Το Λιμάνι των Απόκληρων

φιλμ νουάρ του Μαρσελ Καρνέ

Το Λιμάνι των Απόκληρων (Γαλλικά: Le Quai des brumes) είναι μια γαλλική ταινία του 1938 σε σκηνοθεσία του Μαρσέλ Καρνέ και σενάριο του Ζακ Πρεβέρ, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Πιερ Μακ Ορλάν.[4]. Πρωταγωνιστουν οι Ζαν Γκαμπέν, Μισέλ Σιμόν και η Μισέλ Μοργκάν.

Το λιμάνι των Απόκληρων
Port-of-shadows-poster.jpg
Η Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας
ΣκηνοθεσίαΜαρσέλ Καρνέ[1][2]
ΠαραγωγήGregor Rabinovitch
ΣενάριοΖακ Πρεβέρ και Pierre Mac Orlan
ΠρωταγωνιστέςΖαν Γκαμπέν[2], Μισέλ Σιμόν[2], Μισέλ Μοργκάν[2], Πιερ Μπρασέρ[2], Édouard Delmont, Gaby Wagner, Jenny Burnay, Léo Malet, Marcel Melrac, Μαρσέλ Περέζ, Martial Rèbe, Raymond Aimos, Raymond Pélissier, René Génin, Robert Le Vigan και Roger Legris
ΜουσικήMaurice Jaubert
ΦωτογραφίαEugen Schüfftan
ΜοντάζRené Le Hénaff
Πρώτη προβολή17  Μαΐου 1938[3]
Διάρκεια91 λεπτό
ΠροέλευσηΓαλλία
ΓλώσσαΓαλλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η ταινία είναι ένα παράδειγμα του ποιητικού ρεαλισμού και σύμφωνα με τον Charles O'Brien θεωρείται ως ένα από τα πρώτα φιλμ νουάρ.[5][6] Το 1939 ηταν η νικητρια του κορυφαίου κινηματογραφικού βραβείου της Γαλλίας, του Prix ​​Louis-Delluc.

ΠλοκήΕπεξεργασία

Ο Ζαν, ένας λιποτάκτης του Γαλλικού Αποικιακού Στρατού προσπαθεί να φύγει από την Γαλλία για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Με το που φτάνει στο λιμάνι της Χάβρης πηγαίνει στο μοναχικό μπαρ «Παναμάς»,στην άκρη της πόλης. Εκεί, ενώ παίρνει ένα καλό γεύμα, ο Ζαν θα γνωρίσει την Νέλυ, μια 17χρονη μελαγχολική κοπέλα που έχει ξεφύγει από τον κηδεμόνα της, Ζαμπέλ, με τον οποίο ζει. Ο Ζαν και η Νέλυ περνούν το χρόνο τους τις επόμενες μέρες αλλά συχνά διακόπτονται από τον Ζαμπέλ, ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένη μαζί της και από τον Λουσιέν, έναν γκάνγκστερ που αναζητά τον πρώην φίλο της Νέλυ, τον Μορίς, ο οποίος πρόσφατα εξαφανίστηκε. Ο Ζαν ενοχλείται από τις εμφανίσεις του Λουσιεν και τον ταπεινώνει δύο φορές χαστουκίζοντάς τον.

Όταν η Νέλυ διαπιστώνει ότι ο κηδεμόνας της σκότωσε τον Μορίς από ζήλια, χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να τον εκβιάσει και να τον εμποδίσει να πει στην αστυνομία ότι ο Ζαν είναι ένας λιποτάκτης. Αν και οι δύο είναι ερωτευμένοι, ο Ζαν σχεδιάζει να φύγει με πλοίο για τη Βενεζουέλα. Την τελευταία στιγμή ο Ζαν βγαίνει από το πλοίο για να πει αντίο στην Νέλυ. Για να την προστατέψει από τον Ζαμπέλ, ο Ζαν θα τον σκοτώσει αλλά επιστρέφοντας προς το πλοίο θα πυροβοληθεί στην μέση του δρόμου από τον Λουσιέν και θα πεθάνει στην αγκαλιά της Νέλυ.

Διανομή ρόλωνΕπεξεργασία

Ιστορικό υπόβαθροΕπεξεργασία

Το στυλ της ταινίας συσχετίζεται περισσότερο με τον Μαρσέλ Καρνέ, έναν οπαδό του ποιητικού ρεαλισμού. Ο Luc Sante γράφει ότι «το Λιμάνι των Αποκληρων έχει σχεδόν όλες τις ιδιότητες που ήταν κάποτε συνώνυμες με την ιδέα του γαλλικού κινηματογράφου. Τα θολά φώτα, τα υγρά λιθόστρωτα δρομάκια, οι κατακόκκινες λεύκες που περιβάλλουν το δρόμο έξω από την πόλη, η φιλοσοφική βαρύτητα των υποστηρικτικών χαρακτήρων, η ιδέα ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι πιο σημαντικό από το πάθος - τα πράγματα αυτά καθόρισαν έναν εθνικό κινηματογράφο που ίσως να είχε υποβαθμιστεί από το Χόλιγουντ όσον αφορά την εμβέλεια και το κέρδος, αλλά έμεινε κάθε ίντσα ψηλά σε σχέση με την ομορφιά και δύναμη». [7]

ΥποδοχήΕπεξεργασία

Ο Frank S. Nugent στην New York Times έγραψε ότι η ταινία είναι "μια από τις πιο συναρπαστικές και προκλητικές ταινίες της εποχής". σύμφωνα με τον ίδιο, είναι μια διεξοδική μελέτη μαύρου και γκρίζου, χωρίς ελεύθερο γέλιο, αλλά είναι επίσης μια εξαιρετικά όμορφη κινηματογραφική ταινία από καθαρά εικαστική σκοπιά και ένα παράξενο συγκλονιστικό δράμα, μια αλλαγή είναι σαν τονωτικό ως μια χειμωνιάτικη μέρα.[8]

Την εποχή της κυκλοφορίας της, η ταινία επικρίθηκε ευρέως επειδή ήταν υπερβολικά αρνητική σχετικά με το κράτος και τον ηθικό χαρακτήρα των Γάλλων. Μετά από εξήντα χρόνια της κυκλοφορίας της, ο Luc Sante, γράφοντας για την ταινία κατά την επανακυκλοφορία της από την Criterion Collection, την χαρακτήρισε την ταινία ως «οριστικό παράδειγμα του στυλ που είναι γνωστό ως« ποιητικός ρεαλισμός ». των πρωταγωνιστών, την κίνηση της ιστορίας πρώτα προς τα πάνω προς μία μόνο στιγμή ευτυχίας και στη συνέχεια προς την αδυσώπητη καταστροφή - ενα κινηματογραφικό στυλ το οποίο είχε ευδοκιμήσει με κάποια μορφή ή άλλα μέσα στη δεκαετία του 1930.[9] Ο Δανός σκηνοθέτης Carl Dreyer περιλάμβανε το λιμανι των αποκληρων στην πρώτη του λίστα ταινιών.[10]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. www.imdb.com/title/tt0030643/. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 www.allocine.fr/film/fichefilm_gen_cfilm=2594.html. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
  3. www.imdb.com/title/tt0030643/releaseinfo.
  4. «Le Quai des brumes/Port of Shadows». filmsdefrance.com. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2008. 
  5. «The Streets of Paris». www.williamahearn.com. 
  6. «O'Brien, Charles – Film Studies». carleton.ca. 
  7. Sante, Luc. «Port of Shadows». The Criterion Collection. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2012. 
  8. Frank S. Nugent (30 Οκτωβρίου 1939). «Port of Shadows, a Somber French Film, at the New Central». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2011. 
  9. Luc Sante (19 Ιουλίου 2004). «Port of Shadows». Essay. Criterion Collection. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2011. 
  10. «Recommendations: Directors' Favorite Films». listology.comΠρότυπο:Self-published inline. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2011. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία