Σιν (μυθολογία)

ο θεός του φεγγαριού της Μεσοποταμιακής μυθολογίας

Ο Νάννα (ή Ναννάρ[1]) στη Μεσοποταμιακή μυθολογία είναι ο θεός της σελήνης[1][2], ο οποίος στα Ακκαδικά ονομαζόταν Σιν (Sin<Su-en).[1][3]

Σιν
Khashkhamer seal moon worship.jpg
Οικογένεια
ΣύζυγοςΝινγκάλ
ΤέκναΟύτου
Ινάννα
Αντάντ
Nusku
ΓονείςΕνλίλ και Νινλίλ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Κασσιτική στήλη τύπου κουντουρού, του βασιλιά Μελισιπάκ (1186–1172 π.Χ.), όπου απεικονίζεται η ημισέληνος του Νάννα/ Σιν, ο ήλιος του Ούτου/ Σαμάς και το άστρο της Ινάννα/ Ιστάρ.

Aποκαλούσαν επίσης τον θεό αυτό ασιμ-μπαμπάρ (asimbabbar) που σημαίνει "αυτός που φωτίζει/ φωτεινός". Λεγόταν και θεός 30 (DINGIR 30), καθώς το 30 είναι ένας συμβολικός αριθμός για τον κύκλο του φεγγαριού.[1][4]

Ο Νάννα ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ενλίλ που απέκτησε με την Νινλίλ.[2] Σύζυγός του ήταν η Νινγκάλ.[2][3]

Σύμφωνα με την μεσοποταμιακή μυθολογία ο θεός των ανέμων και των καταιγίδων, Ενλίλ, κατοικούσε στο απόλυτο σκοτάδι, έχοντας τον ουρανό για οροφή και για τοίχους του σπιτιού του. Οι Σουμέριοι πίστευαν πως ο ουρανός ήταν φτιαγμένος από κατάμαυρο λάπις λάζουλι και ότι ο Ενλίλ δημιούργησε τον Νάννα για να τον φωτίζει. Από τον Νάννα γεννήθηκε ο ακόμη πιο φωτεινός Ούτου/ Σαμάς, ο θεός-ήλιος.[2] Μητέρα του Ούτου ήταν η Νινγκάλ.[4] Κόρη του Νάννα και της Νινγκάλ είναι επίσης η Ινάννα.[1]

Το σύμβολο του Νάννα είναι η ημισέληνος, σε πλάγια θέση.[1][3]

Το ζώο που τον συμβολίζει είναι ο ταύρος.[1] Οι Σουμέριοι είχαν συνδέσει τον Νάννα με την γονιμότητα των ζώων και ιδιαίτερα με τα βοοειδή, καθώς παρομοίαζαν το σχήμα των κεράτων των ζώων αυτών με το σχήμα της ημισελήνου.[4]

Σε διάφορους πολιτισμούς οι θεότητες της σελήνης γενικά σχετίζονται με την γονιμότητα, επειδή η νύχτα γεννά κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο, το ζωοδόχο φως της ημέρας, ενώ ο σεληνιακός κύκλος παρομοιάζεται με τον επίσης ζωοδόχο γυναικείο εμμηνορρροιακό κύκλο.[4] Παρουσιάζεται επίσης ο Νάννα και σε σύνδεση με μία βάρκα.[5]

Ο πιο σημαντικός χώρος λατρείας του Νάννα ήταν στην πόλη Ουρ στη νότια Μεσοποταμία[1][3] όπου λατρευόταν ήδη από τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στην Ουρ έχει βρεθεί το ζιγκουράτ του που έχτισε ο βασιλιάς Ουρ-Νάμμου.[6][4] Επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό λατρευτικό κέντρο κατά τη Νεοβαβυλωνιακή περίοδο ήταν η πόλη Χαράν στην Άνω Μεσοποταμία.[3][1]

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Black, Jeremy and Green, Anthony (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press. ISBN 0-7141-1705-6
  • Crawford, Harriet (2015). Ur The City of the Moon God. Bloomsbury. ISBN 9781472522191
  • Dalley, Stephanie (1989). Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others. Oxford University Press. ISBN 9780199538362
  • Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
  • Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Πηγές - ΠαραπομπέςΕπεξεργασία