Άνοιγμα κυρίου μενού

Φαμπιόλα του Βελγίου

Ισπανίδα ευγενής, βασίλισσα του Βελγίου

Η Βασίλισσα Φαμπιόλα του Βελγίου (Fabiola Mora y Aragón, 11 Ιουνίου 1928 - 5 Δεκεμβρίου 2014) ήταν βασίλισσα του Βελγίου ως σύζυγος του Βαλδουίνου. Παρέμεινε σύζυγος του Βαλδουίνου για 33 χρόνια, από το 1960 μέχρι το θάνατό του το 1993. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, με αποτέλεσμα ο θρόνος να περάσει στον μικρότερο αδελφό του Βαλδουίνου, τον Αλβέρτο Β΄.

Φαμπιόλα
Βασίλισσα του Βελγίου
Fabiola of Belgium 1969.jpg
Η Βασίλισσα Φαμπιόλα το 1969
Βασιλική σύζυγος των Βέλγων
Περίοδος 15 Δεκεμβρίου 1960 – 31 Ιουλίου 1993
Προκάτοχος Άστριντ της Σουηδίας
Διάδοχος Πάολα Ρούφο ντι Καλαβρία
Γέννηση 11 Ιουνίου 1928
Παλάτι Θουρμπάνο, Μαδρίτη, Ισπανία
Θάνατος 5 Δεκεμβρίου 2014 (86 ετών)
Κάστρο Στίβενμπεργκ, Βρυξέλλες, Βέλγιο
Τόπος ταφής 12 Δεκεμβρίου 2014
Εκκλησία της Παναγίας
Σύζυγος Βαλδουίνος του Βελγίου
Πλήρες όνομα
   Φαμπιόλα Φερνάντα Μαρία ντε λας Βικτώριας Αντωνία Αδελαΐδα
Ισπανικά: Fabiola Fernanda María-de-las-Victorias Antonia Adelaida
Οίκος Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα
(από τον γάμο)
Πατέρας Γκονθάλο δε Μόρα Φερνάντεθ Ριέρα δελ Όλμο, Μαρκήσιος δε Κάσα Ριέρα
Μητέρα Μπλάνκα δε Αραγόν ι Καρίγιο δε Αλμπορνόθ Μπαροέτα-Αλνταμπάρ ι Ελίο
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικισμός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )
Προσφωνήσεις της
Βασίλισσας Φαμπιόλα
Great coat of arms of Belgium.svg
Προσφώνηση αναφοράς Μεγαλειοτάτη
Προφορική προσφώνηση Μεγαλειοτάτη
Εναλλακτική προσφώνηση Δ/Δ

Πίνακας περιεχομένων

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Η Φαμπιόλα ντε Μόρα ι Αραγόν γεννήθηκε στη Μαδρίτη της Ισπανίας στις 11 Ιουνίου 1928 και ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά του μαρκήσιου Γκονθάλο δε Μόρα Φερνάντεθ Ριέρα δελ Όλμο και της συζύγου του Μπλάνκα δε Αραγόν ι Καρίγιο δε Αλμπορνόθ Μπαροέτα-Αλνταμπάρ ι Ελίο. Ανάδοχος στη βάπτισή της ήταν η Βασίλισσα Βικτώρια Ευγενία της Ισπανίας.[1] [2]

ΓάμοςΕπεξεργασία

 
Η Βασίλισσα Φαμπιόλα κατά την επίσκεψή της στη Δυτική Γερμανία το 1971.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1960 η Φαμπιόλα παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο, ο οποίος είχε ανέλθει στο θρόνο των Βέλγων από την παραίτηση του πατέρα του, Λεοπόλδο Γ΄, το 1951. Την περίοδο του αρραβώνα της εργαζόταν ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο.

Το 1961 μία νέα ανακαλυφθείσα οροσειρά της Ανταρκτικής πήρε το όνομά της, ενώ ονομάστηκαν υπέρ αυτής διάφοροι τύποι διακοσμητικών φυτών.[3]

Το βασιλικό ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά, καθώς και οι πέντε εγκυμοσύνες της Φαμπιόλας, κατέληξαν σε αποβολές. Εκείνη μίλησε ανοιχτά για τις αποβολές της το 2008: Ξέρετε, εγώ έχασα πέντε παιδιά. Μαθαίνεις κάτι από αυτή την εμπειρία. Είχα προβλήματα με όλες τς εγκυμοσύνες μου, όμως ξέρετε, στο τέλος νομίζω η ζωή είναι όμορφη.[4]

 
Το Κάστρο Στίβενμπεργκ τη δεκαετία του 1900.

Περίοδος χηρείαςΕπεξεργασία

Ο Βαλδουίνος πέθανε το 1993 και τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο μικρότερος αδελφός του, Αλβέρτος Β΄. Η Φαμπιόλα μετακόμισε από τα Ανάκτορα του Λάκεν στο μικρότερο Κάστρο Στίβενμπεργκ, ενώ μείωσε τις δημόσιες εμφανίσεις της, ώστε να μην επισκιάζει την κουνιάδα της Βασίλισσα Πάολα.

Για την πίστη της στο ρωμαιοκαθολικισμό και την ανάμιξή της σε κοινωνικά θέματα, όπως θέματα ψυχικής υγείας, παιδικές και γυναικολογικές ασθένειες, η Βασίλισσα Φαμπιόλα, έλαβε το 2001 μετάλλιο. Το μετάλλιο δόθηκε από την Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Έγινε, επίσης, επίτιμη πρόεδρος του Ιδρύματος Βασιλιάς Βαλδουίνος.[5]

Προβλήματα υγείαςΕπεξεργασία

Η Φαμπιόλα νοσηλεύτηκε με πνευμονία στις 16 Ιανουαρίου 2009 και παρέμεινε στο νοσοκομείο για 15 ημέρες, με την κατάστασή της να είναι σοβαρή. Ωστόσο, ανάρρωσε και πραγματοποίησε δημόσια εμφάνιση στον επόμενο Μάιο.[6]

ΦοροδιαφυγήΕπεξεργασία

Τον Ιανουάριο του 2013 ο Βέλγος πρωθυπουργός Έλιο Ντι Ρούπο κατηγόρησε τη Φαμπιόλα ότι κάνει έμμεση φοροδιαφυγή, μέσω των σχεδίων της για ίδρυση ιδρύματος στόχος του οποίου θα ήταν η ενίσχυση της νέας γενιάς. Η Βασίλισσα αρνήθηκε τις κατηγορίες, τονίζοντας ότι τα χρήματα του ιδρύματος ήταν δικά της και δεν προέρχονταν από κληρονομιά, που σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε να φορολογηθούν σε ποσοστό 70%.[7]

Θάνατος και κηδείαΕπεξεργασία

Η Βασίλισσα Φαμπιόλα υπέφερε από οστεοπόρωση και από τις επιπτώσεις της πνευμονίας που είχε περάσει το 2009. Στις 5 Δεκεμβρίου 2014 τα Ανάκτορα του Βελγίου ανακοίνωσαν ότι η Βασίλισσα πέθανε στην κατοικία της, το απόγευμα της ίδιας μέρας.[8]

Μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, η κυβέρνηση αποφάσισε να κηρύξει τη χώρα σε πένθος από το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου μέχρι την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου, ημέρα της κηδείας της Βασίλισσας στις Βρυξέλλες.[9]

Γλωσσικές ικανότητεςΕπεξεργασία

Σύμφωνα με τις πηγές των Βελγικών Ανακτόρων, η Βασίλισσα Φαμπιόλα μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, καθώς βεβαίως και την μητρική της γλώσσα τα Ισπανικά.[10]

ΤίτλοιΕπεξεργασία

 
Το μονόγραμμα της Φαμπιόλας.
  • 11 Ιουνίου 1928 – 15 Δεκεμβρίου 1960: Δόνια Φαμπιόλα δε Μόρα ι Αραγόν
  • 15 Δεκεμβρίου 1960 – 31 Ιουλίου 1993: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα των Βέλγων
  • 31 Ιουλίου 1993 – 5 Δεκεμβρίου 2014: Η Μεγαλειότητα Της Βασίλισσα Φαμπιόλα του Βελγίου

ΔιακρίσειςΕπεξεργασία

Βελγικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  •   Βέλγιο : Μεγάλο Κορδόνι του Τάγματος του Λεοπόλδου

Διεθνείς διακρίσειςΕπεξεργασία

   Κρατικές διακρίσεις
    Ισπανία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής (22/11/1960) [11]
    Βατικανό Προ Εκλέσια ετ Ποντίφικε (08/06/1961) [12][13][14]
    Ιράν Αναμνηστικό Μετάλλιο της Επετείου για τα 2.500 χρόνια από την ίδρυση της Περσικής Αυτοκρατορίας (14/10/1971) [15][16]
    Πορτογαλία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Χριστού (24/08/1982) [17]
    Ισπανία Σολάρ ντε Τεχάδα (03/10/2009) [18]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Βασιλικός Οίκος του Βελγίου
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Άστριντ της Σουηδίας
Βασιλική σύζυγος των Βέλγων
1960–1993
Διάδοχος
Πάολα Ρούφο ντι Καλαβρία