–89 , 1989–90
  • Σούπερ Κύπελλο UEFA : 1990
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1990

  Σαμπντόρια

  • Κύπελλο Ιταλίας : 1993–94

  Ολλανδία

  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1988

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  • Ολλανδός ποδοσφαιριστής της χρονιάς (2) : 1984, 1986
  • Ολλανδικό χρυσό παπούτσι : 1986
  • Ολλανδός αθλητής της χρονιάς : 1987
  • Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) : 1987
    • δευτέρη θέση : 1988
  • IFFHS : 18ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • World Soccer περιοδικό Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (2) : 1987, 1989
  • Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της εποχής της UNICEF : 1987–88
  • Onze de Onze (3) : 1987, 1988, 1989
  • Onze d'Argent (2) : 1988, 1989
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ομάδα της διοργάνωσης (2) : 1988, 1992
  • FIFA XI : 1991
  • Πρέμιερ Λιγκ PFA ομάδα της χρονιάς : 1995–96
  • FIFA 100
  • Δημοσκόπηση UEFA Golden Jubilee : # 13
  • Golden Foot : 2011, ως ποδοσφαιρικός θρύλος
  • The Best of The Best - Παίκτης του αιώνα: Κορυφαίοι 50
  • World Soccer : Οι 100 μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές όλων των εποχών
  • Διεθνή Βραβεία ποδοσφαίρου FAI - Διεθνής προσωπικότητα: 2008
  • IFFHS Legends
  • Αίθουσα φήμης Ιταλικού ποδοσφαίρου : 2017

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «The top 50 best footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020. 
  2. «The 50 Greatest Footballers of All Time». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020. 
  3. «IFFHS Century Elections». Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2020. 
  4. 4,0 4,1 4,2 «RUUD GULLIT AND FRANK RIJKAARD: FROM THE STREETS OF AMSTERDAM TO EUROPEAN DOMINATION TOGETHER». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 «Γκούλιτ, ο αψεγάδιαστος μαέστρος της Μίλαν». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 «Ruud Gullit». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «Ο αρχηγός Ρουντ Γκούλιτ και η ανταρσία λόγω Κρόιφ που στέρησε το Παγκόσμιο Κύπελλο 1990». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  8. «Ruud Gullit : player profile». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  9. «Ballon d'Or Winner's List». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  10. «The 100 Best Footballers of All Time». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  11. «MEN, The Fab Three, BBC, MSN & football's greatest ever trios». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  12. «The 50 best football teams of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  13. «15 Great World Football Teams and the Stars Who Defined Them». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  14. «The Top 50 Best Football Teams of All Time». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  15. «European Competitions 1988-89». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  16. 16,0 16,1 «AC Milan : Ruud Gullit». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  17. «European Competitions 1992-93». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  18. «RUUD GULLIT». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  19. 19,0 19,1 «GULLIT REVEALS REASONS FOR JOINING CHELSEA AND RECALLS FIRST IMPRESSIONS OF STAMFORD BRIDGE: 'IT WAS A TOTAL WRECK!'». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  20. «EURO 1988: all you need to know». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  21. «Ruud Gullit - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  22. «Revealed: Ruud Gullit's apology to Shearer: 'I'm sorry, I was young and I was arrogant'». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 
  23. «Ruud Gullit: Salary cap makes MLS tough for foreign managers». Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020. 

ΠηγέςΕπεξεργασία