Άνοιγμα κυρίου μενού

Σίσες Ρεθύμνης

οικισμός της Ελλάδας
(Ανακατεύθυνση από Σίσες)

Συντεταγμένες: 35°18′25″N 25°31′24″E / 35.30694°N 25.52333°E / 35.30694; 25.52333

Οι Σίσες είναι ορεινό χωριό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Γεροποτάμου του νομού Ρεθύμνης. Στην τελευταία απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ήταν 800 κάτοικοι. Το χωριό έχει παράδοση στα γράμματα και τις τέχνες , με σπουδάζουσα εφυή νεολαία και πολλούς μουσικούς , τόσο της Κρητικής παραδοσιακής μουσικής όσο και άλλων ειδών .Χαρακτηρίζεται δε από την εργατικότητα και την φιλοξενία των κατοίκων . Είναι από τα λίγα χωριά που δεν έχουν χάσει καθολου το παραδοσιακό ύφος τους. Η οικονομία του χωριού χαρακτηρίζεται αγροτική , ενώ πολλοί κάτοικοι έχουν επιτύχει στον τομέα του επιχειρην με βιομηχανικές μονάδες και μονάδες μεταποίησης .

Σίσες
Άποψη από ΝΑ
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Σίσες
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Κρήτης
Δήμος Μυλοποτάμου
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης
Έκταση 32 τ χλμ2
Πληθυσμός 800 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Αστάλι

Πίνακας περιεχομένων

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το όνομα έχει μινωική προέλευση και διασώθηκε ακέραιο στο πέρασμα των αιώνων στο σημερινό χωριό. Το 1965 κατά την εκτέλεση έργων βόρεια του χωριού, βρέθηκε μια κυλινδρική στήλη ύψους 0,64 και διαμέτρου 0,45 μ. που χρησίμευε σαν βωμός ή οροθέσιο της περιοχής. Επάνω στην κυλινδρική επιφάνεια της είναι χαραγμένη με γράμματα του 2ου ή των αρχών του 1ου π.Χ. αιώνα η λέξη ΣΙΣΑΙΩΝ. Η στήλη αυτή με το όνομα Σισαίων, τα νομίσματα που έχουν βρεθεί σε τάφους, τα ερείπια που φαίνονται στο χώρο δείχνουν ότι στο μέρος αυτό υπήρχε αρχαία πόλη με το όνομα Σίσα ή Σίσαι και οι κάτοικοι Σισαίοι, αν και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς.[1]

Aναφέρεται στα κείμενα του Francesco Barozzi το 1577. Ο Καστροφύλακας (Κ183) αναφέρει ότι το χωριό έχει 370 οφειλόμενες αγγαρείες, αλλά δεν αναφέρει τον πληθυσμό του. Επίσης αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (1630) και την τουρκική απογραφή του 1671 ως Sisses.[2]

Σε ανασκαφές που πραγματοποίησε ο Γερμανός καθηγητής Siegfried Ε. Kuss στην περιοχή το 1963, βρέθηκε πληθώρα απολιθωμένων οστών από ζώα που έζησαν στην Κρήτη και στο νότιο Αιγαίο των Μειοκαινικών και Πλειστοκαινικών θηλαστικών, τα οποία καλύπτουν μία περίοδο από 15 εκατομμύρια χρόνια μέχρι πριν 10.000 χρόνια.[3]

Εκκλησιαστική υπαγωγήΕπεξεργασία

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Στ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης[4].

Άλλες πληροφορίεςΕπεξεργασία

Στην ευρύτερη περιοχή συλλέγεται - αποκλειστικά στον κόσμο[εκκρεμεί παραπομπή] - η κομμεορητίνη λάδανο “Το Μύρο της Βίβλου” από το φυτό Λαδανιά (Cistus Creticus). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια εσπεριδοειδών, κυρίως πορτοκάλια, κοντά στη θάλασσα και την μελισσοκομεία[2].

ΠροσωπικότητεςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Αντ. Θ. Βασιλάκης, Οι 147 πόλεις της Αρχαίας Κρήτης, εκδ. Καίρατος, 2000
  2. 2,0 2,1 Στέργιος Σπανάκης (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Β. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης, σελ. 714. 
  3. Επιστρέφουν τα απολιθώματα στην Κρήτη, του Παναγιώτη Γεωργούδη, Ελευθεροτυπία, 10 Νοεμβρίου 2008, ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2008.
  4. Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
  5. Προτομή του Μανώλη Ρασούλη στο χωριό του