Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Σιμόν Βίζενταλ (γερμ.: Simon Wiesenthal, 31 Δεκεμβρίου 1908 - 20 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Αυστριακός συγγραφέας και κυνηγός Ναζί. Ήταν Εβραίος της Αυστρίας, που επέζησε του Ολοκαυτώματος και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε διάσημος για τη συμβολή του στον εντοπισμό Ναζί εγκληματιών πολέμου.

Σίμον Βίζενταλ
Simon Wiesenthal (1982).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Simon Wiesenthal (Γερμανικά)
Γέννηση31  Δεκεμβρίου 1908[1][2][3][4][5][6]
Μπουτσάτς[7]
Θάνατος20  Σεπτεμβρίου 2005[1][2][3][4][5][6]
Βιέννη[8]
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςOld cemetery of Herzliya
ΕθνικότηταΕβραίοι
Χώρα πολιτογράφησηςΑυστρία
ΘρησκείαΙουδαϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά[9]
ΣπουδέςΤεχνικό Πανεπιστήμιο Πράγας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακαταδιώκτης Ναζί
αυτοβιογράφος
αρχιτέκτονας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΑυστριακό Λαϊκό Κόμμα
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙππότης της Λεγεώνας της Τιμής
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Χρυσός Μεγαλόσταυρος της Τιμής για τις υπηρεσίες στην Δημοκρατία της Αυστρίας
Order of the White Lion 3rd Class
Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας
βραβείο Erasmus (1992)
Βραβείο των τεσσάρων ελευθεριών - Ελευθερία από το φόβο
Ταξιάρχης του Τάγματος της Αξίας του Μέγα Δουκάτου του Λουξεμβούργου
Ταξιάρχης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Ταξιάρχης του Τάγματος της Οράγγης-Νασάου
Ταξιάρχης του Τάγματος της Πολόνια Ρεστιτούτα
Επίτιμος καθηγητής του πανεπιστημίου της Κρακοβίας (1994)
honorary doctor of Ben-Gurion University
honorary doctorate of Bar Ilan University in Ramat Gan
Ότο Χαν Μετάλλιο Ειρήνης (1991 και 1991)[10]
Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου
Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βιέννης[11]
Ιστοσελίδα
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφικόΕπεξεργασία

Νεαρή ηλικίαΕπεξεργασία

Ο Βίζενταλ γεννήθηκε στη Γαλικία, τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας και σήμερα ουκρανικό έδαφος. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ζούσε στο Λβιβ όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Φυλακίστηκε και υποχρεώθηκε σε καταναγκαστική εργασία στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Γιάνοβσκα, Πλάζοβ και Μαουτχάουζεν.

Καταδίωξη των ΝαζίΕπεξεργασία

Μετά τον πόλεμο, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη συλλογή πληροφοριών σχετικά με Ναζί εγκληματίες πολέμου που είχαν διαφύγει από τη Γερμανία, με σκοπό να εντοπιστούν και να δικαστούν για τα εγκλήματά τους. Το 1947 ίδρυσε το Εβραϊκό Κέντρο Ιστορικής Τεκμηρίωσης στο Λιντς της Αυστρίας, όπου ο ίδιος και άλλοι ερευνητές συνέλεγαν πληροφορίες για μελλοντικές δίκες εγκληματιών πολέμου και βοηθούσαν πρόσφυγες να αναζητήσουν χαμένους συγγενείς. Το 1961 ίδρυσε το Εβραϊκό Κέντρο Τεκμηρίωσης στη Βιέννη και συνέχισε να αναζητεί Ναζί εγκληματίες πολέμου. Έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στον εντοπισμό του Άντολφ Άιχμαν, που συνελήφθη στην Αργεντινή το 1960, και συνεργάστηκε στενά με το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Αυστρίας στην προετοιμασία του φακέλου στοιχείων για τον Φραντς Στανγκλ, διοικητή των στρατοπέδων εξόντωσης Σομπιμπόρ και Τρεμπλίνκα, που καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά το 1971.

