Άνοιγμα κυρίου μενού

Φίλιπ Μπούλερ

Γερμανός πολιτικός και στρατιωτικός

Ο Φίλιπ Μπούλερ (Philipp Bouhler, 11 Σεπτεμβρίου 189919 Μαΐου 1945)[6] ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του Ναζιστικού Κόμματος, επικεφαλής της Καγκελαρίας του Ράιχ[7] και Ραϊχσλάιτερ (Reichsleiter, εθνικός ηγέτης) της Βεστφαλίας. Ήταν επίσης μέλος της SS και ένας από τους δύο υπευθύνους του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερα από 70.000 άτομα με ειδικές ανάγκες στη Ναζιστική Γερμανία.

Φίλιπ Μπούλερ
Bundesarchiv Bild 146-1983-094-01, Phillip Bouhler.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Philipp Bouhler (Γερμανικά)
Γέννηση11  Σεπτεμβρίου 1899[1][2][3][4]
Μόναχο
Θάνατος19  Μαΐου 1945[2][4]
Altaussee
Αιτία θανάτουδηλητήριο
Συνθήκες θανάτουαυτοκτονία
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά[5]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Μονάχου (1919–1920)
Maximiliansgymnasium München (1909–1912)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΕθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςOberleutnant/Αυτοκρατορικός Γερμανικός Στρατός
Πόλεμοι/μάχεςΑ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒουλευτής του Γερμανικού Ράιχ (από 1933)
ΒραβεύσειςΧρυσή καρφίτσα του Ναζιστικού Κόμματος
Σιδηρούς Σταυρός
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΣταδιοδρομίαΕπεξεργασία

Ο Μπούλερ γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1899 στο Μόναχο, γιος απόστρατου συνταγματάρχη. Υπηρέτησε επί πενταετία στο Βασιλικό Βαυαρικό Σώμα Δοκίμων. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό στρατό και τραυματίστηκε σοβαρά.[8] Ύστερα από τον Πόλεμο αποφάσισε να σπουδάσει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.[9]To 1921 γίνεται μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (αριθ. μέλους 12) και αργότερα εντάσσεται στην SS (αριθ. μέλους 54.932)[10]. Το 1922 εγκαταλείπει το Πανεπιστήμιο, προσλαμβάνεται στην εταιρεία που την εκδίδει και εμπλέκεται στην έκδοση της επίσημης εφημερίδας του Κόμματος Völkischer Beobachter (Λαϊκός Παρατηρητής). Το 1925 γίνεται τακτικός διευθυντής δραστηριοτήτων (Geschäftsführer) του Κόμματος, θέση την οποία διατηρεί μέχρι το 1934.[11] Το 1933 εκλέγεται μέλος του Ράιχσταγκ εκπροσωπώντας τη Βεστφαλία και παράλληλα αναλαμβάνει Ραιχσλάιτερ. Στις θέσεις αυτές παραμένει επί ένα έτος και το 1934 ονομάζεται διοικητής της Αστυνομίας του Μονάχου.[8]Σε αυτή τη θέση παρέμεινε ένα μόλις μήνα, καθώς διορίστηκε επικεφαλής της Καγκελαρίας του Φύρερ στο Βερολίνο. Η κύρια ευθύνη του εκεί ήταν η προετοιμασία διαταγμάτων, τα οποία ποτέ δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ενώ "προετοίμαζε" κατάλληλα τα κείμενα που επρόκειτο να παρουσιαστούν στον Χίτλερ. Ήταν, επίσης, υπεύθυνος για την αλληλογραφία του Χίτλερ καθώς και τις αιτήσεις πολιτών και κομματικών στελεχών. Παράλληλα ήταν "Επικεφαλής της Επιτροπής Λογοκρισίας του Κόμματος για την προστασία της Εθνικοσοσιαλιστικής Λογοτεχνίας" (Der Chef der Kanzlei des Führers und Vorsitzender der Parteiamtlichen Prüfungskommission zum Schutze des NS-Schrifttums) που επέλεγε ποια κείμενα ήταν κατάλληλα για ανάγνωση από το γερμανικό λαό και ποια όχι, και της "Ομάδας μελετών για τη Γερμανική Ιστορία και το Εκπαιδευτικό Υλικό".[11]

 
Ο Μπούλερ (τρίτος από αριστερά) με τους Ρούντολφ Ες, Χίμλερ, Τοτ, Χάιντριχ και Έλριχ Έρλινγκερ, στέλεχος της SS σε συνάντηση το 1941

Εμπλοκή στο Πρόγραμμα Τ-4Επεξεργασία

Ο Μπούλερ είχε οριστεί ως επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας συντονισμού των Θεραπευτικών και ιατρικών ιδρυμάτων της Γερμανίας (τμήμα της διαδικασίας "Gleichschaltung" (συντονισμού) που επέβαλε η Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση.[12]

Το 1939 ο ίδιος ο Φύρερ με επιστολή - διαταγή του αναθέτει την επίβλεψη και εκτέλεση του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 στον Μπούλερ και τον προσωπικό του ιατρό Καρλ Μπραντ. Το Πρόγραμμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη θανάτωση 70.000 φυσικώς αδυνάτων ατόμων, μεταξύ των οποίων και παιδιά, με στόχο "τη φυλετική εξυγίανση του γερμανικού λαού". Ο ίδιος ο Μπούλερ έδινε την εντύπωση Αμερικανού κολεγιόπαιδου, καθώς ήταν άτομο χαμηλών τόνων και τα γυαλιά του τού έδιναν μια εμφάνιση λογίου. Στο πρόγραμμα αυτό δοκιμάστηκαν πολλές μέθοδοι εξόντωσης: Με ενέσεις δηλητηρίων, με φαρμακευτική αγωγή, με αέριο μονοξείδιο του άνθρακα κτλ. Το 1941 ο Χίτλερ διέταξε την αναστολή εκτέλεσης του Προγράμματος, καθώς η έλλειψη "διακριτικότητας" είχε ως αποτέλεσμα οι επιπτώσεις του προγράμματος να επιφέρουν λαϊκή κατακραυγή. Το πρόγραμμα, ωστόσο, δε σταμάτησε να εκτελείται, απλά μεταφέρθηκε εκτός Γερμανίας (κυρίως σε εγκαταστάσεις στην Αυστρία) για να τερματιστεί οριστικά μόνο με τη λήξη του πολέμου. Οι "γνώσεις" και οι εμπειρίες που αποκτήθηκαν από αυτό χρησίμευσαν αργότερα στην υλοποίηση του Ολοκαυτώματος.

ΘάνατοςΕπεξεργασία

Τον Μάιο του 1945 και αφού μάταια αναζήτησε την προστασία του Χέρμαν Γκέρινγκ, ο Μπούλερ κατέφυγε με τη σύζυγό του στην Αυστρία. Όταν διέβλεψε ότι κινδύνευαν να συλληφθούν από τα Συμμαχικά στρατεύματα, αυτοκτόνησαν και οι δύο με υδροκυάνιο στις 19 Μαΐου 1945. Ως τόπο της αυτοκτονίας ορισμένες πηγές αναφέρουν το Altaussee[9][10] και άλλες το Zell am See.[11]

Συγγραφικό έργοΕπεξεργασία

  • Αδόλφος Χίτλερ

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb131678911. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Αγγλικά) SNAC. w68m08tk. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000003788. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Γερμανικά) Brockhaus Enzyklopädie. bouhler-philipp.
  5. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb131678911. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  6. Shoah Education: Αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησης η 02-09-1899[νεκρός σύνδεσμος]
  7. University of Minessota, Center for Holocaust and Genocide studies
  8. 8,0 8,1 «Spartacus Schoolnet». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2011. 
  9. 9,0 9,1 Συνοπτική βιογραφία του Μπούλερ και εικόνα της επιστολής του Χίτλερ με την οποία του αναθέτει το πρόγραμμα Τ-4
  10. 10,0 10,1 «Axis Biographical Research». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2011. 
  11. 11,0 11,1 11,2 Robert Solomon Wistrich, Who's Who in Nazi Germany, Routledge, 2002
  12. Elizabeth Kirkley Best, Ph.D., Shoah Education Project[νεκρός σύνδεσμος]