Αυστριακοί πολιτικοίΕπεξεργασία

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Βίζενταλ εμπλέχθηκε σε δύο περιστατικά που έλαβαν δημοσιότητα και αφορούσαν γνωστούς αυστριακούς πολιτικούς. Λίγο αφού ο Μπρούνο Κράισκι ορκίστηκε Καγκελάριος της Αυστρίας τον Απρίλιο του 1970, ο Βίζενταλ αποκάλυψε στον τύπο ότι τέσσερα από τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου υπήρξαν μέλη του Ναζιστικού κόμματος. Ο Κράισκι, οργισμένος, αποκάλεσε τον Βίζενταλ «Εβραίο φασίστα», παρομοίωσε την οργάνωσή του με τη Μαφία και τον κατηγόρησε για συνεργασία με τους Ναζί. Ο Βίζενταλ τον μήνυσε για δυσφήμιση και κέρδισε τη δίκη, που κατέληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό το 1989. Το 1986, ο Βίζενταλ εμπλέχθηκε στην υπόθεση του Κουρτ Βαλντχάιμ, του οποίου το ναζιστικό παρελθόν αποκαλύφθηκε λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 1986 στην Αυστρία. Ο Βίζενταλ βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς είχε παλαιότερα απαλλάξει τον Βαλντχάιμ από κάθε κατηγορία σχέσεων με τον Ναζισμό, και δέχθηκε πολλή αρνητική δημοσιότητα ως αποτέλεσμα αυτού του λάθους. Ο Βίζενταλ φημιζόταν επίσης ως αφηγητής και έγραψε αυτοβιογραφίες, στις οποίες περιέχονται εξιστορήσεις που βασίζονται μόνο εν μέρει σε πραγματικά γεγονότα.[12][13] Ειδικότερα, υπερέβαλε όσον αφορά τον ρόλο του στη σύλληψη του Άιχμαν το 1960.[14][15]

Θάνατος και απόδοση τιμώνΕπεξεργασία

Ο Βίζενταλ πέθανε στον ύπνο του, σε ηλικία 96 ετών στη Βιέννη και τάφηκε στην πόλη Χερτζλίγια στο Ισραήλ. Τιμήθηκε, παρασημοφορήθηκε και βραβεύθηκε σε πολλές χώρες για το έργο του. Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ στο Λος Άντζελες έχει ονομαστεί προς τιμή του.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11929173x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Simon Wiesenthal». RKDartists. 279406.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w6wd534z. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 11785077. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 filmportal.de. 3b442c2befa546e684e3a1f78f72e889. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  9. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11929173x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  10. dgvn.berlin/2017/03/01/verleihung-der-otto-hahn-friedensmedaille/. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2019.
  11. geschichte.univie.ac.at/en/persons/simon-wiesenthal-ing-dr-hc.
  12. Segev 2010, σελ. 27.
  13. Walters 2009, σελίδες 77–78.
  14. Segev 2010, σελ. 278.
  15. Levy 2006, σελ. 158–160.

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  • Evans, Richard J. (2008). The Third Reich at War. Νέα Υόρκη: Penguin Group. ISBN 978-0-14-311671-4. 
  • Levy, Alan (2006) [1993]. Nazi Hunter: The Wiesenthal File (Revised 2002 έκδοση). Λονδίνο: Constable & Robinson. ISBN 978-1-84119-607-7. 
  • Segev, Tom (2010). Simon Wiesenthal: The Life and Legends. Νέα Υόρκη: Doubleday. ISBN 978-0-385-51946-5. 
  • Walters, Guy (2009). Hunting Evil: The Nazi War Criminals Who Escaped and the Quest to Bring Them to Justice. Νέα Υόρκη: Broadway Books. ISBN 978-0-7679-2873-1. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία